Άντε να την αντέξεις τέτοια κατραπακιά. Πρόσωπα αποσβολωμένα, σκυθρωπά, με τη σκιά της απογοήτευσης και της διάψευσης του ονείρου. Αμηχανία, αγωνία, ανάγκη πίστωσης χρόνου για να καταπιείς το πικρό ποτήρι αλλά και στιγμές θυμού, έντασης κι εύκολων συμπερασμάτων. Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό τοπίο, στο οποίο φαίνεται να ψυχορραγεί η αριστερά, ένα πρόσωπο, ένας ηγέτης φαίνεται ν’ ανεβάζει τις μετοχές του στο πολιτικό χρηματιστήριο, να γίνεται κυρίαρχος του παιχνιδιού και ν’ αποκτά ευρύτατο και διαταξικό ακροατήριο ξεπερνώντας τα στενά όρια του κόμματός του. Για να πιάσουμε, όμως, σωστά το νήμα αυτής της εξέλιξης απαιτείται να πάμε λίγο πίσω στο παρελθόν.
Ο μικρός, τότε, ΣΥΡΙΖΑ προετοιμαζόταν για τις δημοτικές εκλογές και σίγουρος υποψήφιος δήμαρχος για την Αθήνα ήταν το σημαντικό στέλεχος της Ανανεωτικής Πτέρυγας, Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος, στηριγμένος στους εσωκομματικούς συσχετισμούς, άδειασε ξαφνικά τον Παπαγιαννάκη κι επέβαλε ως υποψήφιο τον νεαρό κι άγνωστο Αλέξη Τσίπρα. Το καλό εκλογικό αποτέλεσμα έδωσε αέρα στα πανιά του Αλέξη, ο οποίος άρχισε να οικοδομεί την ηγετική του φυσιογνωμία. Όταν ο Αλέκος Αλαβάνος του προσέφερε το δαχτυλίδι του αρχηγού, με την υστεροβουλία ότι θα συνέχιζε να διατηρεί τον έλεγχο του κόμματος, οι εξελίξεις ήταν ταχύτατες. Ο Αλαβάνος απαξιώθηκε ως Βοναπάρτης και περιθωριοποιήθηκε κι ο Αλέξης εδραίωσε την εξουσία στο κόμμα του με ισχυρή προεδρική τάση και με βασικούς υποστηριχτές στον ΣΥΡΙΖΑ την ΑΚΟΑ και την ΡΟΖΑ, τη σημερινή ΑΝΑΣΑ. Όταν ανδρώνεσαι πολιτικά με τέτοιες μεθόδους, είναι σίγουρο ότι θα τις συνεχίσεις και θα τις εξελίξεις. Όταν, λοιπόν, διαπιστώθηκε ότι το μοντέλο εξουσίας του Συνασπισμού μπορούσε εύκολα να περάσει και στον ΣΥΡΙΖΑ επιταχύνθηκε η δημιουργία του ενιαίου κόμματος, όπου επιβλήθηκε η διάλυση των συνιστωσών, ο απόλυτος έλεγχος της Κεντρικής Επιτροπής και η πανηγυρική εκλογή προέδρου από το συνέδριο, κατά παράβαση των αριστερών παραδόσεων. Κατόπιν, ενώ διαφημιζόταν η εσωκομματική δημοκρατία και τα δικαιώματα των μελών, η κομματική εξουσία μετατοπίστηκε σε μια σκιώδη και ολιγομελή ηγετική ομάδα, αποδυναμώθηκε ακόμα κι η προεδρική τάση (ΑΡ.ΕΝ.) και το κόμμα ελεγχόταν απόλυτα. Μ’ αυτό το μοντέλο πολιτικού αρχηγού φτάσαμε στην πολιτικά άκαιρη για την αριστερά, γεμάτη όμως υπέρμετρη φιλοδοξία κι επικίνδυνη αφέλεια, επιδίωξη για την κατάληψη της εξουσίας. Μέσα, μάλιστα, στο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης, ο Αλέξης Τσίπρας ξεπέρασε τα στενά όρια του ΣΥΡΙΖΑ και έκτισε το προφίλ του ηγέτη ευρείας αποδοχής. Χωρίς να προετοιμάσει έγκαιρα εναλλακτική λύση, γιατί προφανώς δεν το ήθελε, αποδέχτηκε τη νομοτέλεια της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια προετοιμασίας του κόμματος και της κοινωνίας για σύγκρουση – άραγε αν δεν το κάνει αυτό η αριστερά, ποιος θα το κάνει; – μετατοπίζει, πλέον, τον ΣΥΡΙΖΑ στον αστερισμό της συμβιβασμένης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Έτσι, μπορεί ν’ ανακοινώνει, γενικόλογα κι ανέξοδα, ότι έκανε λάθη και παραλείψεις κι ότι αναγκάζεται να περάσει μέτρα που δεν τα πιστεύει, χρησιμοποιώντας την ίδια μεθοδολογία και φρασεολογία με το προκάτοχό του Αντώνη Σαμαρά. Αν σέβεται, όμως, τον κόσμο που θα πληρώσει ακριβά το νέο μνημόνιο, θα πρέπει να ζητήσει συγγνώμη και να του πει, συγκεκριμένα, ποια λάθη έκανε. Κι αν θέλει να του πούμε ένα κεφαλαιώδες λάθος, αυτό είναι η πορεία και το περιεχόμενο της εξουσίας του, όπως περιγράφεται στις παραπάνω γραμμές του παρόντος κειμένου.
