Αρχές της δεκαετίας του ‘80. Μια ανακοίνωση στη λέσχη του πανεπιστημίου Ιωαννίνων καλούσε σε συνάντηση τους φοιτητές που ενδιαφέρονταν για το θέατρο. Ως παλιότεροι, από το Θεατρικό Εργαστήρι που διαλύθηκε λόγω της ξαφνικής αποχώρησης από την πόλη του μέντορά μας, του υπέροχου Θανάση, είχαμε την υποχρέωση να συμβάλουμε στη νέα προσπάθεια. Άλλωστε η αίγλη του «έμπειρου», σε μια νέα ομάδα, ήταν η καλύτερη τροφή για τη ματαιοδοξία μας. Έτσι γεννήθηκε η Θεατρική Συντροφιά Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (ΘΕΣΠΙ). Ψυχή της ομάδας αναδείχτηκε από την αρχή ο Γιάννης, εύθυμος και χαμογελαστός, δραστήριος και παθιασμένος με το θέατρο, οργανωτικός και με τη συνέπεια του ιδεολόγου κνίτη. Λόγω της πληθωρικότητάς του και της άνεσης στην επικοινωνία και τις δημόσιες σχέσεις, του κολλήσαμε το παρατσούκλι «παράγοντας»! Λίγο αργότερα μπήκε στην ομάδα κι η Μαρία. Ήταν διστακτική στην αρχή, αλλά μόλις πήρε το βάπτισμα τους πυρός, στα «Μάγια της πεταλούδας» του Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα, έβλεπες στα μεγάλα εκφραστικά της μάτια το δέος και τη συγκίνηση του ανθρώπου που βρήκε το νόημα της ζωής. Από τότε, με αφετηρία εκείνα τα υπέροχα χρόνια της αθωότητας, ο Γιάννης κι η Μαρία δόθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά στο θέατρο. Με μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, που τις ισοσκέλιζαν το πάθος κι η αγάπη για την τέχνη, έφτιαξαν τη δική τους θεατρική συλλογικότητα, τη «Στιγμή», κι ανέβασαν τις δικές τους παραστάσεις χωρίς να παγιδευτούν στις κακοτοπιές των ευκολιών και στις σειρήνες της δημοσιότητας και του σταρ-σίστεμ. Έτσι, αθόρυβα μα δημιουργικά, πορευόντουσαν όταν, πριν μερικούς μήνες, ο τότε υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης κάλεσε τον Γιάννη να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ). Κεραυνός εν αιθρία! Μέχρι τότε ξέραμε ότι τέτοιες θέσεις τις καταλάμβαναν είτε κομματικοί εγκάθετοι των κυβερνώντων κομμάτων είτε προβεβλημένες φίρμες του θεάτρου που είναι «παντός καιρού». Αυτή τη φορά ο Νίκος Ξυδάκης, προς τιμή του, επέλεξε κάποιον που είναι σχεδόν άγνωστος στο ευρύ κοινό και δεν έχει καμιά οργανική σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, ο Γιάννης δεν δεσμεύεται ούτε από την ιλουστρασιόν εικόνα που πρέπει να διατηρούν οι φίρμες γιατί δεν είναι φίρμα, ούτε έχει να δώσει λόγο στο κυβερνών κόμμα γιατί δεν έχει καμιά κομματική ένταξη. Έχει, όμως, να παλέψει με τον κυκεώνα των οικονομικών προβλημάτων που έχουν συσσωρευτεί εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά και με άλλα πολύπλοκα ζητήματα δομής και καλλιτεχνικού προσανατολισμού του ΚΘΒΕ. Μαζί με τη Μαρία, αναπληρώτρια διευθύντρια, έχουν στρατοπεδεύσει όλη μέρα στο γραφείο του θεάτρου και σε λίγο θα βάλουν και ράντζα για τη νύχτα. Φαίνεται, όμως, ότι κάτι γίνεται. Ο Γιάννης είναι έντιμος κι ακέραιος κι αυτό φαίνεται να γίνεται κατανοητό απ’ όλους. Με απλότητα κι αμεσότητα, με την ευαισθησία και το καλαμπούρι του, έχει ανοίξει τις πόρτες της διεύθυνσης σε όλους κι αυτό δεν μπορεί παρά να εκτιμηθεί. Οι εργαζόμενοι πήραν κάποια από τα χρωστούμενα, όλες οι παραστάσεις έχουν ξεκινήσει με επιτυχία και το φτηνό εισιτήριο, 5 ευρώ Τετάρτη και Πέμπτη, είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο που γεμίζει τις αίθουσες. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το ΚΘΒΕ απέκτησε μια διαφορετική κοινωνική γείωση, με πρωτοβουλίες όπως η συγκέντρωση κι η αποστολή ειδών πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες και η επίσκεψη στην Ειδομένη με εκδηλώσεις κατασκευής κούκλας για τα προσφυγόπουλα, από τη Μαρία και τους συνεργάτες της.
Υ.Γ. Μια που λόγω του φόρτου εργασίας δεν τους έχω συναντήσει ακόμη, το παρόν κείμενο αποτελεί έναν έμμεσο τρόπο επικοινωνίας. Καλή συνέχεια παιδιά!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
