Έχετε εσείς τη σιγουριά και μεις την ευκαιρία
Οι κυρίαρχοι επέλεξαν να κάνουν την κρίση ευκαιρία εδραίωσης και επέκτασης της κυριαρχίας τους. Εμείς καταφέραμε να κάνουμε την κρίση ευκαιρία ανατροπής. Και με τις λέξεις «ευκαιρία ανατροπής» δεν εννοούμε πιθανότητα διακυβέρνησης απλά.
Για μας, τις νέες και τους νέους που οργανωθήκαμε στην Αριστερά με στόχο να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο, το επιχείρημα «751 βασικό μισθός» είναι αρκετό για να επιλέξουμε ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως αρκετό για να μας εμπνεύσει. Ο λόγος που θεωρούμε αυτές τις εκλογές τόσο κρίσιμες είναι ακριβώς επειδή ανοίγουν δρόμους. Ανοίγουν πιθανότητες και ενδεχόμενα. Η κυβέρνηση της Αριστεράς συμπυκνώνει τους μέχρι τώρα αγώνες και επικαθορίζει τους αγώνες της συνέχειας. Στη διαδικασία προς τον κοινωνικό μετασχηματισμό, το ξέραμε άλλωστε, πως οι τομές δεν γίνονται ταυτόχρονα σε όλα τα επίπεδα. Και αυτή τη στιγμή, στο πολιτικό επίπεδο τείνει να δημιουργηθεί μια μεγάλη τομή.
Είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρουμε; Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να ενσωματωθούμε στο κράτος; Είναι η κοινωνία έτοιμη; Είναι το κόμμα μας έτοιμο;
Οι απαντήσεις στα παραπάνω είναι ίδιες με αυτές που πάντα θα είναι. Δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρουμε, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ενσωμάτωσης, κανείς δεν έτοιμος. Η κυρίαρχη ιδεολογία διαπέρνα τα πάντα, οι σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης είναι κραταιές. Όμως ξέραμε και ξέρουμε ότι η πάλη για να αλλάξουμε τον κόσμο είναι πάλη διαρκείας, δεν είναι μία μάχη που δίνεται μια μεγάλη κόκκινη νύχτα (πόσω μάλλον μια Κυριακή των εκλογών) όταν οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες είναι κατάλληλες.
Οι νέοι και οι νέες της αριστεράς θα έπρεπε να πετάμε από τη χαρά μας, θα έλεγε κανείς. Όμως τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Καταρχάς υπάρχει το άγχος. Για το βράδυ της 25ης Γενάρη και για το από εκεί και πέρα. Και το άγχος που προκύπτει από το αίσθημα της ευθύνης ήταν πάντα μεγάλο πρόβλημα για την αριστερά. Και δεν είναι μόνο αυτό.
Σε μία συζήτηση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Πάτρας που έγινε στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, ένας εξαιρετικός σύντροφος παρατήρησε ότι αυτή τη μάχη δεν μας ταιριάζει. Αναφερόταν στο πλαίσιο που γίνονται αυτές οι εκλογές και κατέληγε στο ότι πρέπει να δοθεί με πάθος για όλους του λόγους που γράφονται και παραπάνω. Όταν το άκουσα σκέφτηκα «σιγά, μια μάχη είναι, ανάμεσα στις άλλες επίσης δύσκολες μάχες».
Για να τον δικαιώσω λοιπόν, αυτή η μάχη δίνεται για να γεννηθεί (ή καλύτερα να αναδειχθεί) το καινούριο, με τους όρους του παλιού. Οι εκλογές αυτές είναι διαφορετικές όχι μόνο για την κρισιμότητα τους. Είναι σύντομες με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει η αριστερά να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους άμεσα, όπως θέλει. Και ειδικά αυτή τη φορά, είναι που χρειάζεται να επικοινωνήσει με πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται «μακριά» της, με κάθε έννοια.
Όσοι και όσες δεν είναι πεισμένοι να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτοί και αυτές που έχουν τις μεγαλύτερες αντιστάσεις ενάντια στην πολιτική συζήτηση. Το να ζυμωθείς δε, με όσους και όσες θα επιλέξουν ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται μεγάλη πολυτέλεια, ενώ το θέλουμε πολύ. Και ενώ οι ερωτήσεις στα κανάλια το προηγούμενο διάστημα ήταν «Τι όραμα έχετε για το πανεπιστήμιο;» «Τι έκανε την νεολαία να βγει στους δρόμους τόσο έντονα για την υπόθεση Ν.Ρωμανός;», τώρα είναι «Πως πάει ο προεκλογικός αγώνας;» «Πιστεύετε θα έχετε αυτοδυναμία;». Και το χειρότερο που άκουσα μέχρι στιγμής: «Γιατί οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να σταυρώσουν εσάς και όχι κάποιον άλλον από το ψηφοδέλτιο;»
Το πλαίσιο λοιπόν δεν μας ταιριάζει. Όπως δεν μας ταιριάζει και αυτός ο κόσμος. Και επειδή θέλουμε να τον αλλάξουμε, αυτό που μας μένει να κάνουμε είναι αυτό που πάντα προσπαθούμε. Να παίξουμε σε ένα παιχνίδι στημένο με τους όρους του αντιπάλου, παλεύοντας να ανατρέψουμε και τον αντίπαλο και τους όρους του.
Θα ήθελα αυτό το άρθρο να κλείσει ακόμα πιο αισιόδοξα.. Οπότε θα κλείσω απλά με στίχους του τραγουδιού «Οι Νικητές» των Κοροβίνη και Ζερβουδάκη: «Έχετε εσείς τη σιγουριά και μείς την ευκαιρία εσάς σας κάνουν τα λεφτά και μας η ιστορία»
