Τις τελευταίες μέρες της απογοήτευσης, του θυμού, της συγκατάβασης και της περισυλλογής, γίνονται εκ βαθέων συζητήσεις με συντρόφους για τη στάση μας μπροστά στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη. Μεταφέρω, λοιπόν, μια σημαδιακή κουβέντα μ’ ένα παλιό κι έμπειρο σύντροφο. «Έχω αποστασιοποιηθεί εδώ κι αρκετό καιρό από τον ΣΥΡΙΖΑ, πριν από το ενιαίο κόμμα όταν ακόμα υπήρχαν οι συνιστώσες. Η αδρανοποίησή μου από την οργάνωση της ΑΚΟΑ και το τοπικό συντονιστικό του ΣΥΡΙΖΑ έγινε σιωπηρά και κανένας δεν μπήκε στον κόπο να με ρωτήσει για να εξηγήσω τους λόγους. Φαίνεται ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα χρήσιμος ή ίσως και η παρουσία κι η στάση μου να ήταν ενοχλητική. Η ΑΚΟΑ είχε απολέσει ήδη τον αυτόνομο και συνεκτικό της ρόλο και είχε προσδεθεί αμετάκλητα στο άρμα του Συνασπισμού. Η ηγεσία Τσίπρα ενώ φαινόταν να απομακρύνεται από το αίτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών, κατάλαβε ότι μπορούσε εύκολα να μεταφέρει το μοντέλο του Συνασπισμού στον ΣΥΡΙΖΑ κι αναδιπλώθηκε, δημιουργώντας ένα ελεγχόμενο μοντέλο ενιαίου κόμματος με επίφαση δημοκρατίας. Η διάχυτη ψυχική ευφορία που ακολούθησε, με την αλματώδη άνοδο των ποσοστών και την προοπτική της αριστερής διακυβέρνησης, παρέσυρε πολύ κόσμο που δεν έβλεπε την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα, με μια ηγετική ομάδα που διαρκώς ισχυροποιούσε την εξουσία της υποβαθμίζοντας τον ρόλο των οργάνων. Για τις ανάγκες του κυρίαρχου κυβερνητισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατόπιζε βήμα-βήμα το ιδεολογικό και πολιτικό του κέντρο βάρους προς την κεντροαριστερά. Βιώνοντας ασφυκτικά αυτή την παγιωμένη κατάσταση, ένοιωσα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω την ένταξή μου σ’ ένα κόμμα με αυτά τα χαρακτηριστικά. Παρ’ όλα αυτά συνέχισα να είμαι κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, ως κριτικός υποστηριχτής και ψηφοφόρος και κυρίως συναισθηματικά δεμένος με ένα ενωτικό εγχείρημα στο οποίο ήμουν παρών από τη γέννησή του. Έτσι λοιπόν, έμεινα στην άκρη έγκαιρα και θα μπορούσα να είμαι ήρεμος και δικαιωμένος για την επιλογή μου, χωρίς να είμαι συμμέτοχος στη σημερινή ολική μεταμόρφωση του κόμματος. Έλα, όμως, που είναι άλλο να προβλέπεις κάποια αρνητικά μελλοντικά γεγονότα κι άλλο να τα ζεις ως αμείλικτη πραγματικότητα. Ευτυχώς δεν χρησιμοποιώ το διαδίκτυο γιατί μαθαίνω ότι το ξεκατίνιασμα μεταξύ πρώην συντρόφων έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Έχω σκάσει, δεν μπορώ να συνέλθω κι ούτε ξέρω τι θα ψηφίσω στις 20 Σεπτέμβρη. Ξέρω μόνο ότι, με πόνο ψυχής, δεν μπορώ να ξαναψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ…».
Ένας άλλος καλός σύντροφος μου είπε προβληματισμένος: «Τι μέλλον μπορεί να έχει ένα αριστερό κόμμα όταν του φεύγει το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας του; Ποια θα είναι πλέον η πολιτική του ταυτότητα όταν καλύπτει τις μαζικές αποχωρήσεις αριστερών στελεχών του με πρώην στελέχη του πασοκικού κράτους; Όταν αποχωρούν όλες οι αριστερές τάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, το σοσιαλδημοκρατικό του μέλλον είναι αναπόφευκτο. Ο Αλέξης Τσίπρας συμπεριφέρεται σαν ηγεμόνας που όλο και περισσότερο χρησιμοποιεί τον ενικό στους λόγους του και διατυμπανίζει με έπαρση σε ποιους θα δώσει ή όχι εκλόγιμες θέσεις σαν να είναι το κόμμα τσιφλίκι του. Ταιριάζει αυτή η εικόνα με την κουλτούρα και τις αξίες της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς; Κι αυτό που πονάει περισσότερο είναι ότι χάσαμε το ηθικό πλεονέκτημα που για μας είναι απαραίτητο στοιχείο πολιτικής επιβίωσης, μας κλέψανε το όνειρο, τα οράματα της αριστεράς απαξιώθηκαν μέχρις εξαφανίσεως».
Τέλος, μια που οι δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν αυτό τον καιρό, καταθέτω και τη δική μου μέτρηση σε μικροκλίμακα: από τους τέσσερις συναδέλφους, ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, με τους οποίους βγάζαμε καθημερινά τραπεζάκι για το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, στο πάρκο του Αγίου Θεράποντα στην Κάτω Τούμπα, μόνο ένας φαίνεται να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
