Στην παλιά «Ελευθεροτυπία», ακόμα τότε που ήταν ασπρόμαυρη και μεγάλου σχήματος, υπήρχαν δύο ανεπανάληπτες σελίδες, η μια απέναντι από την άλλη: αριστερά, ο Ξανθούλης με τον γλυκό, επαρχιώτικο κοσμοπολιτισμό του, μαζί με εύστοχο, αστικό χιούμορ της Κασσάνδρας και δεξιά, ο υπέροχος ΚΥΡ με το πικρό, αναπάντεχο, κι εν πολλοίς εικονοκλαστικό, του πενάκι. Είχα πολύ καιρό να δω σκίτσα του ΚΥΡ, κι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη όταν είδα το σαλονικιώτικο μουσικό συγκρότημα «Απάντηση 42» να τα χρησιμοποιεί στο βίντεο του τραγουδιού, με τον ειρωνικό τίτλο «Μπράβο παιδιά». Το τρίο «Απάντηση 42», που αποτελείται από τον Γιώργο Τόλιο, πρώην ντράμερ στις «Τρύπες», τον Χρήστο Τσαπράζη, πρώην μπασίστα των «Ξύλινων σπαθιών» και τον Κώστα Πουλή, πρώην σέσιον κιθαρίστα στα «Μωρά στη φωτιά», έχει καθιερωθεί ως τρίμπιουτ γκρουπ, που παρουσιάζει εξαιρετικά πετυχημένα αφιερώματα στις ιστορικές μπάντες του ελληνικού ροκ, στις οποίες και θήτευσαν. Στο δικό τους κομμάτι «Μπράβο παιδιά», αφιερωμένο στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, ο γνωστός κατατρεγμένος πολίτης του ΚΥΡ περπατάει σκεπτόμενος τους στίχους του τραγουδιού. Ενώ, παράλληλα, παρατίθενται κι οι φωτογραφίες των γνωστών πρωταγωνιστών της πολυδιάστατης παρακμής της Ελλάδας. Με αξιοθαύμαστη πολιτική οξυδέρκεια και κοινωνική ευαισθησία, το συγκρότημα σχολιάζει: «Πρόκειται για τη μουσική μας διαμαρτυρία, για την τρομερή πτώση του βιοτικού επιπέδου του μέσου Έλληνα, αλλά και τη γενικότερη πτώση του επιπέδου της χώρας μας σε όλους σχεδόν τους τομείς. Στο βίντεο παρελαύνουν τα πρόσωπα που πιστεύουμε πως ευθύνονται γι’ αυτό, ξεκινώντας από τους πολιτικούς, συνεχίζοντας με τις τηλεοπτικές περσόνες, που προωθούν την προπαγάνδα ή την αποβλάκωση, και τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που συχνά είναι εργοδότες και των δύο. Στο τέλος, καταλήγουμε σε όλους εμάς, που μπορεί να μην “τα φάγαμε μαζί”, αλλά σίγουρα μαζί τους ψηφίζαμε (και συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε) και μαζί τους ανεχόμασταν (και συνεχίζουμε να τους ανεχόμαστε). Στην καλύτερη περίπτωση κάποιοι από εμάς κατέβηκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν. Μόνο, όμως, όταν θίχτηκαν τα συμφέροντα του κλάδου τους, τα οποία ήταν και τα μόνα που προσπάθησαν να υπερασπιστούν, χωρίς βέβαια να πετύχουν την πολυπόθητη συσπείρωση ικανοποιητικού αριθμού πολιτών, ώστε να έχει κάποιο αποτέλεσμα ο αγώνας τους. Μοναδική εξαίρεση οι “αγανακτισμένοι”, που όμως κι αυτοί αποδείχτηκαν εντελώς ανώριμοι σαν επαναστάτες. Μετά τόσα χρόνια απραξίας, πάλι καλά κι αυτά που πέτυχαν…».
Στο βίντεο του τραγουδιού «Ο βασιλιάς της σκόνης», των «Ξύλινων σπαθιών», γίνεται ένας εύστοχος παραλληλισμός με τους σύγχρονους «βασιλιάδες της σκόνης», ηγέτες των μνημονιακών κυβερνήσεων, από τον Γ. Α. Παπανδρέου, έως τον Αλέξη Τσίπρα. Το βίντεο τελειώνει με το «Όχι» στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιούλη και σου ρίχνει μια γροθιά στο στομάχι για το πώς, η δικιά μας αριστερά, κατάφερε να μεταστρέψει ένα σαφές μήνυμα αντίστασης του 62% του ελληνικού λαού, στην προσαρμογή σε ένα νέο μνημόνιο. Αντί να το κάνει «αέρα στα πανιά της» και να το προωθήσει με όλα τα πιθανά ρίσκα -αν δεν πάρει ρίσκο η αριστερά για ν’ αλλάξει την κοινωνία, ποιος θα το κάνει;- το μετέτρεψε σε ένα υποταγμένο «Ναι», διατυμπανίζοντας, μάλιστα, την ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης. Εκθέτοντας τον κόσμο της αριστεράς στη χλεύη των πάσης φύσης συντηρητικών κύκλων, διαλύοντας το ιστορικό ιδεολογικό κι ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, κι αφήνοντας την κοινωνία χωρίς ελπίδα κι όραμα, με τη βεβαιότητα ότι «όλοι το ίδιο είναι». Και το χειρότερο, προωθώντας στον κόσμο έναν επικίνδυνο μιθριδατισμό, που δικαιολογεί και καταπίνει τα πάντα, αρκεί να μην αμφισβητηθεί ο μονόδρομος της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο βίντεο του τραγουδιού «Ο βασιλιάς της σκόνης», των «Ξύλινων σπαθιών», γίνεται ένας εύστοχος παραλληλισμός με τους σύγχρονους «βασιλιάδες της σκόνης», ηγέτες των μνημονιακών κυβερνήσεων, από τον Γ. Α. Παπανδρέου, έως τον Αλέξη Τσίπρα. Το βίντεο τελειώνει με το «Όχι» στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιούλη και σου ρίχνει μια γροθιά στο στομάχι για το πώς, η δικιά μας αριστερά, κατάφερε να μεταστρέψει ένα σαφές μήνυμα αντίστασης του 62% του ελληνικού λαού, στην προσαρμογή σε ένα νέο μνημόνιο. Αντί να το κάνει «αέρα στα πανιά της» και να το προωθήσει με όλα τα πιθανά ρίσκα -αν δεν πάρει ρίσκο η αριστερά για ν’ αλλάξει την κοινωνία, ποιος θα το κάνει;- το μετέτρεψε σε ένα υποταγμένο «Ναι», διατυμπανίζοντας, μάλιστα, την ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης. Εκθέτοντας τον κόσμο της αριστεράς στη χλεύη των πάσης φύσης συντηρητικών κύκλων, διαλύοντας το ιστορικό ιδεολογικό κι ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, κι αφήνοντας την κοινωνία χωρίς ελπίδα κι όραμα, με τη βεβαιότητα ότι «όλοι το ίδιο είναι». Και το χειρότερο, προωθώντας στον κόσμο έναν επικίνδυνο μιθριδατισμό, που δικαιολογεί και καταπίνει τα πάντα, αρκεί να μην αμφισβητηθεί ο μονόδρομος της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
