Φωτογραφία: Christian Mönnig από το flickr.com
Με αφορμή το τριήμερο συνέδριο της Εποχής, που οφείλουμε να συγχαρούμε για αυτή την πρωτοβουλία, θα ήθελα να εκφράσω μερικές σκέψεις, συμβάλλοντας ελάχιστα ίσως, στον διάλογο που γίνεται το διάστημα αυτό. Κυρίως όμως στην ανησυχία για το «τι θα γίνει στην Αριστερά».
Ξεκινώντας με την απόσταση του χρόνου, πέρασαν δέκα χρόνια ήδη, με νηφαλιότητα, μπορούμε να δούμε επιτέλους τι, ποιος, πόσο έφταιξε και πήγαμε «κατά διαόλου», για μια ακόμα φορά, και τείνω να πιστέψω, πως μας κυνηγά κατάρα πολύ παλιά…
Υπάρχουν ορισμένες παραδοχές που συμφωνούμε όλοι σχεδόν:
1η. Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της ΝΔ και της κυβέρνησής της, των ΜΜΕ, οι οποίοι έκαναν τα αδύνατα δυνατά και κατάφεραν να συκοφαντήσουν, να παραποιήσουν, να στηλιτεύσουν… Αναμενόμενο ωστόσο, και δεν ήταν αυτό που προκάλεσε τον κατακερματισμό της Αριστεράς.
2η. Ο ρόλος των άλλων «προοδευτικών» κομμάτων και δη των αυθεντικών αριστερών, που εξαπέλυσαν τη χειρότερη μορφή αντιπολίτευσης, με μένος ανεξήγητο, ιδιαίτερα στα τεσσράμιση χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
3η. Το κύριο βάρος όμως και τη μέγιστη ευθύνη έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και στη συνέχεια ως κυβέρνηση, γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι «τα κάστρα πέφτουν από μέσα».
Πολλά τα ερωτηματικά ως σήμερα που δεν έχουν απαντηθεί δυστυχώς.
– Ποιος ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα που ανέβασε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον έκανε κυβέρνηση, παίρνοντας τεράστια ρίσκα και δίνοντας τα μέγιστα των δυνάμεων του;
– Πώς μέσα από το Συνέδριο ψηφίστηκαν αποφάσεις, οι οποίες αναιρέθηκαν; Γιατί τότε το Σώμα του Συνεδρίου δεν αντέδρασε; (π.χ. ο τρόπος εκλογής του προέδρου του κόμματος).
– Στο δημοψήφισμα πως το «όχι» του λαού, έγινε «ναι» και, αν δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί δεν εξηγήθηκε, πράγμα που προκάλεσε την απογοήτευση της μεγάλης πλειοψηφίας της προοδευτικής κοινωνίας της χώρας μας;
– Τίνος ευθύνη είναι η κατοπινή κατάντια; (Τι να πούμε για την περίοδο Κασσελάκη;)
Θετικές παραδοχές
Πολλά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε στον κατάλογο αυτό. Όμως θα πρέπει να είμαστε δίκαιοι και να μην ισοπεδώνουμε τις σοβαρές προσπάθειες που έγιναν, επί κυβέρνησης Τσίπρα. Και παρά την απειρία, την άγνοια, την πολεμική, τις τρικλοποδιές του κρατικού μηχανισμού, την ατολμία θα πρέπει να παραδεχθούμε πως:
* Ένα μικρό αριστερό κόμμα πήρε την εξουσία χωρίς να είναι έτοιμο, χωρίς να έχει το απαιτούμενο πολιτικό προσωπικό, κατάφερε όμως να χειριστεί τη δυσκολότερη και σκληρότερη φάση των μνημονίων, και κατά ομολογία των ίδιων άτεγκτων, σκληρών δανειστών της ΕΕ. Φυσικό να υπάρχουν συνέπειες βαριές για τον κόσμο της εργασίας, των ανέργων, των συνταξιούχων, οι οποίοι έδειξαν μεγάλη ανεκτικότητα, και ήταν διατεθειμένοι να παλέψουν με την κυβέρνηση του Α. Τσίπρα, γιατί είχαν ακόμα εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του
* Ναι, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κρίθηκε πολύ αυστηρά από τους πολίτες της χώρας και ιδιαίτερα από τους αριστερούς ψηφοφόρους. Όμως ας δούμε τη μεγάλη διαφορά με τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία χωρίς αιδώ και πολύ συνειδητά οδηγεί στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.
Η τωρινή κυβέρνηση
Γιατί;
- Ενώ μπορεί να κάνει αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις, αφού οι οικονομικοί δείκτες ευημερούν κατά ομολογία τους, οι άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια…
- Ενώ μπορεί να ελέγξει την ακρίβεια, κοροϊδεύει τον κόσμο με το καλάθι του νοικοκυριού και τα ψευτοεπιδόματα, για να αυξάνουν τα υπερκέρδη τους τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των λίγων και ισχυρών.
- Ενώ οφείλει να ενισχύσει, γιατί νοιάζεται δήθεν για την υπογεννητικότητα της Ελλάδας, τα νέα ζευγάρια και τις νέες οικογένειες προσφέρει επιδόματα, τα οποία δεν καλύπτουν ούτε τα στοιχειώδη.
