Ο Βαρουφάκης, ο Μηλιός κι ο Λαπαβίτσας
Ανέκαθεν, στην ελληνική κοινωνική και πολιτική ζωή, υπήρχαν διλήμματα για τα οποία ήταν επιτακτική ανάγκη να πάρει κάποιος θέση. Για τους παλιότερους, στην πολιτική κυριαρχούσε για πολλά χρόνια το δίπολο Καραμανλής και Παπανδρέου, στον κινηματογράφο και το θέατρο η ξανθιά Βουγιουκλάκη κι η μελαχρινή Καρέζη, στην ξένη μουσική η ντίσκο με τη ροκ, στην ελληνική μουσική ο Χατζιδάκις με τον Θεοδωράκη, στο λαϊκό τραγούδι ο Καζαντζίδης με τον Μπιθικώτση και στο ποδόσφαιρο ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό. Στην τρέχουσα πολιτική σκηνή και μάλιστα στη διακεκαυμένη ζώνη της οικονομίας, θα μας απασχολήσει ένα νέο δίπολο: ο ένας, μοδάτος υπουργός Οικονομικών που ξεκίνησε με ύφος κι αυτοπεποίθηση και κατέληξε με την ουρά στα σκέλια κι ο άλλος, υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που κρατώντας αποστάσεις στην προεκλογική περίοδο διαφοροποιείται εντόνως μετεκλογικά. Βαρουφάκης, λοιπόν, ή Μηλιός;
Κοσμοπολίτης καθηγητής πανεπιστημίου ο Γιάννης Βαρουφάκης, παρουσίασε ένα εντυπωσιακά αντισυμβατικό προφίλ, κατέγραψε μια σύντομη ιστορία με έξυπνες δηλώσεις και μεγάλες προσδοκίες, τελικά, όμως, έκανε ολοταχώς όπισθεν προς τον πολιτικό ρεαλισμό της λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία. Πανεπιστημιακός κι ο Γιάννης Μηλιός, μέχρι πρότινος στο περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα, ξαναθυμάται το παρελθόν του όπως εκφραζόταν στο ρηξικέλευθο περιοδικό «Θέσεις» και δηλώνει ότι η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μία μόνο οδό εξόδου από το αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού κλοιού: την έφοδο προς τα εμπρός με όχημα την αλήθεια.
Από τα δύο αυτά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η στήλη προτιμά ένα τρίτο: ο σταθερός στις απόψεις του Κώστας Λαπαβίτσας θέτει τα παρακάτω ερωτήματα, επισημαίνοντας ότι η δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησης εδράζεται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι μια ανοιχτή συζήτηση στα κομματικά όργανα και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Πρέπει άμεσα να δοθούν καίριες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ώστε να διατηρηθεί η μεγάλη στήριξη και η δυναμική που δίνει ο ελληνικός λαός. Οι απαντήσεις που θα δοθούν το αμέσως επόμενο διάστημα θα κρίνουν το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας.
– «Πώς θα χρηματοδοτηθεί το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, όταν τα 3 δισ. του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας είναι πλέον εκτός ελληνικού ελέγχου; Η αφαίρεση αυτών των κονδυλίων κάνει ακόμη πιεστικότερη τη συλλογή μεγάλων ποσών από τη φοροδιαφυγή και την εκκαθάριση χρεών σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Πόσο εφικτή είναι αυτή η προοπτική;
– Πώς θα προχωρήσει η διαγραφή του χρέους, όταν η Ελλάδα δεσμεύεται να εκπληρώσει πλήρως και εγκαίρως όλες τις χρηματοοικονομικές της υποχρεώσεις προς τους εταίρους της;
– Πώς θα υπάρξει άρση της λιτότητας, όταν η Ελλάδα δεσμεύεται να πετύχει «κατάλληλα» πρωτογενή πλεονάσματα για να καταστήσει το υπάρχον τεράστιο χρέος «βιώσιμο»; Η «βιωσιμότητα» του χρέους – όπως την εκτιμούσε η τρόικα – ήταν ακριβώς η αιτία για το παράλογο κυνήγι πρωτογενών πλεονασμάτων. Καθώς το χρέος δεν θα μειωθεί σημαντικά, πώς θα πάψουν να υπάρχουν πρωτογενή πλεονάσματα που είναι καταστροφικά για την ελληνική οικονομία και αποτελούν την ουσία της λιτότητας; – Πώς θα προχωρήσει οποιαδήποτε προοδευτική αλλαγή στη χώρα, όταν οι «θεσμοί» θα ασκούν αυστηρή εποπτεία και θα απαγορεύουν μονομερείς ενέργειες; Θα επιτρέψουν οι ‘θεσμοί’ την υλοποίηση των πυλώνων «της Θεσσαλονίκης» δεδομένου ότι έχουν άμεσο, ή έμμεσο δημοσιονομικό κόστος;
– Τι ακριβώς θα έχει αλλάξει στους επόμενους τέσσερις μήνες της «παράτασης», ώστε η νέα διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας να γίνει από καλύτερες θέσεις; Τι θα αποτρέψει την επιδείνωση της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης της χώρας;»
Ο δικηγόρος του διαβόλου
