Η χρησιμοποίηση του στρατού ως απεργοσπαστικού μηχανισμού φαίνεται ότι θα αποτελέσει το επόμενο βήμα της συντηρητικής κυβέρνησης του Ρίσι Σούνακ για να αντιμετωπίσει την απεργία του συνδικάτου των εργαζομένων ελέγχου των συνόρων PCS στα μεγάλα βρετανικά αεροδρόμια και λιμάνια την περίοδο των Χριστουγέννων, από τις 23 έως τις 26 Δεκεμβρίου και από τις 28 έως τις 31 Δεκεμβρίου, και ίσως για να αντιμετωπίσει τις διαδοχικές απεργίες των σιδηροδρομικών του RMT σε 15 εταιρείες διαχείρισης τρένων, που έχουν ανακοινωθεί από τις 24 έως τις 27 Δεκεμβρίου και σχεδόν όλη την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου, αφού οι εργαζόμενοι μετά από μια διήμερη απεργία απέρριψαν αυξήσεις 9%.
Οι ταχυδρομικοί θα απεργήσουν εκ νέου στις 23 και 24 Δεκεμβρίου, ενώ μόνο τον Οκτώβριο χάθηκαν από τις απεργίες 417.000 ημέρες εργασίας, ο υψηλότερος αριθμός από τον Νοέμβριο του 2011. Απεργίες έχουν προγραμματιστεί σε τμήματα του συνταξιοδοτικού συστήματος, τους αυτοκινητοδρόμους έως και τους εξεταστές για τα διπλώματα οδήγησης. Περίπου 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι θα απεργήσουν έως τα τέλη του έτους.
Θυμός, κρύο και φτώχεια
«Ο θυμός σας θα πρέπει να απευθύνεται στον Ρίσι Σούνακ, τον υπουργό Οικονομικών Τζέρεμι Χαντ και την κυβέρνηση των Τόρις που κατέστρεψαν την οικονομία μας […] στην ιδεολογική υπερφαγία, της οποίας το τίμημα πληρώνουμε εμείς», τόνισε απευθυνόμενος προς την κοινή γνώμη ο επικεφαλής του συνδικάτου εργαζομένων ελέγχου συνόρων PCS, Μαρκ Σερβότκα, υπενθυμίζοντας ότι 40.000 δημόσιοι υπάλληλοι χρησιμοποιούν τις τράπεζες τροφίμων για να αντιμετωπίσουν την αδυναμία τους να αγοράσουν τρόφιμα και άλλοι 45.000 λαμβάνουν επιδόματα εξαιτίας των χαμηλών μισθών.
Το πρόσφατο κύμα ψύχους έδειξε ότι μόνο 3 στους 10 Βρετανούς μπορούν να έχουν θέρμανση, με το 15% να μην ανάβει ποτέ το καλοριφέρ, ενώ μόνο 1 στους 6, ή το 18%, μπορεί να έχει την κατάλληλη θέρμανση. Το 43% των οικογενειών ή 30,6 εκατομμύρια άτομα κινδυνεύουν να βρεθούν κάτω από το όριο φτώχειας έως το 2024, προειδοποίησε το ίδρυμα New Economics Foundation.
Η απεργία των νοσηλευτριών
Την ίδια στιγμή 100.000 νοσηλεύτριες και νοσηλευτές του δημοσίου συστήματος υγείας (NHS) πήραν τη σκυτάλη των απεργιακών κινητοποιήσεων από τους σιδηροδρομικούς και τους υπαλλήλους των ταχυδρομείων, στους οποίους η κυβέρνηση πρότεινε αυξήσεις 4% με 5% τη στιγμή που ο πληθωρισμός έφθασε τον Οκτώβριο το 11,1%. Δημοσκόπηση του YouGov έδειξε ότι το 64% του κοινού υποστηρίζει τους νοσηλευτές, όπως φάνηκε και από τη μαζική στήριξη του κόσμου με ζεστά ροφήματα στις πικετοφορίες των απεργών.
H πρώτη και πετυχημένη απεργία των νοσηλευτριών και νοσηλευτών της Αγγλίας, Ουαλίας και Βόρειας Ιρλανδίας στα 106 χρόνια ιστορίας του συνδικάτου τους RCN αποτελεί ένα δείγμα της καθολικής αντίδρασης των εργαζομένων και της κοινωνίας των πολιτών στη νεοφιλελεύθερη λιτότητα των συντηρητικών του Σούνακ, της Τρας και του Τζόνσον, της αγωνιστικής διάθεσης μιας σειράς κατηγοριών εργαζομένων για ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, με την κυβέρνηση να προτείνει στους νοσηλευτές αυξήσεις 4,3% και το RCN να διεκδικεί αυξήσεις 19%, εκτιμώντας ότι οι εργαζόμενοι έχουν χάσει το 20% της αγοραστικής δύναμής τους από το 2010. Το RCN ζητά την κάλυψη 50.000 κενών θέσεων, αφού 40.000 νοσηλευτές ή 1 στους 9 εγκατέλειψαν το δημόσιο σύστημα υγείας NHS το 2021, και την προσφορά αξιόπιστης περίθαλψης σε 7 εκατομμύρια ασθενών που βρίσκονται σε λίστες αναμονής.