- Ενώ θα μπορούσε να εξυγιάνει το ΕΣΥ, να διορίσει γιατρούς, νοσηλευτές, ειδικό προσωπικό, έχουμε εμπειρία όλοι, γιατί εμείς εκεί καταφεύγουμε στα νοσοκομεία, έχει εξαντλήσει τους πάντες μετακινώντας γιατρούς, με μισθούς ντροπιαστικούς για το έργο που προσφέρουν.
Αντίθετα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έκανε πολλές προσπάθειες, ώστε όλοι να έχουν πρόσβαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα, να πληρώσει υπερωρίες γιατρών που χρόνια ήταν απλήρωτοι, να δει το φάρμακο και να διαπραγματευτεί σκληρά με την τρόικα, τότε, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κατάφερε το καλύτερο, είχε όμως όραμα, σχέδιο προς όφελος των πολλών.
- Ενώ μπορεί να ενισχύσει το δημόσιο σχολείο, απεναντίας ενδιαφέρεται μόνο για την ιδιωτικοποίηση του. Ενδιαφέρεται για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, με πειθαρχικά, εκβιασμούς και τον φόβο της απόλυσης. Τι είδους αξιολόγηση είναι αυτή που δεν έχει στόχο τη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου, την ενίσχυση των εκπαιδευτικών με επιμορφώσεις, την ανατροφοδότηση;
Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έγινε η εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής εκπαίδευσης, που αποτελεί τη σημαντικότερη, ουσιαστικότερη και ριζοσπαστικότερη βαθμίδα, καθώς τα δύο χρόνια του νηπιαγωγείου, αναπτύσσουν τα παιδιά, γνωστικά, συναισθηματικά, κοινωνικά, σωματικά και καλλιεργούν δεξιότητες βασικές για τη μετέπειτα πορεία τους!
Αυτό που μας ενώνει
Πολλά μπορεί να προσθέσει ακόμα κανείς, μεγαλύτερα ή μικρότερα επιτεύγματα. Άρα η καραμέλα, που πολλοί και πολύ προσπάθησαν να καταπιούμε ότι «όλοι είναι ίδιοι», πρέπει επιτέλους να σταματήσει και να τη σταματήσουμε εμείς, με πράξεις. Γίναμε πια μικρά κομματάκια, όπου οι πολιτικοί εγωισμοί και οι αντιπαλότητες δεν χωρούν, δεν τιμούν την Αριστερά και την ιστορία της. Από τον ΣΥΡΙΖΑ, την Νέα Αριστερά, το Μέρα 25, τον Κόσμο, την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, κ.λπ., να επισημάνουμε πως αφήνει αδιάφορο τον πολύ κόσμο ή μόνο απογοήτευση προκαλεί! Και δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να ξαναγίνει όλο αυτό, ενιαίο κόμμα. Κρατήστε λοιπόν τις διαφορές σας, τις διαφορετικές στρατηγικές, πολιτικές και ιδεολογικές σας θέσεις.
Δεν σας ενώνει όμως το έγκλημα των Τεμπών και το μέλλον των σιδηροδρόμων, που ξεπουλήθηκαν;
Δεν σας ενώνει η ακρίβεια, όπου τα νοικοκυριά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα;
Δεν σας ενώνει το δημόσιο αγαθό της Υγείας, όπου όλοι να έχουν πρόσβαση;
Δεν σας ενώνει το δημόσιο σχολείο να έχει εκπαιδευτικούς και παιδιά χαρούμενα σ’ ένα ασφαλές και σύγχρονο περιβάλλον;
Δεν σας ενώνει ούτε η κοροϊδία της κυβέρνησης για το επίδομα ενοικίου και για το επίδομα των συνταξιούχων των 250 ευρώ;
Αν ούτε αυτά τα ελάχιστα δεν μπορούν να σας φέρουν κοντά και από κοινού να κτίσετε σιγά σιγά, με υπομονή και επιμονή ένα μέτωπο αλλαγής, ανεξάρτητα, ποιος παίρνει την πρωτοβουλία, ποιος καταθέτει την αντίστοιχη πρόταση στη Βουλή, τότε αγαπητοί μου είμαστε άξιοι της μοίρας! Αφήστε λοιπόν στην άκρη όσα σας χωρίζουν και μαζί με τους πολίτες, υπερασπιστείτε την αξιοπρέπεια του λαού μας, ο οποίος υποφέρει, μπορεί να ξεχνά γρήγορα, να βολεύεται ίσως εξ ανάγκης, ακούστε όμως τη φωνή του: Ως εδώ φτάνει πια! Το εγχείρημα είναι δύσκολο, το γνωρίζουμε όλοι, όμως εδώ και τώρα θα δείξετε πολιτική παρρησία και θάρρος ή θα νοιαστείτε μόνο για «τα μαγαζάκια» σας; Και εδώ θα φανεί τελικά ποιος, πόσο και με τι τρόπο θα συμβάλει στην αλλαγή ρότας, που επιζητεί ο κόσμος. Κανένας δεν πρόκειται να πάρει τα εύσημα, αν δεν το αξίζει, αν δεν προσπαθήσει σκληρά, αν δεν δημιουργήσει κλίμα εμπιστοσύνης.
