Το δικαίωμά μας στη χαρά
Μετά τα εκλογικά αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής, αυτό που παραμένει κυρίαρχο σε πολύ κόσμο είναι μια διάχυτη χαρά. Αυτή η χαρά πηγάζει από απλά πράγματα, όπως η συντριβή του ακροδεξιού τσαμπουκά του Σαμαρά και του συρφετού του, αλλά και από έναν τεράστιο συμβολισμό: ένα αριστερό κόμμα παίρνει, για πρώτη φορά, τις τύχες της χώρας στα χέρια του. Κι αυτός ο συμβολισμός φαίνεται να ευοδώνεται με κάποιες απλές, πρακτικές κινήσεις της πρώτης μέρας: η πολιτική ορκωμοσία της κυβέρνησης, η επίσκεψη στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, η πρώτη διαφοροποίηση στο θέμα του εμπάργκο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Ρωσία. Ας διατηρήσουμε, λοιπόν, το δικαίωμά μας στη χαρά και στην ελπίδα της αριστεράς, κι όσο κρατήσει…
Κάποια αξιοσημείωτα στιγμιότυπα και μερικές πρώτες σκέψεις, μετά τη μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ:
l Οι συριζικές(!) δηλώσεις της Γιάννας Αγγελοπούλου που επιβεβαιώνουν το ιστορικό σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του ΑΡΜΑΝΙ»!
l Η απογοητευτική ξινίλα κι ο δογματικός κατήφορος του Κ.Κ.Ε. Ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ουσιαστικό, αριστερό αντίβαρο σε μια συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ακραίο σεχταρισμό, μικροψυχία και εχθρότητα. Οι λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν αμείωτες και μετά τις εκλογές, γελοιοποιώντας το Κ.Κ.Ε. στα μάτια του κόσμου. Σημαδιακό παράδειγμα ακραίου μονολιθισμού, η στοχευμένη μη εκλογή του Σπύρου Χαλβατζή στην Β’ Αθήνας.
l Το βράδυ της Κυριακής, ο κόσμος που μαζεύτηκε στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη άκουγε στα ηχεία και τραγουδούσε αντάρτικα. Δείχνοντας αντίστοιχες προθέσεις, ο Κώστας Λαπαβίτσας τραγούδησε με αγωνιστικό παλμό τον ύμνο του Ε.Α.Μ. έξω από το εκλογικό κέντρο της Νάουσας!
l Το εντυπωσιακό 55% που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ιερισσό της Χαλκιδικής. Η υποστήριξη στο κίνημα κατά της εξόρυξης χρυσού ήταν σημαντική κι ο κόσμος το εκτίμησε και ανταπέδωσε ανάλογα με την ψήφο του.
l Πώς να νιώθει άραγε ο Αλέκος Αλαβάνος, τώρα που ο πιτσιρικάς τον οποίο έχρισε πρώτα υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, παρακάμπτοντας τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, και μετά αρχηγό στον ΣΥΡΙΖΑ, έγινε πρωθυπουργός; Πώς να νιώθει, άραγε, ο Αλέξης Τσίπρας, τώρα που είναι στις δόξες του, απέναντι στον πολιτικά περιθωριοποιημένο μέντορά του;
l Θα θεσπιστεί, επιτέλους, η απλή αναλογική ως δίκαιο και μόνιμο εκλογικό σύστημα;
l Τι θα γίνει με τους μεγαλόσχημους καναλάρχες και τα υπερχρεωμένα, χωρίς άδειες, κανάλια τους; Θα συνεχίσουμε να τους προσκυνάμε, τώρα που έγιναν όλοι φίλο-ΣΥΡΙΖΑ, ή θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο;
l Γι’ άλλη μια φορά, η αριστερά δείχνει τη μακρινή απόστασή της από τον πολιτισμό. Το Υπουργείο Πολιτισμού συγχωνεύεται και παύει να είναι αυτοτελές.
l Χαρήκαμε πολύ για την εκλογή της αγαπημένης μας Ελένης Σταματάκη και του φίλου Μάκη Μπαλαούρα, αλλά και την υπουργοποίηση του, παλιού μας γραμματέα στο Ρήγα Φεραίο, Νίκου Βούτση κι ας έχει στρατοπεδεύσει στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τον Σταύρο Κοντονή, καλά θα κάνει να επιλέξει συμβούλους από την Αυτόνομη Θύρα 10 του Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
l Το όραμα για σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση, ο κομμουνιστικός ορίζοντας κι η αντίθεση στον σταλινισμό αλλά και στη νεοσυντηρητική σοσιαλδημοκρατία, ήταν βασικά στοιχεία της ιδεολογικής κατεύθυνσης της παλιάς ΑΚΟΑ. Ας μην τα ξεχνάμε μέσα στην ιδεολογική ρευστότητα και την πολιτική προσαρμογή που προϋποθέτει η άσκηση της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
