Δαιμονικά: Ο δικός μας ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στο παρελθόν

Μέχρι να μετακομίσει η «Εποχή» από την οδό Ακαδημίας, στην πόρτα ενός γραφείου υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε «Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς». Πολλοί από τους νεόκοπους τωρινούς πρωταγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να μη γνωρίζουν τι σημαίνει αυτή η πινακίδα και φυσικά τότε, πριν περίπου 15 χρόνια, δεν είχαν καμιά σχέση με αυτό το ενωτικό εγχείρημα. Τότε είχαν ξεκινήσει οι προσπάθειες, με την ψυχή και το όραμα του Γιάννη Μπάνια, για τη σύγκλιση οργανώσεων και κομμάτων της αριστεράς με διαφορετικές αφετηρίες: ανανεωτική αριστερά, τροτσκιστές, μαρξιστές-λενινιστές, αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ, κινηματικοί, ριζοσπάστες κι ανένταχτοι. Η ενότητα στη δράση έφερε μετά από πολλές δυσκολίες την κοινή πολιτική έκφραση με τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Σ’ αυτή τη σημαντική χρονική περίοδο, η Αριστερά πρωτοτύπησε κι αντί για τις συνήθεις διασπάσεις έφερε σε πέρας μια ενωτική προσπάθεια. Καταλυτικό ρόλο σ’ εκείνα τα πρώτα ιστορικά βήματα του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε η ΑΚΟΑ κι ο Γιάννης Μπανιάς, ο οποίος μάλιστα ήταν κι ο εμπνευστής του ονόματος για το νέο εγχείρημα.
Τι κάθεσαι και θυμάσαι, θα μου πείτε. Άλλος ο τότε ΣΥΡΙΖΑ κι άλλος ο σημερινός. Τώρα είναι ένα κόμμα εξουσίας που έκανε στροφή στο «ρεαλισμό», που θεωρεί την ευρωζώνη αναγκαίο μονόδρομο και θέλει να γαντζωθεί στην εξουσία ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει την υλοποίηση του απεχθέστερου μνημονίου στα ελληνικά χρονικά. Αυτός ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν φτιάχτηκε σε μια νύχτα. Εδώ και πολύ καιρό βλέπαμε την κυριαρχία του αρχηγικού μοντέλου, τη γιγάντωση ενός ανεξέλεγκτου κι αδιαφανούς μηχανισμού γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα, την υποβάθμιση των συλλογικών διαδικασιών, το πάρε-δώσε μεταξύ των τάσεων κι έναν πολιτικό αμοραλισμό με υπερφίαλες κι αφελείς βεβαιότητες που δεν έχουν σχέση με τις αξίες της αριστεράς. Στην παρούσα στήλη, όλα αυτά έχουν εντοπιστεί κι έχουν γραφεί εδώ και καιρό. Έλα, όμως, που φάγαμε το παραμύθι του «Πρώτη φορά Αριστερά», βάλαμε τα παραμορφωτικά συναισθηματικά μας γυαλιά, ψιλοξεχάσαμε συνειδητά τα πάντα, μέχρι που ήρθε η κατραπακιά του τρίτου «αριστερού» μνημονίου και μας αποτέλειωσε.
Αν θέλουμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση, μπορούμε να πούμε ότι το μέγιστο λάθος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η πρεμούρα να αναλάβει την εξουσία άκαιρα και πρόωρα. Γιατί δεν άφησε την τελευταία φάση του δεύτερου μνημονίου στους καθ’ ύλην αρμόδιους που είχαν συνηθίσει ήδη στις βρωμοδουλιές; Τι διαφορά είχε ο Σταύρος Δήμας από τον Προκόπη Παυλόπουλο που μας τον φέρανε καπέλο σχεδόν ως γνήσιο αντιμνημονιακό; Ο άκαιρος σχηματισμός κυβέρνησης με την, περιέργως, αυτόματη σύμπλευση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες ήταν η αρχή της κατρακύλας, που οδήγησε στην ασυγχώρητη ακύρωση του περήφανου «όχι» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα και τελικά στην επιλογή του μονόδρομου της ευρωζώνης και του μνημονίου. Τώρα, πλέον, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μεγάλος έλληνας πολιτικός που έχει την καθολική εκτίμηση των ΜΜΕ και τη στήριξη των ντόπιων και ξένων θεσμών εξουσίας. Εν όψει μάλιστα των εκλογών-εξπρές που εξήγγειλε κατά τα πρότυπα που χρησιμοποιούσαν τα κόμματα του παλιού δικομματισμού, έχει εμμέσως και τη στήριξη και των ισχυρών της ευρωζώνης που πλειοδοτούν πλέον υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ!
Έτσι, λοιπόν, από την ενωτική κι ελπιδοφόρα προσπάθεια του δικού μας ΣΥΡΙΖΑ οδηγούμαστε στο διασπασμένο, μνημονιακό και πολιτικά αφερέγγυο νέο ΣΥΡΙΖΑ. Από τη συγκρουσιακή κι αλληλέγγυα ριζοσπαστική αριστερά φτάσαμε στην επηρμένη κι αλαζονική κυβερνώσα αριστερά. Από το ποθούμενο δημοκρατικό κόμμα των μελών καταλήξαμε σ’ ένα αρχηγικό κόμμα που αγνοεί προκλητικά τα συλλογικά όργανα. Προφανώς, η ΑΚΟΑ δεν αυτοδιαλύθηκε για να συμβάλει στη δημιουργία του νέου ΣΥΡΙΖΑ με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τα πρώην στελέχη της, όμως, που διαδραμάτισαν κεντρικούς ρόλους στην κυβέρνηση, στη βουλή και στο κόμμα θα πρέπει να ξαναθυμηθούν το ρόλο της παλιάς ΑΚΟΑ και να μη συναινέσουν, έστω διά της ανοχής, στη μετάλλαξη που παγιώνεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, η πεμπτουσία της στρατηγικής μας ήταν η ανασύνθεση κι η ενότητα όλης της αριστεράς κι όχι ο αδιέξοδος εναγκαλισμός με την κυβερνητική εξουσία ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με ολίγες ευαισθησίες.
 
Υ.Γ. Από τον πλούτο των διαφορετικών αριστερών ρευμάτων, τι έχει απομείνει στον τωρινό ΣΥΡΙΖΑ; Το χειρότερο τμήμα του παλιού Συνασπισμού κι η Σοσιαλιστική Τάση, ενώ η τάση των 53+ αναζητεί εναγωνίως το ρόλο της. Το ενωτικό εγχείρημα της αριστεράς διαλύεται στα εξ ων συνετέθη και θα αρχίσουμε να μετράμε αδρανοποιήσεις, αποστρατίες και νέες αποκλίνουσες αριστερές οργανώσεις, κινήσεις, κόμματα.
 Ο δικηγόρος του διαβόλου