Η «Μακεδονία» είναι η αρχαιότερη πολιτική εφημερίδα της βόρειας Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1911 από τον εκδότη Κωνσταντίνο Βελλίδη κι ήταν από τις εφημερίδες που προσδιόρισαν σε σημαντικό βαθμό τις διεργασίες της ενσωμάτωσης της Θεσσαλονίκης στο ελληνικό κράτος. Η απελευθέρωσή της Θεσσαλονίκης το 1912 είχε βρει την εφημερίδα ήδη σε κυκλοφορία και με σημαντική επιρροή στα πράγματα της πόλης. Στην αρχή δεν προσχώρησε σε κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα, ακολουθώντας ανεξάρτητη γραμμή, όμως από το 1915 άρχισε να τάσσεται στο πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου, μένοντας πιστή στη λεγόμενη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη», ακόμη και μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και την επανέκδοσή της, μετά το κλείσιμο που της επιβλήθηκε από τα όργανα των Ναζί. Μετά το θάνατο του Βενιζέλου στήριξε αποφασιστικά τον Γεώργιο Παπανδρέου, φίλο της οικογένειας Βελλίδη. Στα μετεμφυλιακά χρόνια η εφημερίδα είχε μια έντονα αντιδεξιά πολιτική στάση κι η αρθρογραφία της ήταν συχνά απαξιωτική για τον τότε ηγέτη της ελληνικής Δεξιάς, Κωνσταντίνο Καραμανλή, συνεχίζοντας τη στήριξή της στον Γεώργιο Παπανδρέου. Με τη μεταπολίτευση, όμως, η στάση της διαφοροποιήθηκε, καθώς έγινε μία μετριοπαθής εφημερίδα του κεντροδεξιού χώρου, αυτή τη φορά υποστηρίζοντας τον Καραμανλή, χωρίς πάντως να έχει άμεση κομματική ταύτιση. Ανάμεσα στους συνεργάτες της εφημερίδας υπήρξαν παλιότερα οι Δημήτρης Χουρμούζιος, Δημήτρης Ψαθάς, Κωστής Παλαμάς, Στρατής Μυριβήλης, Γεώργιος Βαφόπουλος, Αρχέλαος και πολλοί άλλοι.
Παραδοσιακά, στα παλιά καφενεία της πόλης ο καφές συνοδευόταν πάντα με την «Μακεδονία». Ήταν μια εφημερίδα κυρίως ειδησεογραφική κι έβρισκες σ’ αυτήν τα πάντα, κυρίως ότι αφορούσε την Θεσσαλονίκη. Ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση, όλοι ξεφύλλιζαν την «Μακεδονία», οι ηλικιωμένοι ξεκινώντας από τις αναγγελίες κηδειών καταμετρώντας τους εναπομείναντες συνομηλίκους τους κι οι νεότεροι σχολιάζοντας τις αγγελίες γάμων και τα κοσμικά σχόλια της νυχτερινής ζωής της πόλης. Για πολλά χρόνια, η εφημερίδα αυτή ήταν το ανοιχτό παράθυρο στη ζωή της βόρειας Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 1996 η «Μακεδονία» έκλεισε λόγω χρεών, για να κυκλοφορήσει εκ νέου στις αρχές του 1998 με νέα ιδιοκτησία. Η εφημερίδα άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει την κάτω βόλτα, να απαξιώνεται και να χάνει το κοινό της. Τα τελευταία χρόνια, στήριζε τις μνημονιακές κυβερνήσεις προσδοκώντας και παίρνοντας κατάλληλα ανταλλάγματα, όπως η κρατική χρηματοδότηση πάνω από 10 εκατομμύρια ευρώ που έλαβε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αντί η διοίκηση, μ’ αυτά τα χρήματα, να καλύψει τα οφειλόμενα σε ταμεία κι εργαζόμενους έστησε κοινοπραξία μονοπωλιακού χαρακτήρα στη Θεσσαλονίκη με τον «Αγγελιοφόρο», εφημερίδα των Μπακατσέλου, Ψυχάρη και Μπόμπολα. Επίσης ξεκίνησε την διαδικασία ένταξης της επιχείρησης στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, πιέζοντας τους εργαζόμενους να συναινέσουν κι απαίτησε την υπογραφή ατομικών συμβάσεων εργασίας.
Την απόλυση, με προειδοποίηση τεσσάρων μηνών, αντιμετωπίζουν τέσσερις δημοσιογράφοι της εφημερίδας που αρνήθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις, υπερασπιζόμενοι τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το καταστατικό της Ένωσης Συντακτών. Οι νέες αυτές απολύσεις έρχονται να προστεθούν σε άλλες δεκατρείς που έχουν γίνει για τον ίδιο λόγο στην «Μακεδονία». Ενώ, λοιπόν, το ζητούμενο είναι η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην «καμένη γη» των εργασιακών σχέσεων, οι μεγαλόσχημοι επιχειρηματίες που στήριξαν, με το αζημίωτο, τα μνημόνια συνεχίζουν ασύδοτοι τους εκβιασμούς και τις απολύσεις. Η κυβέρνηση οφείλει να τους σταματήσει, ακυρώνοντας τους μνημονιακούς νόμους που τους επιτρέπουν να αυθαιρετούν, που καταργούν ακόμα και τα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα και οδηγούν σ’ ένα σκοτεινό εργασιακό μεσαίωνα.
Υ.Γ. Μια και μιλάμε για ΜΜΕ, ποιος θα μας απαντήσει τι σχέση έχει το κλασικό γκόλντεν μπόι, με μνημονιακό παρελθόν, της τηλεόρασης Λάμπης Ταγματάρχης με τη νέα ΕΡΤ που περιμένουν όσοι έζησαν τον υπέροχο, δίχρονο αγώνα των εργαζομένων της; Μέχρι που φτάνει η εξουσία του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παπά, ώστε να αγνοεί την άποψη των τριών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχονται από την ΕΡΤ, των απολυμένων αλλά και της κοινωνίας που τους στήριξε;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
