Είναι γεγονός ότι στις παρέες μας κυριαρχούν συνήθως συζητήσεις με κεντρικό θέμα τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε πολλούς, η πληγή της διάψευσης είναι βαθιά κι είναι δύσκολο να επουλωθεί σύντομα, οπότε είναι κατανοητή μια μηδενιστική, πλέον, θεώρηση για την πολιτική η οποία οδηγεί νομοτελειακά σε εσωστρέφεια και αποστράτευση. Σε άλλους βγαίνει μια έντονα επιθετική αντίδραση, η οποία ισοπεδώνει τα πάντα και οδηγεί σε ακραίες διατυπώσεις και χαρακτηρισμούς. Και σ’ αυτούς που έμειναν στο μαντρί, είτε γιατί πίστεψαν στη μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης είτε για άλλους λόγους που εφάπτονται της αγοραίας πολιτικής, υπάρχουν κάποιοι με προσεκτική στάση κι αυτοκριτική διάθεση και αρκετοί άλλοι που λειτουργούν ως ταλιμπάν της κυβέρνησης κι έχουν γίνει βασιλικότεροι του βασιλέως…
Έχει νομίζω ιδιαίτερη αξία να θυμηθούμε την πολιτική γεωγραφία των συνιστωσών και των τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ προ μνημονίου και την εξέλιξή τους μετά την κυβερνητική – μνημονιακή περίοδο του κόμματος. Η αξία αυτής της αναδρομής δεν υφίσταται μόνο για ιστορικούς λόγους αλλά προσφέρεται για χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την πορεία αριστερών οργανώσεων και κομμάτων σ’ αυτή την ιδιαίτερα κρίσιμη για την αριστερά χρονική συγκυρία.
Το μεγαλύτερο και κυρίαρχο κόμμα-συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ο Συνασπισμός, ενώ σε προγενέστερη φάση δεν ήθελε ούτε να ακούσει για διάλυση των συνιστωσών και τον ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίο κόμμα, τελικά κατάλαβε κάτι πολύ απλό. Η κυριαρχία της ηγετικής ομάδας του στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν πολύ εύκολη μετά την αυτοδιάλυση όλων των συνιστωσών και χρησιμοποιώντας και κάποιους πρόθυμους συμμάχους θα ξεμπέρδευε κατόπιν και με το Αριστερό Ρεύμα. Έτσι πριν το 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ οι συνιστώσες αυτοδιαλύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, με κραυγαλέο παράδειγμα τη διάλυση της ΑΚΟΑ από μια στελεχική σύναξη βία 50 ατόμων σχεδόν αποκλειστικά από το λεκανοπέδιο της Αττικής. Οι μόνοι που αντέδρασαν και κράτησαν τις οργανώσεις τους ήταν οι τροτσκιστές της ΔΕΑ και σε δεύτερο χρόνο η ΚΟΕ, η οποία παρά τον στενό εναγκαλισμό με την ηγεσία Τσίπρα, κρατούσε και μια πισινή. Η συνέχεια ήταν προβλέψιμη, κάποιοι τα λέγαμε αλλά δεν θέλαμε και να τα πιστέψουμε. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα αυτονομήθηκε από το κόμμα κι έκανε παιχνίδι μόνη κι ανεξέλεγκτη, μηδενίζοντας το ρόλο και την παρουσία των οργάνων και των οργανώσεων του κόμματος. Κι έτσι φτάσαμε σ’ ένα κόμμα εξουσίας που έχασε όλο το κινηματικό του δυναμικό, αποκόπηκε από κάθε δυνατότητα αριστερών συμμαχιών και δέχτηκε ποικίλες μεταγγίσεις πρώην πασοκικών στελεχών για να καλύψει τις κυβερνητικές του ανάγκες.
Φτάνοντας, λοιπόν, στο σήμερα παρατηρούμε ότι από τις παλιές συνιστώσες, αυτή που «πρόκοψε» μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και μετέπειτα στην κυβέρνηση, είναι κυρίως η ΑΚΟΑ. Αυτή τη στιγμή στελέχη της είναι υπουργοί, βουλευτές, μέλη της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Ας μη μιλήσουμε για μετακλητούς και αποσπασμένους υπαλλήλους στο κόμμα και σε βουλευτές. Τι θα μπορούσαμε να πούμε για να εξηγήσουμε αυτή τη στάση; Μια εκδοχή είναι ότι έχουν πειστεί ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση πέρα από τον μονόδρομο της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων κι εκτιμούν ότι, ακόμα και σ’ αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάτι καλό θα καταφέρει. Μια άλλη είναι ότι, ως παλιοί κομμουνιστές δεν εγκαταλείπουν το σκάφος, παρ’ όλες τις ζημιές που έχει υποστεί και παρά την διαφορετική πορεία που έχει πάρει. Μια τρίτη εκδοχή είναι η γειτνίαση με την εξουσία, που πολλές φορές είναι πιο ισχυρή από τις ιδεολογικές και πολιτικές αρχές. Κι ίσως να υπάρχουν κι άλλες…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
