Δεν είναι μόνο οι τεμπέληδες και απείθαρχοι έλληνες που θέτουν θέμα πολιτικής συμπεριφοράς του Βερολίνου. Με ανοιχτή επιστολή του (16/7), που τυπικά απευθύνεται σε φίλο του, ουσιαστικά στο γερμανικό λαό, ο Ζαν Κριστόφ Καμπαντελί, γενικός γραμματέας του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, επισημαίνει την ανακολουθία του Βερολίνου, που σήμερα αγνοεί κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και ανταποδίδει τη βοήθεια που έδωσαν αφειδώς οι ευρωπαϊκοί λαοί στην καθημαγμένη μεταπολεμική Γερμανία με σκληρότητα και τιμωρητική διάθεση. Δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της επιστολής στο σημερινό φύλλο της «Εποχής».
«Η Ευρώπη, φίλε μου, δεν κατανοεί την επιμονή της μεγάλης χώρας σου να φυλακίζεται στο ρόλο του αυταρχικού πατερούλη. Ξέχασε, μήπως, την αλληλεγγύη της Γαλλίας την επομένη μάλιστα των εγκλημάτων που είχαν διαπραχθεί στο όνομά σου; Βγαίνοντας από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αυτόν το νέο ευρωπαϊκό εμφύλιο, η Γαλλία βοήθησε το γερμανικό λαό να ξανασταθεί στα πόδια του (…)
Η αλληλεγγύη της Γαλλίας και όλης της Ευρώπης επέτρεψε στη Γερμανία να μειώσει σημαντικά το χρέος της στο πλαίσιο των συνθηκών του Λονδίνου το 1953. Το Βερολίνο οφείλει να θυμάται αυτό το δίδαγμα της ιστορίας, την ώρα που το ίδιο δίνει δημοσιονομικά μαθήματα στην Αθήνα. Αξίζει να σημειώσουμε πως, αν είχαμε διαγράψει το ελληνικό χρέος πριν από τρία χρόνια και είχαμε επιτρέψει στην Αθήνα να διοργανώσει δημοψήφισμα τότε, δεν θα είχαμε φθάσει εδώ που βρισκόμαστε σήμερα (…)
Αλλά και με την πτώση του τείχους, το 1989, που σήμανε το τέλος του ψυχρού πολέμου, η Γαλλία χαιρέτισε την ευκολία με την οποία εξασφαλίστηκε η επανενοποίηση της Γερμανίας. Και δεν αντιτάχθηκε στην καθιέρωση του γερμανικού μάρκου ως κοινού γερμανικού νομίσματος την 1η Ιουλίου 1990, παρέχοντας έτσι ένα υπερτιμημένο νόμισμα στην πρώην Ανατολική Γερμανία και φορτώνοντας με μια αυστηρή αντιπληθωριστική πολιτική την Ευρώπη. Η Γαλλία και η Ευρώπη επέτρεψαν στη Γερμανία να γίνει η δύναμη που είναι σήμερα. Μια δύναμη που δεν χρειάζεται να είναι σημαιοφόρος του σκληρού ορντολιμπεραλισμού, αλλά μιας Ευρώπης της δικαιοσύνης σε έναν κόσμο που έχει πιαστεί στη δίνη του κυνηγητού του κέρδους και της επιστροφής στις κάθε είδους χωριστικές ταυτότητες.
Το Βερολίνο οφείλει να καταλάβει ότι η Ευρώπη είναι αναπόφευκτο να χάσει την κούρσα, αν θελήσει να ανταγωνιστεί την Κίνα και την Ινδία μειώνοντας το κοινωνικό της επίπεδο. Το μεγάλο πλεονέκτημά μας απέναντί τους στον παγκόσμιο ανταγωνισμό είναι ακριβώς αυτό το καλύτερο ανανεωμένο κοινωνικό μοντέλο.
Είναι βέβαιο ότι η Ευρώπη μπορεί να λειτουργήσει μόνο με σεβασμό στις συνθήκες που έχουν υπογραφεί και στις αμοιβαίες υποσχέσεις που δόθηκαν. Αλλά η Ευρώπη οφείλει να σέβεται και τους λαούς της και την ιστορία τους, αν θέλει να ευημερήσει και να συνδιαλλαγεί με τους λαούς της, αν θέλει να είναι κάτι διαφορετικό από μια μελλοθάνατη θεσμική τάξη.
Οι λαοί της Ευρώπης δεν θα κατανοήσουν ποτέ ότι η Γερμανία θέλει να επιβάλει με τη βία της οικονομικής δύναμης της ένα ενιαίο οικονομικό μοντέλο βασισμένο στην ιδεολογία της λιτότητας και τη δημοσιονομική λεπτολογία. Η Ευρώπη σίγουρα χρειάζεται μια ισχυρή Γερμανία. Χρειάζεται επίσης μια Γερμανία αλληλέγγυα και όχι μοναχική. Αλληλέγγυα είναι η Γερμανία του Χάμπερμας, που αντιτίθεται στην «διάλυση της πολιτικής με την υποταγή της στην αγορά» (…)
Αν η Γερμανία γυρίσει την πλάτη στην ηπειρωτική αλληλεγγύη, διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει ακατανόητη, καθώς θα φέρνει την Ευρώπη αντιμέτωπη με ένα τρομερό δημοψήφισμα: υπέρ ή κατά της Γερμανίας;
Καλέ μου φίλε, η Γερμανία χρειάζεται γρήγορα να συνέλθει! Να θυμηθεί τα διδάγματα του Χέλμουτ Σμιτ. Να θυμηθεί ότι η Ευρώπη φτιάχνεται με μικρά βήματα, αλλά και με μεγάλες πρωτοβουλίες βαδίζοντας σε ένα δρόμο που οδηγεί τους λαούς μας και την ήπειρό μας στην αλληλεγγύη, την ασφάλεια και την ευημερία.»
