Τα γεγονότα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης είχε 2,5 χρόνια για να ετοιμάσει έναν χώρο ο οποίος θα μπορούσε να καλύψει με επάρκεια τη διαδικασία της συγκεκριμένης δίκης. Το έκανε; Απ’ ότι φαίνεται, όχι. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ.Φλωρίδης, κατά καιρούς έδινε συνεντεύξεις και τόνιζε πως η αίθουσα για τη δίκη είναι έτοιμη. Και πως, ειρήσθω εν παρόδω, είναι και η μεγαλύτερη της χώρας, ίσως και της Ευρώπης.
Μάλλον δεν τα πηγαίνει καλά με την αριθμητική ο κ. Υπουργός. Η αίθουσα Γ, δηλαδή η αίθουσα εκδίκασης, είναι 283 τετραγωνικά μέτρα. Είναι γνωστό πως αίθουσες του Εφετείου Αθηνών είναι κατά πολύ μεγαλύτερες. Η κυβέρνηση όμως δεν ήθελε η δίκη να γίνει στην Αθήνα. Ενδεχομένως θα προτιμούσε να γίνεται στο Ουλάν Μπατόρ, αλλά ας μην είμαστε υπερβολικοί. Η Λάρισα απέχει 356 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Μια δυσκολία την έχει. Πόσα άτομα θα έπρεπε να χωρούν αξιοπρεπώς μέσα στην αίθουσα της Λάρισας; Περίπου 450, οι άμεσα εμπλεκόμενοι. Δηλαδή οι κατηγορούμενοι, οι συγγενείς των θυμάτων, οι επιζώντες, οι δικηγόροι και των δύο πλευρών,οι μάρτυρες και οι δικαστές. Αντιστοιχεί περίπου μισό τετραγωνικό ανά άτομο, όταν σε άλλες μεγάλες δίκες, π.χ. της Χρυσής Αυγής, οι άνθρωποι είχαν γύρω στα 4 τετραγωνικά ο καθείς και οι δικηγόροι μπορούσαν να κάνουν αξιοπρεπώς την δουλειά τους. Τι κατάφερε ο κ. Φλωρίδης; Να κάθεται ο «φονιάς με το θύμα αγκαλιά». Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσο άσχημα θα ένιωσε συγγενής θύματος που βρέθηκε να κάθεται δίπλα-δίπλα με τον φερόμενο ως δράστη της δολοφονίας του ανθρώπου. Αλλά σε όλες τις δίκες υπάρχει λόγος που υπάρχει απόσταση ανάμεσα στους κατηγόρους και τους κατηγορούμενους. Όχι όμως στη δίκη για τα Τέμπη. Και ποια είναι η λύση στο πρόβλημα; Σε μια σοβαρή χώρα, το υπουργείο Δικαιοσύνης θα αναγνώριζε το λάθος, θα ζητούσε συγγνώμη από όλους τους εμπλεκόμενους αλλά και από τους πολίτες και θα μετέφερε τη δίκη στην Αθήνα. Όχι όμως εδώ. Ο υπουργός απέδωσε το πρόβλημα στην κακή χωροθέτηση, σημείωσε δε πως θα προστεθούν άλλες 20 θέσεις και η έλλειψη χώρου θα λυθεί. Προφανώς, θυμίζει ο υπουργός την ιστορία του Χότζα. Αν αδειάσει μια αίθουσα από κόσμο, η αίθουσα θα φαίνεται άνετη σε όσους μείνουν. Μόνο οι δικηγόροι είναι 250. Μόνο οι κατηγορούμενοι είναι 36. Αν βρίσκονται αυτοί στην αίθουσα, οι γονείς, οι συγγενείς, οι επιζώντες θα πρέπει να βρίσκονται σε διπλανή αίθουσα ή ακόμη καλύτερα στο σπίτι τους, να μην ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι. Όσο για τους δημοσιογράφους; Αλίμονο μπορούν και στο προαύλιο.
Μετά από όσα διαδραματίστηκαν την πρώτη μέρα, η οργή περίσσεψε. Οργή που εκφράστηκε με τρόπο αξιοπρεπή εκ μέρους των συγγενών. Αλλά ο Άρειος Πάγος δεν είδε τίποτε από όλα αυτά. Με μια ανακοίνωση του γραφείου Τύπου εξαπολύει δριμεία επίθεση εναντίον όσων ζητούν το αυτονόητο. Αξιοπρεπείς συνθήκες για τη δίκη μιας υπόθεσης που έβγαλε πάνω από 1.000.000 ανθρώπους στον δρόμο. Αυτό είναι το μείζον ζήτημα. Ο Άρειος Πάγος στέκεται «παγωμένος» απέναντι στον εντολέα του, που είναι κατά το Σύνταγμα ο λαός. Η δε κυβέρνηση κάνει την απέλπιδα προσπάθεια να οδηγήσει τη δίκη σε παρακμιακές διαδικασίες.
Ποιος θα έχει το κουράγιο να παρακολουθεί μια δίκη για 2 περίπου χρόνια; Εκεί ποντάρει η κυβέρνηση. Στην κούραση τόσο των συμμετεχόντων στη διαδικασία, όσο και των πολιτών. Όμως πέρασαν 3 χρόνια από εκείνη τη φρικτή νύχτα. Και ο κόσμος δεν πήγε σπίτι του. Παρά τα λάθη που έχουν γίνει. Παρά την επίθεση που έχει δεχτεί το κίνημα από την κυβέρνηση. Δεν πήγε στο σπίτι του γιατί κατάλαβε την ύβρη. Την αισθάνθηκε. Και ναι ίσως δεν καθίσει να ασχοληθεί ο κόσμος με την πληροφορία ότι αυτή η αίθουσα κόστισε 1.600.000 ευρώ. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αναλυτικά το κοστολόγιο. Ο κόσμος όμως θέλει να παρακολουθήσει τη δίκη. Να ενημερώνεται και να μην ακούει την –φρχτή στ’ αλήθεια– εντολή του αστυνομικού: «οι δημοσιογράφοι έξω». Έξω που; Στην αυλή; Στην κεντρική πλατεία της Λάρισας;
Όλα αυτά ο κόσμος τα βλέπει. Και αυτό είναι το πρόβλημα για την κυβέρνηση. Η πρόεδρος της έδρας ανακοίνωσε ότι η δίκη θα συνεχιστεί την 1η Απριλίου. Θα ήταν αστείο, αν δεν είναι τραγικό. Δεν γνωρίζουμε αν οι συνθήκες της δίκης θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Εκείνο όμως που καταλαβαίνουμε είναι πως η κυβέρνηση θα ήθελε να συζητάμε μόνο για την αίθουσα. Άλλωστε το να σε λένε ανίκανο είναι προτιμότερο από το να σε λένε ένοχο. Αλλά η κυβέρνηση δεν έκανε λάθος στην επιλογή της αίθουσας. Ήταν συνειδητή επιλογή της. Και το πρόβλημα της είναι πως ο κόσμος καταλαβαίνει και αυτό.
Φωτο: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
