Χαζεύοντας ανόρεχτα το ντιμπέιτ Τσίπρα – Μεϊμαράκη, πέρα από τη βλακώδη βλαχομαγκιά του προσωρινού προέδρου της Ν.Δ., ενοχλήθηκα περισσότερο από δύο τομείς της επιχειρηματολογίας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Αφ’ ενός, η συνεχιζόμενη θεωρητικοποίηση της υπεροχής του νέου μνημονίου σε σχέση με τα δύο προηγούμενα και η προσπάθεια εξωραϊσμού του, μέχρι του σημείου να νοιώθω ηλίθιος γιατί δεν καταφέρνω να καταλάβω και ν’ αποδεχτώ αυτά τα επιχειρήματα. Παράλληλα επιχειρείται, σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κουστωδία των κυρίαρχων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, η υποβάθμιση της κεντρικής αντίθεσης μνημόνιο-αντιμνημόνιο που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Τι κι αν τα προηγούμενα μνημόνια επέφεραν την εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του κόσμου, ανέχεια, ανεργία κι ένα σημαντικό αριθμό αυτοκτονιών πολιτών που δεν άντεξαν τις επιπτώσεις τους; Τι κι αν τα κινήματα που αναπτύχθηκαν αυτή την περίοδο, οι «πλατείες» κι οι μεγάλες κινητοποιήσεις, οδήγησαν στην εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στα πρόθυρα της εξουσίας; Το νέο αριστερό μνημόνιο καλλιεργείται επικοινωνιακά ως μια αναγκαία συμφωνία που τα αρνητικά της σημεία θα αντιμετωπιστούν με παράλληλο πρόγραμμα, προετοιμάζεται να περάσει «αβρόχοις ποσί» σε αντίθεση με τα προηγούμενα μνημόνια απέναντι στα οποία αντιστεκόταν μαχητικά χιλιάδες κόσμος στους δρόμους και τελικά να επιβληθεί ως η μοναδική λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Και μάλιστα, με την ευρύτατη συναίνεση όλων των παραδοσιακών μνημονιακών δυνάμεων και την πλήρη ικανοποίηση των επάρατων δανειστών.
Αφ’ ετέρου, η επίκληση της νέας γενιάς που οδηγείται στην πλήρη απαξίωση της πολιτικής και την αποχή, από τον αρχηγό ενός αριστερού κόμματος από το οποίο έφυγε σχεδόν ολόκληρη η νεολαία του. Προφανώς, για τη μαζική αποχώρηση των νέων του ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνεται ο Λαφαζάνης αλλά η μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό τόξο. Και δεν είναι μόνο η νεολαία, από τον ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησε ο καλύτερος κόσμος του, ο πιο κινηματικός κι ευαίσθητος, με τις βαθύτερες αριστερές αξίες. Για παράδειγμα, από την τάση των 53+, που μέχρι πρότινος στήριζε καθοριστικά τις επιλογές της ηγετικής ομάδας, το σημαντικότερο τμήμα της αποχώρησε από το κόμμα ή έχει αδρανοποιηθεί. Ανάμεσά τους, ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κορωνάκης, η παραίτηση του οποίου αντιμετωπίστηκε σαν να έφυγε από τη θέση του ο κλητήρας της Κουμουνδούρου. Από την πρώην ΑΝΑΣΑ, η ΡΟΖΑ αποχώρησε μαζικά συναντώντας πάλι τις παλιές κινηματικές παραδόσεις του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Αντίθετα, η παλιά ΑΚΟΑ συνεχίζει την παράδοση της πολιτικής ατολμίας και των ανέξοδων τροπολογιών, χαράσσοντας μελλοντικές «κόκκινες γραμμές» που λειτουργούν ως άλλοθι σε ένα πλήρως υποθηκευμένο κομματικό τοπίο με προδιαγεγραμμένο παρόν και μέλλον. Υπάρχουν, βέβαια, και τα στελέχη των 53+ που φιγουράρουν στα ψηφοδέλτια σε εκλόγιμες θέσεις και παραμένουν σε επιτελικά όργανα όπως η Πολιτική Γραμματεία. Αυτοί φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με τη διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση της κεντροαριστερής σοσιαλδημοκρατίας και τη διαχείριση μιας κυβέρνησης συνεργασίας που θα είναι υποταγμένη στον μνημονιακό μονόδρομο.
Εν κατακλείδι, ποια μπορεί να είναι η στάση μας μπροστά στις εκλογές; Βασικός οδηγός δεν μπορεί παρά να είναι το 62% του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η αντιστοίχησή μας με την ουσία και το νόημά του κι η αντίθεσή μας με την πρωτοφανή του ακύρωση. Κι αυτή η παρακαταθήκη οδηγεί στη στήριξη, παρά τις διαφορές, τους δισταγμούς και τις ενστάσεις μας, σε ψηφοδέλτια της αριστεράς με αντιμνημονιακή κι αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ώστε να εκφραστεί δυναμικά στη νέα βουλή η αντίθεση απέναντι στο καινούριο μνημόνιο κι η αναγκαία ρήξη με τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό της ευρωζώνης.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