Ανένδοτος ο Σούνακ, μετριοπαθής ο Στάρμερ
Ο πρώην πρόεδρος του Συντηρητικού Κόμματος, Τζέικ Μπέρι και δύο βουλευτές των συντηρητικών ήταν οι πρώτοι συντηρητικοί πολιτικοί που ζήτησαν από τον Σούνακ να διαπραγματευτεί με τους απεργούς, πριν τη δεύτερη απεργία του RCN στις 20 Δεκεμβρίου, αλλά ο Σούνακ και οι υπουργοί του παραμένουν προς το παρόν ανένδοτοι, παρόλο που η χώρα μετά το Brexit, την πανδημία και την ενεργειακή και όχι μόνο κρίση οδηγείται σε διετή ύφεση και αναμένεται να έχει τις χειρότερες επιδόσεις ανάμεσα στην ομάδα της G7.
Από την άλλη πλευρά, μια χούφτα βουλευτών του Εργατικών Κόμματος φωτογραφήθηκαν μαζί με τους απεργούς της υγείας, παρά την απαγόρευση της συμμετοχής τους στις διαμαρτυρίες από τον ηγέτη του κόμματος Κιρ Στάρμερ, που τη στιγμή της μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα συνεχίζει το κυνήγι των αριστερών μαγισσών στο εσωτερικό του κόμματος, τους «οπαδούς του Τζέρεμι Κόρμπιν», τους «τροτσκιστές», τους «ακτιβιστές», τους «συνδικαλιστές». Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο βήμα της πορείας του Στάρμερ προς την εξουσία ήταν να εκδιώξει από τις τάξεις του την ηττημένη αριστερά. Παρόλο που το Εργατικό Κόμμα φαίνεται ότι έχει λάβει 15,28 εκατ. στερλίνες από τα συνδικάτα από την άνοιξη του 2020 αυτό δεν εμπόδισε τον Στάρμερ να απομακρύνει από το εσωτερικό του σημαντικά στελέχη των δύο μεγάλων συνδικάτων Unite και Unison.
To γεγονός ότι ορισμένες δημοσκοπήσεις άρχισαν να δείχνουν το Εργατικό Κόμμα έως και πάνω από το 50%, με τον Σούνακ να κινδυνεύει να χάσει στην περιφέρεια του Ρίτσμοντ στο Γιορκσάιρ ακόμη και την έδρα που κρατούν οι Τόρις από το 1910, οδήγησε τον Στάρμερ σε μια προσπάθεια να ξεκαθαρίσει τα μελλοντικά ψηφοδέλτια του κόμματος από τους αριστερούς υποψηφίους, τους ανεπιθύμητους ακτιβιστές και τους πρώην συνδικαλιστές, παρόλο που η Αριστερά στο εσωτερικό του κόμματος έφθασε να παίρνει έως και 40% σε ορισμένες εσωτερικές εκλογές για την ανάδειξη υποψηφίων.
Νίκη Εργατικών με όρους Συντηρητικών;
Ο Στάρμερ ανέθεσε σε έναν οικονομολόγο να επιμεληθεί το νέο εκλογικό μανιφέστο του κόμματος, που θα είναι ξεκάθαρα φιλικό προς τις επιχειρήσεις. Κάτι που φάνηκε και από το συνέδριο των Εργατικών για την επιχειρηματικότητα στο Κάναρι Γουάρφ, στο εμπορικό κέντρο του Λονδίνου στις 8 Δεκεμβρίου, όπου οι Εργατικοί προσπάθησαν να καθησυχάσουν το Σίτι, τον χρηματοοικονομικό τομέα και τις επιχειρήσεις ότι δεν θα επιβάλουν υψηλότερους φόρους, με τον Στάρμερ να αρνείται μάλιστα ότι θα καταργήσει, όταν θα έρθει στην εξουσία, τους προτεινόμενους νόμους κατά των απεργιών που προωθεί η συντηρητική κυβέρνηση.
Ο Στάρμερ φαίνεται ότι έχει αποδεχθεί ότι η όποια νίκη του θα είναι δυνατή μόνο με τους όρους των αντιπάλων του και ότι ο στόχος του θα πρέπει να είναι να αλλάξει το κόμμα του και όχι την κοινωνία και τη χώρα του. Μια τακτική που αναπόφευκτα θα τον οδηγήσει σε σύγκρουση με τους πρωταγωνιστές των σημερινών απεργιών στον δημόσιο τομέα που ζητούν από τον Σούνακ και προειδοποιούν τον Στάρμερ ότι στη Βρετανία θα πρέπει να αρχίσει να ξηλώνεται το βαρύ πουλόβερ του νεοφιλελευθερισμού που ξεκίνησε η Θάτσερ και έπλεξαν κατά καιρούς οι διάφοροι Μπλερ και Μπράουν.
