Ο ΑΠΩΤΕΡΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ
Του Νίκου Σερβετά
Διπλός είναι ο στόχος του κόμματος των Δημοκρατικών που έχουν σύρει τον πρόεδρο των ΗΠΑ στο δικαστήριο, με αίτημα την αποπομπή του, παρ’ όλο που γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι συσχετισμοί των δυνάμεων μέσα στη Γερουσία είναι εις βάρος τους, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι ελέγχουν πλήρως το σώμα που εκδικάζει την υπόθεση, και τελικά για τον Ντόναλντ Τραμπ δεν θα υπάρξουν κυρώσεις.
Ο πρώτος είναι να δημιουργήσουν μεγαλύτερες καχυποψίες στο εκλογικό σώμα, φέτος χρονιά προεδρικών εκλογών, αναφορικά με το ήθος και την ποιότητα του ανθρώπου, που ενώ έχει ως σύνθημα «Πρώτα η Αμερική», αυτό που στην ουσία εφαρμόζει είναι «πρώτα ο εαυτός μου και οι επιχειρήσεις μου». Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ που βρίσκεται κατηγορούμενος με αίτημα την αποπομπή. Είχαν προηγηθεί ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο οποίος όμως παραιτήθηκε πριν φθάσει στο ειδικό δικαστήριο, και ο Μπιλ Κλίντον. Αυτοί οι δύο όμως ό,τι έκαναν –σκάνδαλο Γουότεργκειτ ο πρώτος και σκάνδαλο Λεβίνσκι ο δεύτερος– το έκαναν κατά την περίοδο της δεύτερης θητείας τους, τότε που δεν τους ενδιέφερε η επανεκλογή. Σύμφωνα με πηγή της «Εποχής», που γνωρίζει πολύ καλά την αμερικανική πραγματικότητα, η λογική «αν τα κάνει αυτά τώρα, σκέψου που μπορεί να φθάσει, πόση αυθαιρεσία και αλαζονεία μπορεί να δείξει στη δεύτερη θητεία του, όταν δεν θα έχει πλέον το δικαίωμα να βάλει υποψηφιότητα», περνάει πολύ εύκολα στο μέσο αμερικανό πολίτη κάθε κόμματος. Διότι το θέμα της Ουκρανίας, για το οποίο κατηγορείται ο Τραμπ, δεν είναι το μόνο, αλλά ένα από τα πολλά ζητήματα τα οποία αυτός, ή στενοί συνεργάτες του, έχουν χειριστεί με κάθε άλλο παρά πολιτικό τρόπο. Χαρακτηριστικό του αυταρχισμού του είναι ότι η απλή δήλωση του Τζάστιν Αμάς, βουλευτή στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ο οποίος είπε ότι «τα ευρήματα εις βάρος του προέδρου είναι ανησυχητικά», στάθηκε αφορμή να διαγραφεί από το κόμμα και να είναι σήμερα στην ομάδα των Ανεξαρτήτων.
Ο δεύτερος, και ίσως σημαντικότερος, λόγος έχει να κάνει με τη συμμετοχή των ψηφοφόρων στις επερχόμενες εκλογές. Γεγονός είναι ότι στις εκλογές στις ΗΠΑ δεν συμμετέχει παραπάνω από το 35% – 40% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των Δημοκρατικών, εύκολο να αναγνωριστεί από τον κόσμο της Αριστεράς σε όλη την Ευρώπη, είναι ότι αρκεί ένα πταίσμα, ένα μικρό λάθος ή ακόμα και μία κακή έκφραση ενός στελέχους του κόμματος για να αδρανοποιήσει μια υπερευαίσθητη μερίδα ψηφοφόρων. Αντίθετα, για τους ψηφοφόρους των Ρεπουμπλικάνων ακόμα και τα σκάνδαλα είναι θέματα για τα οποία μπορεί να αδιαφορήσουν, αρκεί να εξυπηρετείται το προσωπικό συμφέρον του καθενός ξεχωριστά.
Μέλημα η κινητοποίηση των ψηφοφόρων
Μέλημα, λοιπόν, της ηγεσίας του Δημοκρατικού κόμματος είναι η κινητοποίηση των ψηφοφόρων εν γένει, να πάνε να ψηφίσουν ανεξάρτητα από ποιον θα ψηφίσουν. Ενδεικτικό στοιχείο είναι ότι στις προηγούμενες εκλογές το σύνολο των εγγεγραμμένων μελών του Δημοκρατικού Κόμματος που δεν πήγε να ψηφίσει, λόγω της τακτικής που ακολούθησε η Κλίντον εις βάρος του Σάντερς, είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από την τελική διαφορά που είχαν σε ψήφους ανά Πολιτεία, η Κλίντον με τον Τραμπ. Ειδικά στις έξι μεγάλες μωβ Πολιτείες –κόκκινες ονομάζονται αυτές που είναι αδιαμφισβήτητη η κυριαρχία των Ρεπουμπλικάνων και μπλε αυτές όπου από παράδοση εκλέγονται Δημοκρατικοί– η κινητοποίηση των ψηφοφόρων μπορεί να κρίνει το τελικό αποτέλεσμα. Το πλάνο τους για την ηθική φθορά του Τραμπ, είναι να κάνουν το μέσο ψηφοφόρο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος να πει «Εγώ είμαι Ρεπουμπλικάνος, αλλά αυτόν τον σιχάθηκα, δεν θα τον ψηφίσω» και παράλληλα η αντι-Τραμπ τακτική να κινητοποιήσει τον απαιτητικό ψηφοφόρο των Δημοκρατικών υπέρ ενός εκ των υποψηφίων του κόμματος.
Την τακτική αυτή, βέβαια, θα πρέπει να την εκμεταλλευτούν οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών, επικρατέστερος των οποίων, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες μετρήσεις, είναι ο Μπέρνι Σάντερς. Αν κάτι λειτουργεί εις βάρος του, για τα δεδομένα των αμερικανών ψηφοφόρων, είναι η ηλικία του και ένα επεισόδιο με την υγεία του που είχε πριν μερικές ημέρες. Τον ακολουθούν ο Τζο Μπάιντεν, λόγω της μεγάλης αναγνωσιμότητας που έχει στις μειονότητες, και η Ελίζαμπεθ Γουόρεν, η καθηγήτρια από τη Μασαχουσέτη και υπουργός του Ομπάμα που διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση του 2008.
