ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ
Το ύφος της αριστεράς
Σάββατο απόγευμα, στην κινηματική διαδήλωση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης με σημείο συνάντησης την Καμάρα. Εκεί ήταν το κίνημα κατά της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική, η ΒΙΟΜΕ, το κίνημα No border, με συμμετοχή προσφύγων και μεταναστών, καθηγητές και δάσκαλοι, οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πλην της ΛΑΕ, κι η αντιεξουσιαστική κίνηση. Ο κόσμος πολύς, αλλά κι η παρουσία των μπάτσων πρωτοφανής. Η κυβέρνηση, θέλοντας να πείσει τα μεγάλα ακροατήρια, στα οποία απευθύνεται, ότι προκρίνει την πολιτική της σιδερόφρακτης ασφάλειας, χρησιμοποίησε πλήρως την εμπειρία που έχει από τη συμμετοχή σε παλιότερες κινητοποιήσεις. Έκλεισε όλη τη διαδήλωση μέσα σ’ ένα ασφυκτικό κορδόνι μπάτσων και καθόρισε πλήρως την πορεία της, κλείνοντας κατάλληλα με κλούβες τις κεντρικές διασταυρώσεις. Κάτι τέτοιο δεν το έχουμε ξαναδεί στα τόσα χρόνια συμμετοχής στις διαδηλώσεις, από τόσες και τόσες αντιδραστικές κυβερνήσεις. Το βλέπουμε τώρα, με την κυβέρνηση της αριστεράς. Θλίψη…
Σάββατο βράδυ, η ομιλία του πρωθυπουργού στο Βελλίδειο, πίσω από ένα αδιαπέραστο τείχος από κλούβες. Κάποιοι παλιοί σύντροφοι που πρωτοστατούσαν στις αντίστοιχες διαδηλώσεις των προηγούμενων χρόνων, τώρα κατάντησαν χειροκροτητές του αρχηγού. Η ίδια αποκρουστική εικόνα των στελεχών, των αξιωματούχων, των προέδρων, των διοικητών, των κολαούζων, των παρατρεχάμενων παντός καιρού και φυσικά του Άνθιμου. Στην τηλεόραση, η παράταιρη εικόνα της ΕΡΤ: τα δυο της κανάλια να δηλώνουν συμμετοχή στην απεργία της ΕΣΗΕΑ και το άλλο, όπως και το κανάλι της Βουλής, να μεταδίδει ζωντανά την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Κι η «Εποχή», σε κεντρικό κείμενο γραμμής της σελίδας 3, με τίτλο «Απεργιακή κινητοποίηση με πολιτικές παρενέργειες», να ψέγει την ΕΣΗΕΑ που επέλεξε να απεργήσει τη μέρα των εγκαινίων της ΔΕΘ. Κατά τα άλλα, ομνύουμε στην ανεξαρτησία των αποφάσεων των συνδικάτων. Αρκεί να μην είναι απέναντι στην κυβέρνηση που υποστηρίζουμε!
Με τα συνδικάτα τα έχει βάλει κι ο πιο πετυχημένος υπουργός του τρέχοντος μνημονίου, ο Νίκος Φίλης. Κι ειδικότερα με το συνδικάτο των δασκάλων, τη ΔΟΕ, που τόλμησε να προκηρύξει απεργία στις 15/9, ενώ όλα τα προβλήματα της Παιδείας λύθηκαν! Χρησιμοποιώντας, μάλιστα, ένα απαράδεκτα απαξιωτικό ύφος, που θυμίζει το «δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε» του Κουτσόγιωργα. Ξέχασε, άραγε, τι σήμαιναν διαχρονικά για τους εργαζόμενους και την αριστερά τα συνδικάτα; Ήταν πάντα το τελευταίο οχυρό απέναντι στην ασυδοσία των εργοδοτών και του κράτους. Όσο κι αν έχουν απαξιωθεί, αποτελούν την ύστατη ελπίδα οργάνωσης και διεκδίκησης για τους εργαζόμενους. Κι αυτό οφείλει να το γνωρίζει, να το θυμάται και να το σέβεται ο Νίκος Φίλης. Άσχετα αν χαλάει την πανηγυρική εικόνα, στα όρια του προπαγανδιστικού παροξυσμού, που, δυστυχώς, στήθηκε την πρώτη μέρα που άνοιξαν τα σχολεία. Ακραίο παράδειγμα, το δελτίο της ΕΡΤ1 που διευρύνθηκε περίπου κατά 40 λεπτά για να φιλοξενήσει την τηλεδιάσκεψη των διορισμένων περιφερειαρχών εκπαίδευσης με τον πρωθυπουργό και τον αυτάρεσκο μονόλογο του υπουργού Παιδείας. Για μια τέτοια ΕΡΤ βγαίναμε στους δρόμους, όταν την έκλεισαν οι Σαμαροβενιζέλοι; Σίγουρα όχι.
Και δυο λόγια περί ύφους. Όλοι θυμόμαστε τους παλιούς ηγέτες της αριστεράς. Απλοί αγωνιστές με στερήσεις, φυλακίσεις, εξορίες. Πάντα, όμως, με σεμνότητα, νηφαλιότητα, γλυκύτητα κι ευγένεια που ενέπνεαν σεβασμό κι αποδοχή. Καμιά σχέση με το απαξιωτικό ύφος, τον ξερολισμό, τη τσάμπα μαγκιά, την έπαρση και τη συγκαλυμμένη ειρωνεία που παρατηρούμε σήμερα. Δεν θα έπρεπε, μια, κατ’ ομολογία της, ηττημένη και με οδυνηρές αυταπάτες κυβέρνηση, να χαρακτηρίζεται τουλάχιστον από ταπεινότητα κι αυτοσυγκράτηση;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
