Φωτογραφία: Νικόλας Κοκοβλής
«Δίκαιη εργασία για όλους», ισχυρίζεται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. «Δίκαιη εργασία για ποιες;», ρωτάμε εμείς που κρατάμε όρθια τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας και συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στην ανασφάλεια.
Στα ερωτήματα πώς θα πληρώσουμε τον γιατρό για τα ψυχοσωματικά που μας άφησε η σεζόν, και πώς γίνεται, πάλι, η «καβάτζα» που κάναμε να μη φτάνει ούτε για τα κοινόχρηστα του διαμερίσματος που νοικιάσαμε –ενός διαμερίσματος που ούτε χωρέσαμε, ούτε προλάβαμε να ζήσουμε μέσα του, και μάλλον ούτε θα το κάνουμε– τι απαντά;
Γιατί η επιστροφή μας από τα «νησιά της ανάπτυξης» συνοδεύεται από ένα νέο γύρο ανασφάλειας. Αυτής που γεννιέται από την ανάγκη για εύρεση εργασίας και το πως θα χωρέσουν τα όνειρά μας σε ένα 24ωρο, όταν οι μισές και παραπάνω ώρες του είναι ήδη «πουλημένες» στη φτηνή εργασία.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντί να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά με συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς και ελέγχους στην εργοδοτική αυθαιρεσία, ψηφίζει το περιβόητο νομοσχέδιο που βαφτίζει «Δίκαιη Εργασία για Όλους». Ένα νομοσχέδιο που νομιμοποιεί τη σεζόν της εξάντλησης και την κάνει κανόνα, παρουσιάζοντας την εκμετάλλευση ως ευκαιρία.
Ενώ δεν θα έπρεπε εξαρχής να υπάρχει η ανάγκη να εργαστούμε παραπάνω για να καταφέρουμε να ανταπεξέλθουμε στη καθημερινότητα.
Κι όλα αυτά στο όνομα της «ανάπτυξης». Μιας ανάπτυξης που μετριέται σε υπερωρίες, εξουθένωση και εργατικά ατυχήματα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι το να δουλεύουμε μέχρι να καταρρεύσουμε είναι «δίκαιο».
Αλλά αν διαμαρτυρηθούμε για τα παιδιά που πεθαίνουν καθημερινά στη Γάζα, για τις 57 ψυχές που δεν έφτασαν ποτέ, για τις αδελφές μας που δολοφονήθηκαν από το χέρι της πατριαρχίας έξω από το Α.Τ., για τον αποκλεισμό μας από τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση και το δικαίωμα μας στην εργασία, αυτό δεν είναι δίκαιο και η συνδικαλιστική μας δράση θεωρείται παράνομη μέχρι και την απεργία.
Απέναντι σε μια κυβέρνηση που θεσμοθετεί την εξάντληση και ονομάζει «δικαιοσύνη» την εργοδοτική αυθαιρεσία, εμείς δεν έχουμε αυταπάτες. Ξέρουμε καλά πως κανείς μας δεν «επιλέγει» να δουλεύει 13 ώρες τη μέρα. Και όσο μας κλέβουν το μέλλον μας, τόσο πιο επιτακτικό γίνεται να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, να απαντήσουμε συλλογικά, μέσα από τα σωματεία και τους αγώνες μας. Δεν παραιτούμαστε από τα όνειρά μας, τα μεγαλώνουμε μέσα στις διεκδικήσεις μας.




