Αποχαιρετάμε με σεβασμό την κορυφαία καθαρόαιμη θεατρική μεταφράστρια με την οξυμένη αίσθηση της προφορικότητας, τη διαχείριση της κάθε ατάκας και του κατάλληλου χρόνου εκφοράς της, την αμεσότητα, την άνετη χρήση των γλωσσικών ιδιοτροπιών και τη μεγάλη ποικιλία επιλογών. Είναι γνωστό πως ο λόγος στο θέατρο γράφεται για να μιληθεί. Πρέπει όμως να ακούγεται σαν να μην έχει γραφτεί ποτέ, να δίνει την εντύπωση πως «γεννιέται» τη στιγμή που εκφωνείται. Ο μεταφραστικός λόγος της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα (αλλά και το αντίστροφο), συνεπής, σαφής, κρουστός, ευθύβολος στη μεταφορά του πρωτοτύπου, κάλυψε με μεγάλη επιτυχία όλο το φάσμα του είδους, από το κλασικό έως το σύγχρονο θέατρο.
Η Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, αλλά αφοσιώθηκε στη μετάφραση αγγλόφωνων θεατρικών έργων και ορισμένων μυθιστορημάτων. Ήταν σύζυγος του επιφανούς κριτικού θεάτρου Βάιου Παγκουρέλη (1946-1998). Η πρώτη της συνεργασία ήταν στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν όπου μετέφρασε το μονόπρακτο «Τοπίο» του Χάρολντ Πίντερ, που παρουσιάστηκε μαζί με άλλα μονόπρακτα των Ιονέσκο, Μπέκετ και Αναγνωστάκη, σε ενιαία παράσταση με τίτλο «Πρόσωπα του παραλόγου» και σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Από το 1982 μέχρι σήμερα αμέτρητες μεταφράσεις της έχουν ανέβει σε θέατρα όλης της χώρας και έχουν τυπωθεί από εκδοτικούς οίκους αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.
Αξίζει να αναφέρουμε ενδεικτικά τα λόγια του σπουδαίου ποιητή και κριτικού θεάτρου Γιάννη Βαρβέρη, που επαινεί τη μεταφραστική ευελιξία της Μπάμπου-Παγκουρέλη, στο σημείωμά του για την παράσταση «Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνδσωρ» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ντουφεξή, στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης: «Ο λόγος της υπέβαλε συγκεκριμένο παραστασιακό ύφος χωρίς διόλου να αφυδατώνεται. Ακούσαμε λύσεις σεβόμενες, μέσα στις ανάγκες και τις εμπνεύσεις του παιγνιώδους, τόσο την εποχή και τα ήθη της όσο και ένα είδος ακουστικής αναλογίας της σαιξπηρικής γλώσσας καθώς ταξιδεύει απ’ τον αιώνα της ατραυμάτιστη μέχρι το επίσης ατραυμάτιστο σύγχρονο αυτί μας. Το επίτευγμά της φαίνεται περισσότερο στα υψηλού επιπέδου, πρωτοκλασάτα λογοπαίγνια που τιμούν και τις δύο γλώσσες χωρίς να υποτιμούν την αισθητική του απαιτητικότερου ακροατή.» (Περιοδικό Η Λέξη, τεύχος 117, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1993).
Εκτός από το Θέατρο Τέχνης («Ρίγος» του Ντέκλαν Χιουζ κ.α.) και το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης που αναφέρθηκαν, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο («Ένα σπίτι φωτεινό σαν μέρα» του Τόνυ Κούσνερ, «Ο έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ, «Δόκτωρ Φάουστους» του Κρίστοφερ Μάρλοου και «Πέντε σιωπές» της Σήλα Στήβενσον), το Κ.Θ.Β.Ε. («Τρικυμία» και «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, «Λυτρωμένοι» του Έντουαρντ Μποντ, «Αρκαδία» του Τομ Στόπαρντ, «Πουπουλένιος» του Μάρτιν Μακ Ντόνα, «Γυρισμός» του Πίντερ), το Θέατρο του Νότου, τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου («Δωδέκατη Νύχτα» και «Μακμπέθ» του Σαίξπηρ), τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας και Βέροιας, την Πειραματική Σκηνή Τέχνης Θεσσαλονίκης, το Θέατρο Αργώ («Wit. Εκτός κωδικού» της Μάργκαρετ Έντσον), το Στούντιο Μαυρομιχάλη («Όροι συμβολαίου» του Μάικ Μπάρτλετ, «Τζεμ» της Ελέιν Μάρφυ, «Όλο και λιγότερες καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης» του Μάρτιν Κριμπ), το Θέατρο Πρώτες Ύλες («Σκληρά και τρυφερά» του Μάρτιν Κριμπ) και πολλά άλλα θεατρικά σχήματα.
Εμπλούτισε τη βιβλιογραφία με πολλά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, μεταξύ άλλων, «Ο Λευκός Διάβολος και η Δούκισσα του Μάλφι» του Τζον Γουέμπστερ (εκδόσεις Λαγουδέρα), «Πολύ μακριά» της Κάριλ Τσέρτσιλ (εκδόσεις Νεφέλη), «Κάιν» του Λόρδου Τζορτζ Γκόρντον Μπάυρον (εκδόσεις Ανεμοδείκτης), «Εκατό καμήλες στην αυλή» του Πολ Μπόουλς (εκδόσεις Απόπειρα), «Blink» του Πόρτερ Φιλ (εκδόσεις ΟΤΑΝ), «Χονδροί άνδρες με φούστες» του Σίλβερ Νίκι (εκδόσεις Λαβύρινθος) κλπ.
Επίσης, δίδαξε θεατρική μετάφραση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (ΕΚΕΜΕΛ, 2002-2012) και στο πλαίσιο σεμιναρίων στην Ελλάδα και την Κύπρο. Διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (2001-2006) και αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (2008- 2012).
Η εκλιπούσα άφησε σημαντική παρακαταθήκη σε ηθοποιούς, σκηνοθέτες, νέους μεταφραστές, θεατρολόγους, μελετητές και λάτρεις του θεάτρου.





