Μάλλον δεν έχει ιστορικό προηγούμενο το όργιο των εξωχώριων παρεμβάσεων για μια ετυμηγορία ενός λαού, για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Δεν υπάρχει αξιωματούχος ή πρώην αξιωματούχος του συστήματος, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που να μην συμβουλεύσει, να μην τρομοκρατήσει, να μην εκβιάσει τον ελληνικό λαό, για να μην πει «όχι», να μην ορίσει νέα, ισχυρότερη βάση, διαπραγμάτευσης με με τους εταίρους. Δεν υπάρχει οικονομικός οργανισμός, ινστιτούτο κ.τλ. που να μην γνωματεύει ότι η ελληνική οικονομία καταρρέει με την έλευση του “όχι”.
Όσα οι θεωρητικοί και πολιτικοί επιστήμονες, χρόνια τώρα, με τα συγγράμματά τους, μας προειδοποιούν, ότι ανιχνεύουν μια βαθμιαία συρρικνούμενη δημοκρατία, τα ζούμε απροκάλυπτα μπροστά μας. Δεν χρειάζεται η δημοκρατία, οι πρωθυπουργοί ή οι κυβερνήσεις, ιδίως για τις χώρες με οικονομικά προβλήματα. Πρέπει να διορίζονται ώστε να εφαρμόζουν τις εντολές του Eurogroup, στην πραγματικότητα των αγορών.
Συνασπίστηκε το παλαιό καθεστώς
Είναι, επίσης, ιστορικά πρωτοφανές σύμπασα η ηγεσία του συστήματος σε μια αντιπαράθεση της ελληνικής κυβέρνησης και των θεσμών να μην διαμορφώνουν προτάσεις δικές τους αλλά να αποδέχονται χωρίς καμία επιφύλαξη την πρόταση των δανειστών. Αποδεικνύεται έτσι πως υπήρξαν ενεργοί συνεργάτες των δανειστών στο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού της προηγούμενης πενταετίας, το οποίο τώρα οι δανειστές επιμένουν να επαναληφθεί.
Έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον ότι απέναντι στο «όχι» και υπέρ του «ναι», δηλαδή της άνευ όρων παράδοσης και υποταγής στους ισχυρούς της Ευρωζώνης, έχουν συνασπιστεί όλες οι φιγούρες του παλιού καθεστώτος, που για δεκαετίες κυβέρνησαν τη χώρα και την έφτασαν εδώ που όλοι γνωρίζουμε. Ξεθώριασαν παλιές διαφορές και χωρίς ίχνος ντροπής, από κοινού, σχεδιάζουν τώρα νέους ρόλους. Σημίτης, Μητσοτάκης, Καραμανλής, Παπανδρέου και άλλοι πολλοί γνωστοί διεκπεραιωτές πολιτικών που σχεδιάζονταν εκτός του του Μαξίμου, είτε στην Ευρώπη είτε στο εσωτερικό, ο ένας μετά τον άλλον εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και μας τρομοκρατούν, μας νουθετούν.
Προφανώς, όλα αυτά αποκαλύπτουν την ποιότητα της αστικής μας τάξης και των ηγετών της, γνωστών εξάλλου από τα παλιά. Αλλά τι είναι εκείνο που τώρα τους έφερε όλους επί σκηνής και χωρίς προσχήματα τρομοκρατούν τους πολίτες για να εκβιάσουν ένα «ναι»; Μα διότι εικάζουν ότι μια επικράτηση του «ναι» θα καταγραφεί ως ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και θα σημάνει την αρχή της απομάκρυνσής του από τη διακυβέρνηση της χώρας. Τους κάνει να ελπίζουν ότι η Αριστερά θα ξαναπάει στη γωνία, ότι είναι μπροστά σε αυτή τη χρυσή ευκαιρία και δεν θέλουν επουδενί να τη χάσουν. Υπάρχει, σίγουρα, μια ταξική αφύπνιση και αυτή τους συνέχει. Μόνο το ΚΚΕ δεν το βλέπει αυτό, κάτι που ήταν αναμενόμενο με βάση την ως τώρα γραμμή του.
Κανείς δεν πρέπει να υποτιμά την ικανότητα αυτών των δυνάμεων να βλάψουν ανεπανόρθωτα τα συμφέροντα του λαού και να ακυρώσουν την ελπίδα που δημιούργησε η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αγώνας είναι σκληρός και τα χτυπήματα αδυσώπητα. Επιπλέον, η κυβέρνηση δεν πρόλαβε ή δεν μπόρεσε να αποδώσει τέτοιο και τόσο έργο που να ενισχύει σήμερα τη θέση της. Όμως, το «όχι» μπορεί να υπερισχύσει στη βάση αυτών που επιχειρεί να αποτρέψει, που τόσο απροκάλυπτα υπερασπίζεται το «ναι». Γιατί πραγματικά η υπερίσχυση του «όχι» με όσο γίνεται μεγαλύτερο ποσοστό είναι η μοναδική βάση που μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί από ισχυρότερες θέσεις με τους δανειστές.
