Διάλογο με την κοινωνία

Το κύμα αρνητικών δηλώσεων με το οποίο υποδέχτηκαν τα κομματα της αντιπολίτευσης την πρόσκληση της κυβέρνησης σε σύσκεψη αρχηγών κομμάτων, είναι ενδεικτικό της αμηχανίας που τους προκάλεσε η πρωτοβουλία του Μαξίμου.
Αν ο στόχος ήταν αυτός, θα μπορούσαμε να σημειώσουμε «1» στο επικοινωνιακό μάτς κυβέρνησης  – αντιπολίτευσης. Παρά την αρνητική τους διάθεση, τα κόμματα της αντιπολίτευσης – πλην ΚΚΕ – συμμετέχουν τελικά στη σύσκεψη και , επιπλέον, βρίσκονται στη δύσκολη θέση να μη μπορούν να αντιπαρατεθούν ευθέως στις γνωστές προτάσεις της κυβέρνησης, τουλάχιστον για το ασφαλιστικό, αλλά και το σχεδιασμό της για σύσταση ειδικής ομάδας εργασίας στο πλαίσιο της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.
Αν όμως το ζητούμενο είναι η αναζήτηση της συναίνεσης της κοινωνίας στα κρίσιμα ζητήματα που ζητούν άμεση λύση (όπως το ασφαλιστικό και το προσφυγικό – μεταναστευτικό), τότε οι απαιτήσεις για την αναζήτηση μιας αποδοτικής κυβερνητικής πολιτικής είναι πολύ μεγαλύτερες. Λύσεις που θα πατούν σε στέρεες βάσεις και αποδεκτές από την κοινωνία, απαιτούν ανοιχτό δημόσιο διάλογο, με ειλικρίνεια, ολοκληρωμένο σχέδιο εκτεθειμένο στην κοινή θέα και στην κρίση της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών, των λαϊκών τάξεων.
Η εξασφάλιση της εμπιστοσύνης τους, ή ακόμη και της ανοχή τους είναι πολύ ισχυρότερο όπλο σε κάθε διαπραγμάτευση, σε κάθε σύγκρουση με όσες δυσκολίες μπορεί να φαίνονται ανυπέρβλητες. Ακόμη και η συγκατάθεση ή η συγκατάβαση των κομμάτων της αντιπολίτευσης μπορούν να προκύψουν από τη γενικότερη αποδοχή της κοινωνίας.
Γιατί η στάση τους τελικά διαμορφώνεται και με βάση τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τις διαθέσεις των ψηφοφόρων τους.
Αυτοί είναι οι τελικοί κριτές και στο «γήπεδο» τους τελικά κρίνεται η επιτυχία ή η αποτυχία κάθε πολιτικού σχεδίου.
•