Φωτογραφία: Pool Photo Ευρωπαϊκή Ένωση / Eurokinissi
Οι μαζικοί βομβαρδισμοί στρατιωτικών και όχι μόνο εγκαταστάσεων της Ουκρανίας με drones και πυραύλους και η ενίσχυση της πίεσης σε όλα τα μέτωπα, με αιχμή τα οχυρά που κατασκεύασαν επί μια δεκαετία οι Ουκρανοί στο Ντομπάς, αλλά και η λυσσαλέα από την άλλη πλευρά προσπάθεια του Κιέβου να αποδείξει με αντεπιθέσεις αυτοκτονίας ότι ο στρατός του στέκεται ακόμη στα πόδια του, μαρτυρούν ένα και μόνο πράγμα: Οι Ευρωπαίοι και ο πρόεδρος της Ουκρανίας φαίνεται να κερδίζουν προς στιγμήν το παιχνίδι, γιατί ο πόλεμος θα συνεχιστεί και η ειρήνη μάλλον θα αργήσει να φθάσει. Διαψεύδοντας ίσως τον Τραμπ που την υπολογίζει πριν το τέλος του έτους, γιατί πιθανώς αυτό προβλέπει το χρονοδιάγραμμά του για να αποκτήσει το Νόμπελ Ειρήνης, και οι συμφωνίες του με τον Πούτιν στην Αλάσκα.
«Δεν είναι δικός μου πόλεμος», συνεχίζει να επαναλαμβάνει ο «ειρηνοποιός» ακροδεξιός πρόεδρος της Αμερικής, που κατάφερε να επιβάλει κυρίως το κόστος του πολέμου στις πλάτες των Ευρωπαίων, δηλαδή στην ουσία στις πλάτες των λαών της Ευρώπης. Αυτή είναι η pax americana της Ουάσιγκτον και της μετά την Αλάσκα εποχής της νέας αμερικανο-ρωσικής συνεργασίας.
«Ούτε ένας ιταλός στρατιώτης στην Ουκρανία ή τη Ρωσία», επανέλαβε ο επίσης ακροδεξιός «ειρηνιστής» αντιπρόεδρος της Ιταλίας Σαλβίνι, με τη γραμματέα του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος Σλάιν να καταγγέλλει με στόμφο μόνο το ύφος των δηλώσεών του Σαλβίνι εναντίον τον γάλλου προέδρου, τον οποίο κάλεσε να πάρει το κράνος και τις παλάσκες του και να πάει να πολεμήσει αυτοπροσώπως στην Ουκρανία.
Γιατί ο πόλεμος της Ουκρανίας δεν είναι ο πόλεμος της αμερικανικής και ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, αλλά των Δημοκρατικών του Μπάιντεν, της ευρωπαϊκής Δεξιάς, των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων, των Φιλελεύθερων και δυστυχώς ενός τμήματος της Αριστεράς, που κατατάχθηκε στους στρατούς του ΝΑΤΟ, και ενός άλλου τμήματος που επέλεξε ουσιαστικά τη σιωπή, λες και οι εργαζόμενοι στη Ευρώπη δεν πληρώνουν τις βαριές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνέπειες από τον πόλεμο που εκτίναξε τον πληθωρισμό, επιτάχυνε την αποβιομηχάνιση και που μαζί με το μεταναστευτικό υποσκάπτει τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές της αξίες.
Χιλιάδες άνθρωποι θα σκοτωθούν ακόμη στα τελευταία οχυρά και τις πόλεις του Ντονμπάς, που ετοιμάζεται να καταλάβει ο επίσης ακροδεξιός Πούτιν, και στην Ευρώπη υπάρχει επιμελώς πλήρης σιωπή και αδιαφορία, λες και αυτός ο καταστροφικός πόλεμος συμβαίνει κάπου άλλου.
Η Ρωσία δεν κέρδισε στην Ουκρανία μόνο τους στρατούς της συλλογικής Δύσης, αλλά κατάφερε κάτι πολύ παραπάνω, κέρδισε με το μέρος της τον Παγκόσμιο Νότο. Όλες αυτές τις χώρες που άσχετα εάν συμμετέχουν ή όχι στους BRICS, κατάλαβαν τα σχέδια της Δύσης μετά τις Συμφωνίες του Μινσκ και ακόμη χειρότερα είδαν τα παλιά αποικιοκρατικά μέτρα και σταθμά της Δύσης μπροστά στην Ουκρανία και στη Λωρίδα της Γάζας και τη γενοκτονία του λαού της. Τα μέχρι πρότινος θύματα της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και του αμερικανικού επεκτατισμού και παρεμβατισμού δεν κάνουν απλώς «μπίζνες» με τη Ρωσία του Πούτιν, αλλά έχουν επιλέξει τη δική τους πλευρά της ιστορίας και ζητούν έναν πολυπολικό και πολυμερή κόσμο.
«Οι εγγυήσεις ασφαλείας δεν συζητιούνται δημοσίως», προειδοποίησε ο Πεσκόφ, με τους Ευρωπαίους να τις αντιλαμβάνονται μονομερώς και να ζητούν ακόμη και την παρουσία ευρωπαϊκών στρατών στην Ουκρανία, πράγμα που είναι αδύνατον να δεχθεί αυτός που νίκησε στα πεδία των μαχών τα όπλα τους και τους συμβούλους του ΝΑΤΟ. Κάποια στιγμή μέσα στις τόσες δηλώσεις τους, ο Τραμπ και ο Ρούμπιο αναφέρθηκαν στο αίτημα της Ρωσίας να υπάρξουν και εγγυήσεις για τη δική της ασφάλεια και αυτής των ρωσόφωνων πληθυσμών.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα αναμένεται η «φθινοπωρινή επίθεση» του ρωσικού στρατού, που έχει έως και 250.000 άνδρες εφεδρείες, όπως ισχυρίζονται οι Ουκρανοί. Περνώντας τα οχυρά του Ντονμπάς και καταλαμβάνοντας και τις λίγες πόλεις που ελέγχουν ή ελέγχουν μερικώς οι Ουκρανοί, ο ρωσικός στρατός θα ξεχυθεί στις ανοχύρωτες στέπες της Ουκρανίας και θα συνεχίζει να προχωρά σε όλα τα υπόλοιπα μέτωπα.
Ίσως οι ευρωπαίοι ηγέτες να μην πουν ποτέ ότι έφθασε η στιγμή που τελείωσε και ο τελευταίος Ουκρανός, αλλά σίγουρα φαίνεται ότι από το φθινόπωρο αρχίζει να πλησιάζει η ώρα που οι εργαζόμενοι θα αρχίσουν να τους ζητάνε, μεταξύ άλλων, και τον λογαριασμό όχι μόνο για τη σημερινή φτωχοποίηση τους και τη λιτότητα που έρχεται, αλλά και για το τελευταίο ευρώ του πολυδιαφημισμένου επανεξοπλισμού της.
Εάν το κοινωνικό καζάνι που άρχισε να βράζει δείξει ότι είναι έτοιμο να εκραγεί, πρωτίστως στις προβληματικές, εάν όχι καταρρέουσες, οικονομίες της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας, ίσως τότε οι φιλοπόλεμες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να καθίσουν μαζί με τον Ζελένσκι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να τους υπαγορεύσει ο Πούτιν μια «ειρήνη» χειρότερη από τις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης, της Αλάσκας ή της Ουάσιγκτον.
