Ηταν στα μέσα της δεκαετίας του 70 κι η απόφαση της μετακίνησης στη Θεσσαλονίκη για το Γυμνάσιο είχε πλέον υλοποιηθεί. Το ασυνήθιστο χωριατόπαιδο στην όψη και τον ρυθμό της πόλης, ένοιωθε σφίξιμο και δέος μπροστά στις σειρές των μεγάλων πολυκατοικιών και τη διαρκή κίνηση των αυτοκινήτων. Ευτυχώς, η γειτονιά όπου νοίκιασαν σπίτι έμοιαζε με χωριό. Μικρά σπίτια, το πολύ διώροφα, στη βάση του βουνού Σέιχ-Σου που δέσποζε πάνω από την πόλη, αλάνες, μπαξέδες, ακόμη και κοτέτσια. Οι άνθρωποι ήταν απλοί και καταδεκτικοί, όπως ο υπέροχος τσαγκάρης-φιλόσοφος μπάρμπα Γιάννης με την σπάνια γνώση και τη σοφία του λαϊκού ανθρώπου κι η φιλόξενη γυναίκα του κυρά Αλεξάνδρα που είχε μανία με την καθαριότητα και επέβαλε σε όποιον έμπαινε στο σπίτι να χρησιμοποιεί τα πατάκια του παρκέ! Το σπίτι τους ήταν πάντα ξεκλείδωτο και δεχόταν γείτονες για να δουν τηλεόραση, πάνω στην οποία δέσποζε ο μικρός ανδριάντας του Ελευθερίου Βενιζέλου, με το σκουφάκι. Αυτή η γειτονιά, η Ευαγγελίστρια, ήταν ένας οικείος και γνώριμος χώρος που λειτουργούσε ως πλέγμα ψυχολογικής ασφάλειας, παρότι η γειτνίαση με το βουνό αναθέρμανε συνεχώς τις κουβέντες για την πρόσφατη δράση του περιβόητου Δράκου του Σέιχ-Σου. Το πολύβουο κέντρο της πόλης ήταν γι’ αυτόν εχθρικό και ταυτόχρονα εντυπωσιακό και παραμυθένιο. Τον πρώτο καιρό είχε βρει έναν ασφαλή τρόπο να το επισκέπτεται: έπαιρνε το αστικό λεωφορείο της Ευαγγελίστριας από την αφετηρία, καθόταν δίπλα στο παράθυρο και χάζευε τις βιτρίνες, έκανε όλη την κυκλική διαδρομή χωρίς να κατέβει και κατέληγε ασφαλής στο τέρμα που συνέπιπτε με την αφετηρία!
Εκείνη την εποχή έκαναν θραύση τα τζιν “Levis”. Ακριβά παντελόνια καλής ποιότητας που όποιος τα φορούσε φάνταζε αρκετούς πόντους ψηλότερος! Η τιμή τους, όμως, ήταν απαγορευτική κι έτσι το χωριατόπαιδο βρήκε μια πλάγια λύση. Αγόρασε ένα πάμφθηνο τζιν βιοτεχνίας, απ’ αυτές που ήταν τότε γεμάτη η φτωχομάνα Θεσσαλονίκη, ξήλωσε με επιμέλεια ράφτη τα διακριτικά ενός παλιού, σκισμένου “Levis” που δεν φορούσε πια ένας φίλος του και τα έραψε στο φτηνό παντελόνι. Έτσι, το ταπεινό “Texas” μεταμορφώθηκε σε θαυμαστό “Levis” κάνοντας το παιδί να καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι, έστω κι ως ψευδαίσθηση. Κι όταν, αργότερα, κατάφερε να αγοράσει, γνήσια πια, ένα σορτσάκι “Adidas” κι ένα μπλουζάκι “All Star” έγινε ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου!
Ότι γνώριζε από κινηματογράφο αναφερόταν στις ταινίες που έπαιζε ο πλανόδιος σινεματζής, κάθε Πέμπτη στο καφενείο του χωριού, κυρίως ελληνικά μελό με τον Νίκο Ξανθόπουλο και την Μάρθα Βούρτση. Ο πατέρας του μιλούσε για τις καουμπόικες ταινίες με τον Τζον Γουέιν, αυτές όμως δεν έφταναν ποτέ στο χωριό. Η Θεσσαλονίκη ήταν, τότε, γεμάτη σινεμά, κεντρικά και συνοικιακά, πρώτης και δεύτερης προβολής, χειμερινά και θερινά. Η κορωνίδα των σκοτεινών αιθουσών ήταν, αδιαμφισβήτητα, το Ράδιο Σίτυ που έφερνε τις καλύτερες ταινίες τις οποίες κράταγε πολλές εβδομάδες. Ήταν ολοκαίνουριο, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, υπέροχα φώτα, αξιόπιστα μηχανήματα ήχου και εικόνας και μια τεράστια οθόνη που την κάλυπτε μια πτυχωτή, βυσσινί, βελούδινη αυλαία. Σ’ αυτό το παραμυθένιο περιβάλλον βρέθηκε με την φοιτητική παρέα της αδελφής του και παρακολούθησε εκστατικά τον υπέροχο Τοπόλ, να τραγουδά και να χορεύει μ’ ορθάνοιχτα χέρια «if i were a rich man» στον «Βιολιστή στη στέγη»!
Όλα αυτά πέρναγαν απ’ το μυαλό μου καθώς έβλεπα την θεατρική παράσταση του «Βιολιστή στη στέγη» στο Μέγαρο Μουσικής, με μουσικούς επί σκηνής, θαυμάσια σκηνικά και κουστούμια και πολύ καλές ερμηνείες, όπου έναν θαυμάσιο ρόλο έπαιζε κι καλός μου φίλος ο Γιάννης. Άλλαξαν πολλά από τότε. Το Ράδιο Σίτυ έχει πλέον παρακμάσει και χρησιμοποιείται περιστασιακά για εμπορικά θέατρα, η πόλη έχει αλλάξει κι όλοι μας μεγαλώσαμε. Εκείνο το βίωμα, όμως, η διάχυτη συγκίνηση στο ασφυκτικά γεμάτο σινεμά και τα παιδικά μάτια που δεν χόρταιναν την μαγεία της μεγάλης οθόνης, θα μείνουν για πάντα αναλλοίωτα!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
