Ο ρόλος της «αριστερής αντιπολίτευσης» εντός του ΣΥΡΙΖΑ
Το κείμενο της στήλης στην περασμένη «Εποχή» είχε ασχοληθεί με την, μάλλον αναποτελεσματική, κινητικότητα που παρατηρείται στις τάσεις που αποτελούν τη λεγόμενη προεδρική πλειοψηφία εντός του ΣΥΡΙΖΑ, στους τρεις μήνες κυβερνητικής εμπειρίας μετά την εκλογική νίκη του κόμματος. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τι συμβαίνει και στην άλλη πλευρά, στη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση που εκπροσωπείται κυρίως από την Αριστερή Πλατφόρμα αλλά και από κάποιες άλλες τάσεις ή στελέχη που διαφοροποιούν πλέον την προγενέστερη στάση τους.
Το Αριστερό Ρεύμα, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της Αριστερής Πλατφόρμας, πατά σε δύο βάρκες: από τη μια, συμμετέχει στην κυβέρνηση σε πρωτοκλασάτα υπουργεία, οπότε είναι συνυπεύθυνο των όποιων κυβερνητικών επιλογών και, από την άλλη, προσπαθεί να προωθήσει τη «σκληρή γραμμή» απέναντι στις υποχωρήσεις της ηγεσίας. Στην πρόσφατη πανελλαδική συνάντησή του, το Αριστερό Ρεύμα κατέληξε ότι η κεντρική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στηρίζεται στην υπεράσπιση του «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» και τη σκληρή στάση διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, χωρίς να αποκλείεται και η προοπτική της ρήξης.
Το τροτσκιστικό τόξο του ΣΥΡΙΖΑ, η Δ.Ε.Α., το Κόκκινο και η Α.Π.Ο., φαίνεται να εγκαταλείπουν την παιδική ασθένεια των διασπάσεων και προσπαθούν να λειτουργήσουν με ενιαία γραμμή. Σε πρόσφατη πανελλαδική συνάντησή τους αποφάσισαν τη συγκρότηση του «Κόκκινου Δικτύου» όπου εντάσσονται και οι βουλευτίνες Γιάννα Γαϊτάνη (Θεσσαλονίκης) και Έλενα Ψαρρέα (Καλαμάτας). Κεντρικά στελέχη της νέας ομαδοποίησης κάνουν σκληρή κριτική στην κυβέρνηση υπονοώντας την ύπαρξη ενός σοσιαλφιλελεύθερου στελεχικού δυναμικού που καθορίζει την πολιτική γραμμή, διαφοροποιήθηκαν ανοιχτά με την επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας και προσπαθούν να δώσουν το δικό τους τόνο στο πλαίσιο της λεγόμενης «αριστερής πτέρυγας» εντός του κόμματος. Είναι ενδεικτικό ότι στην πανελλαδική τους συνάντηση συμμετείχαν, ως προσκεκλημένοι, και οι ανένταχτοι εντός της «Αριστερής Πλατφόρμας», Στάθης Κουβελάκης και Δημήτρης Μπελαντής, όπως επίσης και ο πρώην υπεύθυνος του οικονομικού τομέα του κόμματος Γιάννης Μηλιός. Ο Γιάννης Μηλιός εμφανίστηκε στον ΣΥΡΙΖΑ ως προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, πρωταγωνίστησε στο οικονομικό επιτελείο και στα τηλεοπτικά παράθυρα μέχρι την προεκλογική περίοδο και κατόπιν χάθηκε από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό ενώ κινείται, πλέον, κριτικά απέναντι στην κυβέρνηση και την κομματική πλειοψηφία. Το ερώτημα παραμένει αν αυτή η αποστασιοποίηση οφείλεται σε σύγκρουση προσωπικών φιλοδοξιών ή σε σοβαρές διαφοροποιήσεις για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Στην πλευρά της εσωκομματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να κινείται και η ΚΟΕ, μετά από μεγάλο διάστημα υποστήριξης του Αλέξη Τσίπρα. Γι’ αυτό το λόγο, κάποια στελέχη της φαίνεται να αποστασιοποιούνται από τη συλλογικότητα ενώ το υπόλοιπο στελεχικό δυναμικό, με προεξάρχοντες τον Ρούντι Ρινάλντι και την Ελένη Σωτηρίου, ασκούν, πλέον, αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση.
Ως κατακλείδα αυτής της εσωκομματικής περιήγησης μπορούμε να παρατηρήσουμε και μια δυσκολία πολιτικής επικοινωνίας που οδηγεί σε στείρα περιχαράκωση μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αδυναμία εκλογής γραμματέα στη Νομαρχιακή Οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης, για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την παραίτηση του Νίκου Σαμανίδη από τη θέση του γραμματέα. Όπως συμβαίνει, όμως, και στις καλύτερες οικογένειες, κάθε διαφοροποίηση υποκύπτει, τελικά, στην υπέρτατη ανάγκη συνοχής της κυβέρνησης και διατήρησης της εξουσίας. Οπότε, ακόμη κι η πιο σοβαρή πολιτική διαφωνία καταλήγει, λόγω ανωτέρας βίας, σε ανέξοδη γκρίνια…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
