Όσες και όσοι παρακολούθησαν το περασμένο Σάββατο την ημερίδα που οργανώθηκε στο Πάντειο από 30 συνδικαλιστές και επιστήμονες με θέμα την εργασία, σίγουρα έφυγαν πιο αισιόδοξοι. Το πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες αμοιβής και εργασίας στις μέρες μας, ιδίως στη χώρα μας με κυβέρνηση όχι απλώς νεοφιλελεύθερη αλλά εκφραστή της εργοδοσίας· το πόσο αναποτελεσματικά οργανώνει την αντίσταση των εργαζομένων η ανώτατη συνδικαλιστική γραφειοκρατική ηγεσία· το πόσο το μερίδιο της εργασίας στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν συρρικνώνεται κάθε χρόνο, το πόσο βάρος έχει η επιρροή των δυνάμεων της εργασίας στη χάραξη της πολιτικής, τα γνωρίζουμε πολύ καλά. Όμως, παρ’ όλα αυτά, μία ομάδα συνδικαλιστών-ριων βάσης μαζί με έγκυρες-ους επιστήμονες που εργάζονται σ’ αυτό το πεδίο τόλμησε να παρέμβει και να μιλήσει για όλα αυτά έγκυρα και ριζοσπαστικά. Και τα κατάφερε πολύ καλά και παρά το αντίξοο κλίμα των ημερών ήταν πολλές και πολλοί όσες και όσοι τα παρακολούθησαν με προσήλωση. Παρά το ότι λειτουργούσαν συγχρόνως δύο τραπέζια συζητήσεων.
Ο τονισμός του προσδιορισμού «συνδικαλιστές βάσης» επιλέγεται ως μόνη ελπίδα να παρακαμφθεί τόσο ο γραφειοκρατικός ή και φιλοεργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός όσο και ο αφόρητα κομματικοποιημένος. Και είναι αυτό που δίνει την ελπίδα ότι υπάρχουν συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες στο πεδίο, στους χώρους εργασίας και έχουν πραγματική εικόνα για τις συνθήκες εργασίας και προτάσεις. Και πράγματι παρακολουθήσαμε νέους συνδικαλιστές, άνδρες και γυναίκες, που με γλώσσα καθόλου ξύλινη παρουσίαζαν την πραγματική εικόνα και προχωρούσαν και σε προτάσεις. Με λόγο γειωμένο και ριζοσπαστικό. Με αυτόνομη αντίληψη αν κρίνουμε από τη σύνθεση των συμμετεχόντων.
Όπως σημείωσαν οι διοργανωτές «τη σημερινή εποχή, οι συνθήκες εργασίας μεταβάλλονται ραγδαία. Η τεχνολογική εξέλιξη και η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση αυξάνουν την παραγωγικότητα και την κερδοφορία, χωρίς αντίστοιχη βελτίωση στους μισθούς ή στον εργάσιμο χρόνο. Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο ευνοεί την υπερεργασία, την εντατικοποίηση, τις επισφαλείς σχέσεις και τη χαμηλά αμειβόμενη εργασία, ενώ η αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών έχει οδηγήσει σε δραματική αύξηση των εργατικών δυστυχημάτων». Ενώ «σήμερα, στην Ελλάδα μόλις το 25% των εργαζομένων καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις, την ώρα που ο ευρωπαϊκός στόχος φτάνει το 80%. Οι γυναίκες, οι νεότεροι και γενικά οι νέοι εργαζόμενοι, μετανάστριες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες στον “σκληρό” ιδιωτικό τομέα, επισιτισμό, εμπόριο, μεταφορές, την κατασκευή, τουρισμό, βιοτεχνίες και βιομηχανία, εργαζόμενες και εργαζόμενοι με επισφαλείς σχέσεις, με μπλοκάκι, σε καθεστώς ενοικίασης ή με εργολαβικές σχέσεις, σαφώς υποεκπροσωπούνται».
Τα πρωτοβάθμια σωματεία που οργάνωσαν την ημερίδα είναι τα εξής: Ένωση Μόνιμων και Δόκιμων Λιμενεργατών (ΕΜΔΛ) ΟΛΠ, Σωματείο Εργαζομένων στην Εθνική Τράπεζα (ΣΕΕΤ), Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών – Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής (ΣΕΤΤΕΑ), Β’ ΕΛΜΕ Πειραιά, Σύλλογος Εργαζομένων Ομίλου ERGO, Σύλλογος Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα (ΣΥΔΑΠΤΤ), Σύλλογος Ιατρικών επισκεπτών Ελλάδας – Φαρμακοϋπαλλήλων, Συναφών Επαγγελμάτων, Κλάδων (ΣΙΕΕΦΣΕΚ).
Συζητήθηκαν τα εξής θέματα:
α. «Μαμά, μπαμπά, θα γυρίσεις το βράδυ;». Συζήτηση για την ασφάλεια και υγεία των εργαζομένων.
β. «Μα καλά ασχολείσαι με τον συνδικαλισμό;». Πρώτο: συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μείωση εργάσιμου χρόνου και άλλα εργατικά… δαιμόνια. Δεύτερο: μαχητικός συνδικαλισμός, αντίσταση στους χώρους δουλειάς και κοινωνικοί αγώνες.
γ. «Ποιος πληρώνει τις ιδιωτικοποιήσεις;». Συζήτηση για τα κοινωνικά αγαθά: μεταφορές, ενέργεια, νερό, υγεία, παιδεία.
δ. «Ο πόλεμος σκοτώνει την εργατική τάξη». Από τη γενοκτονία της Γάζας στην πολεμική οικονομία της Ευρώπης.
