Το σχολείο μου γειτνιάζει μ’ ένα Πειραματικό Γυμνάσιο. Τα τελευταία χρόνια, περίπου τέτοια εποχή, παρακολουθούσαμε κωμικοτραγικές εικόνες στην περίοδο των εισαγωγικών εξετάσεων. Παιδιά, στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών, έπαιρναν το βάπτισμα μιας ακραίας ανταγωνιστικής εξέτασης, έχοντας μπροστά τους το ζοφερό ενδεχόμενο της πρώτης τους απόρριψης. Σύσσωμες οικογένειες στο προαύλιο, γιαγιάδες και παππούδες με χυμούς κι αναψυκτικά, δάκρυα χαράς ή κλάματα απογοήτευσης, συνέθεταν ένα ντεκόρ ταινίας του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, συνοδευμένο με σκληρές σκηνές ενός μέλλοντος ανταγωνισμού και διακρίσεων.
Φέτος, ευτυχώς, δε θα παρακολουθήσουμε τις ίδιες εικόνες. Το υπουργείο Παιδείας κατήργησε τις εξετάσεις εισαγωγής στα Πειραματικά σχολεία κι επανέφερε την κλήρωση η οποία ίσχυε παλιότερα και κατοχύρωνε ίσες πιθανότητες για όσα παιδιά ενδιαφερόνταν να φοιτήσουν σ’ αυτά τα σχολεία. Αυτό το μέτρο ήταν κάποτε αυτονόητο στους προοδευτικούς εκπαιδευτικούς κύκλους, γιατί διασφάλιζε στους μαθητές την κοινή αφετηρία κι είχε ευρεία κοινωνική αποδοχή, εκτός, βέβαια, από τους μουτζαχεντίν της αριστείας και των διακρίσεων. Δυστυχώς, σήμερα, έχει επικρατήσει η μικροαστική αλλοτρίωση, οι νέες «αξίες» που καλλιεργούνται από τα ΜΜΕ και τους λοιπούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του συστήματος αλλά και το «ψώνιο» πολλών γονιών, ακόμα και αριστερών, που θεωρούν ότι τα παιδιά τους είναι ξεχωριστών δυνατοτήτων. Έτσι, ακόμα κι από κει που δεν το περιμένεις, προβάλλεται μια νοοτροπία ελιτισμού, όπου οι έννοιες της αυθεντίας και της αριστείας γίνονται ελκτικές και καλλιεργούνται ποικιλοτρόπως. Μπορεί να χαρακτηριστεί, πλέον, ως φαινόμενο έσχατης συνδικαλιστικής παρακμής, σε συνελεύσεις των ΕΛΜΕ να καταγγέλλεται η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων στα Πειραματικά ως εκπαιδευτική οπισθοδρόμηση κι υποβάθμιση της ποιότητας της Παιδείας!
Είναι γνωστό στην εκπαιδευτική κοινότητα ότι τα Πειραματικά χρησιμοποιήθηκαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις ως δούρειος ίππος για την μελλοντική επιβολή ποικίλων αντιδραστικών μέτρων σε όλα τα σχολεία. Οι εισαγωγικές εξετάσεις, η εντατικοποίηση των σπουδών, η δουλειά βιτρίνας με κατάχρηση λειτουργίας των ομίλων, η είσοδος από το παράθυρο των μεθόδων της αγοράς μέσω των χορηγιών κι η επιβολή της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, καθόρισαν τη φυσιογνωμία των Πειραματικών ως το νέο μοντέλο του σχολείου της αγοράς. Κι επειδή πολλά ακούστηκαν περί της μέγιστης αξίας της αριστείας από γνωστά παπαγαλάκια των ΜΜΕ, πανεπιστημιακούς στην υπηρεσία του συστήματος και πολιτικούς δέσμιους της οικονομικής ολιγαρχίας, θα πρέπει κι η αριστερά να ορθώσει απέναντί τους τις δικές της αξίες. Για μια δημόσια, δωρεάν παιδεία χωρίς διακρίσεις, κατηγοριοποιήσεις κι εξεταστικά φράγματα, όπου οι άριστοι θα αναδεικνύονται ελεύθερα χωρίς να γίνονται άλογα κούρσας σε ανταγωνιστικά μοντέλα εκπαίδευσης, που θα ξεκινούν από το δημοτικό. Γιατί η παιδεία, ως ισχυρός ιδεολογικός μηχανισμός, δημιουργεί πρότυπα και διαμορφώνει συνειδήσεις για τους μελλοντικούς πολίτες κι αυτά τα πρότυπα δεν πρέπει να έχουν καμιά σχέση με το στείρο ανταγωνισμό και τον ατομισμό που καλλιεργείται στο κυνήγι της αριστείας.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
