Από τον Γιαρουζέλσκι στον Ομπάμα και τον Πούτιν
Ηταν αρχές της δεκαετίας του 1980. Τα μεγάλα αδιέξοδα του υπαρκτού σοσιαλισμού άρχισαν να φαίνονται, πλέον, πολύ έντονα. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας ζούσε έναν μεγάλο πολιτικό αναβρασμό και το σύστημα ήταν υπό διαρκή αμφισβήτηση, με πρωτοστάτη το συνδικάτο «Αλληλεγγύη». Ο αρχηγός του κομμουνιστικού κόμματος και της κυβέρνησης, στρατηγός Γιαρουζέλσκι, επέβαλε στρατιωτικό νόμο στις 13 Δεκεμβρίου 1981. Η εξόφθαλμη παραβίαση των στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Πολωνία προκάλεσε μεγάλο αντίκτυπο στη Δύση. Στην Ελλάδα, το ΚΚΕ προσπαθούσε εναγωνίως να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, στο πλαίσιο της πλήρους υποταγής του στο αλάθητο του μοντέλου του υπαρκτού σοσιαλισμού. Έτσι, στην κατάμεστη Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων διοργανώθηκε εσπευσμένα από τη σπουδάζουσα της ΚΝΕ εκδήλωση-ενημέρωση για τα γεγονότα στην Πολωνία. Ο ομιλητής, με σήμα κατατεθέν το στελεχικό κομμουνιστικό μουστάκι, ήταν χειμαρρώδης, σκληρός και ικανοποίησε απόλυτα ένα κοινό που χρειαζόταν στήριξη για να αντιμετωπίσει την αυτονόητη κριτική που δεχόταν η στάση του ΚΚΕ για το μεγάλο αυτό ζήτημα. Το τότε μέλος του think tank του ΚΚΕ που κλήθηκε στα Γιάννενα για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, ήταν ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς.
Έκτοτε ο φέρελπις ινστρούχτορας αποστασιοποιήθηκε από το ΚΚΕ, δίδαξε στο Χάρβαρντ και την Οξφόρδη, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά, ενώ στις πολιτικές αναλύσεις και στα βιβλία του κυριαρχεί η έννοια του έθνους και της πατρίδας, σε μεγάλη απόσταση από τον κλασικό διεθνισμό τού κομμουνιστικού παρελθόντος. Εμφανιζόταν συχνά σε εκπομπές εθνοκεντρικού χαρακτήρα, όπως αυτή του Παντελή Σαββίδη στην ΕΡΤ3, στην οποία επιδίδονταν σε ατέλειωτους αυτάρεσκους μονολόγους. Ήδη, εδώ και αρκετά χρόνια, κάποιες αόρατες δυνάμεις φαινόταν να τον προορίζουν για κορυφαίες διπλωματικές θέσεις, ως εξπέρ στην εξωτερική πολιτική με ειδικές σχέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στη Ρωσία. Εμφανίστηκε να προσεγγίζει το υπουργείο Εξωτερικών επί υπουργίας Αντώνη Σαμαρά(!), αργότερα δεν δέχτηκε πρόταση του Γιωργάκη για υφυπουργός Εξωτερικών, μέχρι που έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και τοποθετήθηκε στην περίοπτη θέση του υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης της Αριστεράς!
Μετά την απαραίτητη ιστορική αναδρομή μπορούμε να παραθέσουμε τα ερωτήματα που απευθύνονται ήδη από πολλές πλευρές:
Υπάρχει τόσο μεγάλη ένδεια στελεχών στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να προσφερθεί ένα πρωτοκλασάτο υπουργείο σε έναν πανεπιστημιακό άσχετο πλέον με την Αριστερά;
Ο Νίκος Κοτζιάς ήταν επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ ή του επιβλήθηκε και από που;
Αν μας έχει επιβληθεί, αυτή η επιβολή θα επιδράσει και στην κατεύθυνση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;
Πόσο θα επηρεάσει τις εξελίξεις στην ταραγμένη γειτονιά τής χώρας μας ο πυρήνας της πολιτικής που πρεσβεύει ο Νίκος Κοτζιάς;
Αν υποθέσουμε ότι είναι δεδομένη η εξάρτηση της εξωτερικής μας πολιτικής, τι θα ήταν προτιμότερο; Ένας χαρτογιακάς υπουργός, άχρωμος κι υποταγμένος στις προσταγές των Βρυξελλών, ένας υπερ-πατριώτης υπουργός ή μία τρίτη λύση;
Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ, μ’ αυτή την επιλογή, παίζει έξυπνο και τολμηρό παιχνίδι, διεμβολίζοντας τον γερμανικό ολοκληρωτισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκμεταλλευόμενος τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις;
Πού χωράει, σ’ όλα τα παραπάνω, η αριστερά;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
