ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ

Η απόλυτη ζεμπεκιά του Μπαμπαλίνα

Πα­λιά, στο χω­ριό, σχε­δόν κά­θε σπί­τι εί­χε την κα­τσί­κα του. Τα παι­διά με­γά­λω­ναν με πα­χύ, κα­τσι­κί­σιο γά­λα που άρ­με­γε η μά­να κά­θε μέ­ρα κι ό­ταν το έ­βρα­ζε, έ­φτια­χνε μια πέ­τσα που μπο­ρού­σες να την κό­ψεις με το μα­χαί­ρι. Τα κα­τσί­κια, λοι­πόν, τα κα­τοι­κί­δια ή αλ­λιώς τα «χω­ριά­τι­κα», τα συ­γκέ­ντρω­νε κά­θε πρωί στην ά­κρη του χω­ριού έ­νας τσο­μπά­νης χω­ρίς κο­πά­δι, τα έ­βγα­ζε στο βου­νό για βο­σκή και τα ε­πέ­στε­φε το α­πό­γευ­μα στις νοι­κο­κυ­ρές. Ο εν λό­γω βο­σκός εί­χε το πα­ρα­τσού­κλι «Μπα­μπα­λί­νας», ό­λοι τό­τε στο χω­ριό εί­χαν τα δι­κά τους πα­ρα­τσού­κλια τα ο­ποία εί­χαν με­γα­λύ­τε­ρη ι­σχύ α­πό τα κα­νο­νι­κά ο­νό­μα­τα. Ζού­σε μό­νος, έ­βα­ζε στρα­βά την γκρί­ζα τρα­γιά­σκα του και φο­ρού­σε συ­νή­θως μό­νο το έ­να μα­νί­κι του σα­κα­κιού του, ό­πως έ­κα­ναν τα κου­τσα­βά­κια του Πει­ραιά. Τό­τε, για τι­μω­ρία και δια­πό­μπευ­ση, ο φο­βε­ρός και τρο­με­ρός υ­πουρ­γός του Με­τα­ξά Μπαϊρα­κτά­ρης εί­χε δώ­σει ε­ντο­λή στους α­στυ­νο­μι­κούς να κό­βουν το α­φό­ρε­το μα­νί­κι τους. Κα­θό­ταν, σχε­δόν πά­ντα, μό­νος του σ’ έ­να α­κρια­νό τρα­πέ­ζι του κα­φε­νείου κι έ­πι­νε ξε­ρο­σφύ­ρι τις μα­λα­μα­τί­νες του. Αν του έ­πια­νες την κου­βέ­ντα, σου κρά­τα­γε το χέ­ρι για να δη­μιουρ­γή­σει την, α­παι­τού­με­νη για την έ­μπνευ­ση, «γείω­ση» και σου σκά­ρω­νε αυ­το­στιγ­μής με­ρι­κά, συ­νή­θως σκω­πτι­κά, στι­χά­κια. Εί­χε με­γά­λο τα­λέ­ντο λαϊκού στι­χο­πλό­κου, ι­διαί­τε­ρη ευαι­σθη­σία, ο­ξύ­νοια και πα­ρα­τη­ρη­τι­κό­τη­τα και κα­τά­φερ­νε να πε­ρι­γρά­ψει με χιού­μορ κι α­ξιο­θαύ­μα­στη ευ­στο­χία διά­φο­ρα γε­γο­νό­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του χω­ριού. Ήταν έ­νας λαϊκός ποιη­τής με α­ρι­στο­φα­νι­κή στό­φα που δεν του ξέ­φευ­γε τί­πο­τε α­σχο­λία­στο, δια­κω­μω­δού­σε πι­πε­ρά­τα πε­ρι­στα­τι­κά αλ­λά και ση­μα­ντι­κά κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κά ζη­τή­μα­τα της ε­πο­χής. Πολ­λές φο­ρές έ­γρα­φε τα στι­χά­κια του πί­σω α­πό το τε­τρά­γω­νο πα­κέ­το των τσι­γά­ρων «Κα­ρέ­λια» κι ί­σως κά­ποια τέ­τοια πο­λύ­τι­μα χει­ρό­γρα­φα να έ­χουν δια­σω­θεί στο χω­ριό.
