Ο μεταμοντέρνος κοσμοπολιτισμός στην υπηρεσία του νέου ΣΥΡΙΖΑ
Οι λίγοι μήνες της λεγόμενης αριστερής διακυβέρνησης, σφραγίστηκαν από αρκετές μεγάλες ηθικές και πολιτικές ήττες για την αριστερά: μια συντριπτική ήττα στη διαπραγμάτευση με το νεοφιλελεύθερο μπλοκ της ευρωζώνης, μια ολοκληρωτική ήττα της δημοκρατικής λειτουργίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η μεταστροφή του «όχι» στο δημοψήφισμα σε ένα ντροπιαστικό «ναι», με την καθοριστική χειραγώγηση της αυθόρμητης και συγκρουσιακής αγανάκτησης του απλού κόσμου, η αποδοχή της μη ύπαρξης εναλλακτικής λύσης ως άλλοθι της μνημονιακής προσαρμογής και της ευθυγράμμισης του ΣΥΡΙΖΑ στο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο αστικού κόμματος. Κι ως επιστέγασμα, η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος, που έχουν δώσει στην αριστερά οι ιδέες και οι θυσίες τόσων και τόσων αγωνιστών, είναι ίσως μια από τις χειρότερες επιπτώσεις των πολιτικών επιλογών της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και θα μας ακολουθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Διαβάζοντας στην περασμένη «Εποχή» τη συνέντευξη του φίλου Μιχάλη Μπαρτσίδη, διαπίστωσα μια εντελώς διαφορετική θέαση του τρέχοντος πολιτικού γίγνεσθαι. Μέσα από ερμηνείες, στις οποίες απουσίαζε παντελώς το βασικό μαρξιστικό εργαλείο της ταξικής ανάλυσης και περίσσευε ένας ασαφής και διόλου πειστικός λόγος νεομαρξιστικού μοντερνισμού, επιχειρήθηκε η υποστήριξη της πολιτικής του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ κι ενίσχυση της αυθεντίας του Αλέξη Τσίπρα. Κάνοντας μια αποτίμηση στο εκλογικό αποτέλεσμα, πιστώνεται στον Τσίπρα η «πολιτική της αξιοπρέπειας» και μάλιστα συνδέεται με το κίνημα των «Πλατειών» και το «όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου. Αυτή η εκλογικά αποδοτική τακτική, όμως, δεν αποτελεί παρά μια πολιτική λαθροχειρία κατά την οποία ενώ η κυβέρνηση ηττάται κατά κράτος κι αποδέχεται ένα νέο μνημόνιο, προσπαθεί ανερυθρίαστα να οικειοποιηθεί το ρηξικέλευθο «όχι» του ελληνικού λαού. Κι αυτό δεν είναι κάτι καινοφανές, στο πρόσφατο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ οικοδόμησε πολιτική υπεραξία στα ερείπια του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ κι αργότερα του κινήματος των «Πλατειών». Και το χειρότερο ήταν, σ’ όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, η προσαρμογή των κινημάτων σ’ αυτό που ονομάζουμε ρεαλιστική πολιτική, με την ταυτόχρονη απονεύρωση οποιασδήποτε πρόθεσης για ρήξη ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα κι εξουδετέρωση κάθε επαναστατικού αιτήματος.
Παρατηρείται, επίσης, μια διολίσθηση του λόγου στον αστικό ρεαλισμό, στην προσπάθεια να ανασκευαστεί η παραδοχή από κυβέρνηση της ΤΙΝΑ, ότι δηλαδή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Με ένα επίχρισμα θεωρητικών προσεγγίσεων του αθεράπευτα τσιπρικού φιλοσόφου Σλάβοϊ Ζίζεκ, επιχειρείται η ενίσχυση της φιλολογίας του παράλληλου προγράμματος και της κοινωνικής οικονομίας ώστε να απαλυνθεί το τεράστιο άγος των μνημονιακών μέτρων που έρχονται για να τσακίσουν την ελληνική κοινωνία.
Θυμάμαι, παλιότερα, σε περιόδους όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε ένα ελπιδοφόρο ενωτικό εγχείρημα πολλών και διαφορετικών αριστερών δυνάμεων, με ενισχυμένο το αριστερό και κινηματικό του πρόσημο, υπήρξε μια αποστασιοποίηση των παραπάνω μεταμοντέρνων απόψεων από τη φυσιογνωμία και την πολιτική γραμμή που απέπνεε ο ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει μια σαφής στήριξη σε πολιτικά πρόσωπα που προωθούν τον φιλελευθερισμό και τον αστικό εκσυγχρονισμό με αντισυμβατικό προσωπείο, όπως ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. Αυτή η σύμπλευση έχει αντιστοιχίες με την στήριξη του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα συγκυρία. Η στήριξη αυτή επιχειρείται να υλοποιηθεί με επιχειρήματα αριστερού κοσμοπολιτισμού και μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων, τα οποία δεν μπορούν να καλύψουν το τεράστιο κενό ιδεολογίας, αλλά και της πολιτικής, ηθικής και αισθητικής ένδειας στην οποία έχει περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