Κλείνοντας, δυο λόγια για τους συντρόφους της ΑΝΑΣΑ που απορούν γιατί οι βουλευτές που αναφέρονται σ’ αυτήν ψήφισαν «ναι» στα μέτρα. Μα γιατί η ΑΝΑΣΑ, σ’ όλη την κομματική της πορεία, εκτός από ανέξοδες φραστικές διαφοροποιήσεις, ψήφιζε τη γραμμή της ηγετικής ομάδας ή την στήριζε δια της ανοχής ή της αποχής. Επίσης, ανέχθηκε την οικοδόμηση της, αυτονομημένης από το κόμμα, ηγεσίας. Έτσι διαπαιδαγωγήθηκαν οι εν λόγω βουλευτές κι έπραξαν συμβατά με τις πολιτικές συντεταγμένες τους. Σε αντίθεση, βέβαια, με τους συντρόφους της Αριστερής Πλατφόρμας που πολλά μπορείς να τους προσάψεις, δεν μπορείς όμως να μην παραδεχτείς την τόλμη να απηχήσουν το «όχι» του δημοψηφίσματος και στη βουλή, άσχετα αν δεν θα ξαναδούν ποτέ τα έδρανά της λόγω των πιθανών εκκαθαρίσεων ή της λίστας στα ψηφοδέλτια των επερχόμενων εκλογών. Κι όσοι σύντροφοι θέλουν να εκφράσουν το «όχι» τους διακριτά από το «όχι» της Αριστερής Πλατφόρμας, ας προσέξουν, μήπως έτσι οικοδομούν ένα οπορτουνιστικό άλλοθι που θα τους οδηγήσει, διά της διολισθήσεως, σ’ ένα επώδυνο «ναι»…
Υ.Γ. Το σαθρό ιδεολόγημα της στήριξης των μέτρων από την «κοινωνική αριστερά», που χρησιμοποιούν οι φωστήρες του Μαξίμου για να υποβαθμίσουν το ρόλο της Κεντρικής Επιτροπής και να ακυρώσουν την «κομματική αριστερά», βγάζει μάτι. Θα έπρεπε να γνώριζαν ότι στην κοινωνική αριστερά ανήκουν οι κινήσεις για τα δικαιώματα, οι δομές αλληλεγγύης, τα κοινωνικά ιατρεία, οι αντιρατσιστικές κι αντιφασιστικές κινήσεις, η χειμαζόμενη νεολαία και τα πάσης φύσεως κινήματα κι οργανώσεις που βρίσκονται στους δρόμους αντιδρώντας στο επερχόμενο μνημόνιο και τους δέρνουν τα «αριστερά» ΜΑΤ. Δεν ανήκουν σ’ αυτή ούτε οι βολεμένοι μικροαστοί, ούτε η ντόπια αστική τάξη, ούτε τα μεγάλα κανάλια που σπεύδουν τώρα να υποκλιθούν στον μεγάλο ηγέτη που κάποτε θα τα έκλεινε. Άραγε ο Αλέξης Τσίπρας δεν γνωρίζει ότι, «όταν οι αντίπαλοί σου σε επαινούν, αρχίζεις να τους μοιάζεις»;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