Δυο πρό­σω­πα ή­ταν ο­ρό­ση­μα για τον Μπα­μπα­λί­να, ο Στέ­λιος Κα­ζα­ντζί­δης κι ο Άρης Βε­λου­χιώ­της. Συ­χνά σι­γο­ψι­θύ­ρι­ζε τρα­γού­δια του Στέ­λιου και μια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή του α­τά­κα ή­τα­ν: «Άρης ρε, θε­ριό α­νή­με­ρο!». Κά­πο­τε, μά­λι­στα, ο Κα­ζα­ντζί­δης κι η Μα­ρι­νέλ­λα ήρ­θαν στο χω­ριό κα­λε­σμέ­νοι α­πό έ­ναν χω­ρια­νό κι­θα­ρί­στα που έ­παι­ζε μα­ζί τους στα νυ­χτε­ρι­νά κέ­ντρα. Μό­λις μα­θεύ­τη­κε το ε­ντυ­πω­σια­κό γε­γο­νός, ό­λο το χω­ρίο κα­τέ­βη­κε στην πα­ρα­θα­λάσ­σια τα­βέρ­να «Το κλί­σμα» για να δει α­πό κο­ντά τον ζω­ντα­νό μύ­θο. Για τον Μπα­μπα­λί­να, αυ­τή ή­ταν μια συ­νά­ντη­ση ζωής. Πή­γε συ­γκι­νη­μέ­νος στο τρα­πέ­ζι του Στέ­λιου, του έ­πια­σε το χέ­ρι σε μια συ­γκλο­νι­στι­κή «γείω­ση» και του α­φιέ­ρω­σε τα κα­λύ­τε­ρα στι­χά­κια του. Για πολ­λά χρό­νια α­πό τό­τε, το πέ­ρα­σμα του Στέ­λιου Κα­ζα­ντζί­δη συ­ζη­τιό­ταν με θαυ­μα­σμό στο χω­ριό και, φυ­σι­κά, στοί­χειω­νε την φα­ντα­σία του Μπα­μπα­λί­να.
Πρό­σφα­τα, σε μια τη­λε­ο­πτι­κή δια­φή­μι­ση γνω­στοί τρα­γου­δι­στές τρα­γου­δούν τον «Γυά­λι­νο κό­σμο» του Στέ­λιου, η μορ­φή του ο­ποίου εμ­φα­νί­ζε­ται στην ο­θό­νη μιας πα­λιάς τη­λεό­ρα­σης. Βλέ­πο­ντας αυ­τή τη δια­φή­μι­ση, ήρ­θε στο μυα­λό μου μια πα­λιά ει­κό­να. Στο κα­φε­νείο της πλα­τείας υ­πήρ­χε έ­να τζου­κ-μποξ γε­μά­το λαϊκά 45ά­ρια δι­σκά­κια που οι νό­τες τους η­χούν α­κό­μα στ’ αυ­τιά μου: «Ο δια­βο­λά­κος», «Μπιρ Αλλάχ», «Άπο­νες ε­ξου­σίες», «Γέ­λα κυ­ρία μου» και τό­σα άλ­λα, με έ­να δί­δραχ­μο διά­λε­γες τρία τρα­γού­δια. Πολ­λές φο­ρές κά­ποιοι με­ρα­κλή­δες έ­παιρ­ναν και κα­μιά γυ­ρο­βο­λιά στο ά­κου­σμα του α­γα­πη­μέ­νου τους τρα­γου­διού. Ο Μπα­μπα­λί­νας, άν­θρω­πος α­ντι­συμ­βα­τι­κός και μό­νος που βρι­σκό­ταν στα ό­ρια της κοι­νω­νι­κής α­πο­δο­χής του χω­ριού, κα­θό­ταν στο γω­νια­κό τρα­πέ­ζι συ­ντρο­φιά με την μα­λα­μα­τί­να του. Στο ά­κου­σμα της φω­νής του Στέ­λιου και των πρώ­των στί­χων του «Γυά­λι­νου κό­σμου» (Ποιος θα μου δώ­σει δύ­να­μη…), ση­κώ­νε­ται, α­κου­μπά στο δά­πε­δο το ά­δειο μπου­κά­λι της ρε­τσί­νας και λι­κνί­ζε­ται γύ­ρω του, αρ­γά, βα­ριά, με α­πό­λυ­τη προ­σή­λω­ση στον ρυθ­μό της μου­σι­κής και στο αί­σθη­μα των στί­χων της Ευ­τυ­χίας Πα­πα­γιαν­νο­πού­λου, με το ά­δειο μα­νί­κι του να α­νε­μί­ζει, χο­ρεύο­ντας την α­πό­λυ­τη ζε­μπε­κιά: «Να σου δώ­σω μια να σπά­σεις / αχ βρε κό­σμε γυά­λι­νε / και να φτιά­ξω μια και­νού­ρια / κοι­νω­νία άλ­λη­νε»!

Ο δι­κη­γό­ρος του δια­βό­λου