Οι πρόθυμοι εκβιαζόμενοι
Το κείμενο της στήλης με τίτλο «Το ποντίκι που βρυχάται», στις 25/12, έδωσε την αφορμή για μια απάντηση από το «διάβολο των δικηγόρων» (!) στην περασμένη «Εποχή». Κι έτσι, ίσως ανοίξει μια κουβέντα, που σίγουρα δεν έχει γίνει, για το ρόλο συνιστωσών, τάσεων, αλλά και προσώπων στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.
Στην απάντηση, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα για το «πώς είναι δυνατόν μια τάση, των 53, που έχει δεν έχει ενάμιση χρόνο ζωής, να ευθύνεται για κάθε κακοδαιμονία από καταβολής ΣΥΡΙΖΑ;». Όντως, οι 53 δεν έχουν την αποκλειστική ευθύνη. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για το ρόλο της ΚΟΕ, που για μεγάλο διάστημα είχε πάθει αφωνία στηρίζοντας κάθε επιλογή της ηγετικής ομάδας. Επίσης, για τη στάση της Αριστερής Πλατφόρμας που, ως αξιωματική αντιπολίτευση εντός του κόμματος, έχει μερίδιο ευθύνης για τον αντιδημοκρατικό κατήφορο και την εγκαθίδρυση του αρχηγικού μοντέλου στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί, όμως, όπως και πολλοί από τους 53, έστω και αργά, διαχώρισαν τη θέση τους και δεν μπήκαν στη διαδικασία να ψηφίσουν, να δικαιολογήσουν και να υλοποιήσουν το τρίτο μνημόνιο. Κι αυτό τους δίνει, τουλάχιστον, ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα σε σχέση μ’ αυτούς που παραμένουν υποστηριχτές της ηγετικής ομάδας στον ΣΥΡΙΖΑ, του κυβερνητισμού και, τελικά, της υποτέλειας στους δανειστές. Μιλάμε, λοιπόν, για το ρόλο που έπαιξε ο πυρήνας της τάσης των 53 διαχρονικά, ασχέτως αν παλιότερα λεγόταν ΑΝΑΣΑ ή ΑΚΟΑ. Και για να μην παίζουμε με τους χρόνους και τις λέξεις, όλοι γνωρίζουμε ότι οι 53 συγκροτήθηκαν από την ΑΝΑΣΑ, το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο και την προσθήκη κάποιων επωνύμων στελεχών, ενώ παλιότερα η ΑΝΑΣΑ είχε φτιαχτεί από την ΑΚΟΑ και τη ΡΟΖΑ. Συνεπώς, τα ίδια πρόσωπα πρωταγωνίστησαν στη διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής αυτού του ρεύματος εντός του ΣΥΡΙΖΑ, με τα γνωστά χαρακτηριστικά της ευαίσθητης, πλην αναποτελεσματικής, τάσης, που είχε πάντα κοινό παρονομαστή τη στήριξη της ηγεσίας Τσίπρα.
Όσον αφορά την υποψηφιότητα για το δήμο Αθηναίων, οι τυπικές εσωκομματικές διαδικασίες επιλογής δεν ξεπλένουν το άδειασμα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη που είχε σχεδόν ανακοινωθεί ως υποψήφιος. Και σ’ αυτό είναι συνυπεύθυνοι κι ο αδέξιος τακτικιστής, ή κατ’ άλλους «Βοναπάρτης», Αλαβάνος, όπως και το τότε Αριστερό Ρεύμα, που δεν ήξερε ότι μ’ αυτή την τακτική έσκαβε το λάκκο του. Έκτοτε, κάποια στελέχη του χώρου, που απετέλεσαν μετέπειτα τον πυρήνα της ΑΝΑΣΑ και των 53, συνέβαλαν καθοριστικά στην προώθηση του Αλέξη Τσίπρα ως το νέο ηγέτη, το χαλί του οποίου έστρωσε τελικά, αφελώς(;), ο Αλέκος Αλαβάνος. Στην πορεία, όμως, παραμερίστηκαν από το νέο περιβάλλον του αρχηγού και περιορίστηκαν στο άχαρο ρόλο της εφεδρείας της ηγετικής ομάδας, είτε ως ΑΝΑΣΑ, είτε ως 53, είτε ως η εναπομείνασα σήμερα Πρωτοβουλία μελών ΣΥΡΙΖΑ «53+».
Μετά την αποχώρηση αρκετών ενοχλητικών βαριδίων, η Πρωτοβουλία αφήνει πλέον στο απυρόβλητο την απόλυτη ηγεμονία του Αλέξη Τσίπρα και αποδέχεται τη μνημονιακή καταστροφή που επιβάλει η κυβέρνηση ως αναγκαίο επακόλουθο του εκβιασμού από τους δανειστές. Ο εκβιασμός, η μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης κι ο κίνδυνος ανθρωπιστικής κρίσης, είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον για να δικαιολογηθεί η τρέχουσα πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, άσχετα αν είναι ακριβώς τα ίδια με τα επιχειρήματα των προηγουμένων μνημονιακών κυβερνήσεων. Κι είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο να βλέπεις να τα υποστηρίζουν σύντροφοι, που λίγους μήνες πριν τα αντιπάλευαν απέναντι στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Όπως λέει κι ένας καλός φίλος, οι εκβιαστές για να πετύχουν το στόχο τους χρειάζονται πρόθυμους εκβιαζόμενους. Όσοι επισείουν συνεχώς το επιχείρημα του «πραξικοπηματικού εκβιασμού» ως δικαιολογία της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αποδεικνύουν ότι θα είναι πάντα εύκολα θύματα εκβιασμού, απ’ όπου κι αν αυτός προέρχεται.
Υ.Γ: Τι συμβαίνει άραγε με το «Κόκκινο»; Από πλουραλιστικός ραδιοσταθμός με κριτικό πνεύμα, κινδυνεύει να γίνει φερέφωνο της κυβέρνησης. Κι αυτό συμβαίνει στις περισσότερες ειδησεογραφικές εκπομπές, δυστυχώς και σ’ αυτές που εκπέμπονται από τη Θεσσαλονίκη.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