Προσπάθεια μέχρις εσχάτων
Οι δανειστές, από την πλευρά τους, παρά τις διαφωνίες τους που φάνηκαν αρκετές φορές κατά τις διαπραγματεύσεις, εμφανίζονται με ενιαία γραμμή μπροστά στον «κοινό εχθρό», τον ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, την έμπρακτη απειλή της πολιτικής τους που ούτως ή άλλως βρίσκει αντιστάσεις και έχει σοβαρές πολιτικές παρενέργειες. Και εδώ διαμορφώνεται ένα είδος μετώπου, όπως και στο εσωτερικό, αλλά με μικρότερη ομοιογένεια. Αυτό, παραδόξως, οδηγεί σε μια κάθετα σκληρή θέση και υποστηρίζει το «ναι» με χοντροκομμένο τρόπο, ακόμα και ωμούς εκβιασμούς, διότι η νίκη του «όχι» δημιουργεί τεράστια προβλήματα.
Καθώς, οι δανειστές, τότε, θα πρέπει να ορίσουν την τακτικής τους απέναντι στην ισχυροποιημένη ελληνική κυβέρνηση οι διαφωνίες τους θα αναβιώσουν. Ούτε η επιλογή του συμβιβασμού με την ελληνική πλευρά θα είναι εύκολη υπόθεση, πολύ περισσότερο όμως δεν θα είναι εύκολο να συμφωνήσουν σε μια ως το τέλος σκληρή στάση έναντι της Ελλάδας που θα επιδιώκει την εξουθένωσή της, την εκβίασή της να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Το διεθνές ενδιαφέρον δεν είναι καθόλου ακαδημαϊκό για τις εξελίξεις. Γι’ αυτό και η μέχρις εσχάτων τώρα προσπάθειά τους να ηττηθεί το “όχι”. Είναι ο μόνος τρόπος να “λυθεί” το ελληνικό πρόβλημα, με βάση τα συμφέροντα των δανειστών. Χωρίς να πολλαπλασιαστούν οι πολιτικές παρενέργειες σε ολόκληρη την Ευρώπη, ιδίως στο Νότο. Εν τω μεταξύ, με το “ναι” ηττάται ο ΣΥΡΙΖΑ και σβήνει μια ελπίδα για να αρχίσει η αλλαγή στην Ευρώπη.
Ιστορικές στιγμές
Στις δύο μέρες που απομένουν να εργαστούμε για το «όχι» δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο φόβος των πολιτών με κλειστές τράπεζες και την τρομοκρατία των ΜΜΕ είναι φόβος με αντικειμενική βάση. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αντίφασης υπήρξε η ανακοίνωση μιας ομοσπονδίας αγροτών που ενώ καλούσε τους αγρότες να ψηφίσουν «ναι», συγχρόνως χαρακτήριζε τα μέτρα των θεσμών για τους αγρότες «ταφόπλακα»!
Η δική μας επιχειρηματολογία πρέπει να αποφεύγει το διχασμό που καλλιεργείται από τους αντιπάλους μας και να επιχειρεί να πείσει με παραδείγματα και αριθμούς. Τι θα σήμαινε για κάθε κλάδο το να περάσουν οι προτάσεις των δανειστών; Ότι π.χ. οι συνταξιούχοι που αγανακτούν, δικαιολογημένα, στις ουρές διότι παίρνουν 120 ευρώ, δεν πρέπει να ξεχνούν ότι η σύνταξή τους θα γίνει 360 ευρώ για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Ζούμε πράγματι ιστορικές στιγμές. Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν τον αγώνα της αριστερής ελληνικής κυβέρνησης, την οποία αισθάνονται δική τους. Μια νίκη του όχι ανοίγει μια νέα σελίδα, σταθεροποιεί τη θέση των δυνάμεων που μάχονται εναντίον του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη. Μια νίκη του «όχι» θα υποχρεώσει σε αναδίπλωση αυτούς που τώρα στην ελληνική πολιτική σκηνή σχεδιάζουν την επαναφορά τους, νομίζοντας ότι βρήκαν ευκαιρία.
Με αυτή την αίσθηση ευθύνης να δώσουμε τη μάχη ως την τελευταία στιγμή. Μπορεί να κερδηθεί.
Παύλος Κλαυδιανός
