Ένα κίνημα, κύτταρο της πόλης
Στα χρόνια του μνημονίου δομές αλληλεγγύης αναδείχτηκαν, σχεδόν, σε κάθε πόλη της Ελλάδας. Κάποια χρόνια πριν, η ελληνική κοινωνία αντιμετώπιζε με ταμπού τις δομές που δρούσαν βοηθητικά σε άπορους. Στο Βόλο προκαλούσε λύπηση, αλλά και συγκαλυμμένη αποστροφή, ο συμπολίτης που έτρωγε σε σισίτια της εκκλησίας ή είχε βιβλιάριο απορίας . Στην πόλη δεν υπήρχαν δομές αλληλεγγύης πριν το μνημόνιο, αλλά μόνο δομές φιλανθρωπίας, από τον χώρο της εκκλησίας κατά κύριο λόγο.
Κάτι που αντιμετωπίστηκε ως δυσκολία στην αρχή, ήταν να γίνει κατανοητή η έννοια της αλληλεγγύης και να ξεπεραστεί η αντίληψη πως πρόκειται για μια ακόμη φιλανθρωπική μονάδα που ελεούσε τους αδύναμους. Αυτό χτίστηκε σιγά – σιγά, μέσα από την εμπλοκή του ίδιου του κόσμου που ωφελούταν σε δράσεις αλληλεγγύης, συλλογή τροφίμων, ρούχων κτλ.
Πολλοί για να προσέλθουν σε κάποια δομή αλληλεγγύης και να εγγραφούν έπρεπε να νικήσουν την μεγάλη αίσθηση της ντροπής που νιώθανε. Αρκετοί φοβόντουσαν πως θα αντιμετωπιστούν σαν επαίτες. Πέρασε καιρός, ώστε να αντιληφθούν πως δεν ήταν εκείνοι που θα έπρεπε να ντρέπονται για την ανέχεια και την εξαθλίωση στην οποία βρισκόταν, λόγω μνημονίου, (για το οποίο τους είχαν πείσει οι μαθητευόμενοι δημοσιογράφοι του ΔΝΤ). Ταυτόχρονα, δεν ήταν εύκολο να γίνει από όλους κατανοητό ότι δεν έπρεπε να επαναπαυτούν στην ύπαρξη των δομών αυτών, ως πανάκεια στην ανέχεια. Αξίζει να σημειωθεί το πώς ανταποκρίνονται στις ανάγκες των δομών φέρνοντας τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα κ.α., αλλά και το ότι συμμετέχουν ενεργά ως εθελοντές, κατά πλειοψηφία χαμηλοσυνταξιούχοι, άνεργοι και χαμηλόμισθοι.
Η αλληλεγγύη πολλαπλασιάζεται και επεκτείνεται
Στο Βόλο λειτουργούν αρκετές δομές αλληλεγγύης, με δράσεις που ξεκινούν από συλλογή τροφίμων, ρούχων, φαρμάκων και επεκτείνονται μέχρι τα αλληλέγγυα μαθήματα για τις πανελλήνιες και τον αυτοδιαχειριζόμενο παιδικό σταθμό.Μέσα σε λίγα, μόλις, χρόνια οι δομές αλληλεγγύης στην πόλη πολλαπλασιάστηκαν, εκπλήσσοντας τους πάντες θετικά. Αντίστοιχα, παρατηρείται ακόμη πιο έντονα η αλληλεγγύη σε εργασιακές διεκδικήσεις τα τελευταία χρόνια. Κινήματα ενάντια σε απολύσεις, απεργιακοί αγώνες, υπεράσπιση ανθρωπίνων, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. (Κίνημα για το νερό, Απεργία διαρκείας της ΙΜΑΣ Α.Ε., Κίνημα Δεν Πληρώνω, κ.α.). Άμεσες και μαζικές κινητοποιήσεις υπήρξαν και σε περιπτώσεις πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, όπως και σε διακοπές νερού και ρεύματος σε σπίτια ανέργων.
Τα παραπάνω περιγράφουν την ύπαρξη του κινήματος αλληλεγγύης στο Βόλο ως ζωντανού κυττάρου της πόλης. Καταλήγοντας, η έννοια της αλληλεγγύης κερδίζει καθημερινά έδαφος και εδραιώνεται στη συνείδηση του κόσμου, μέσα από την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της. Αυτό αποτελεί όπλο ενάντια στην εξαθλίωση και την οικονομική βαρβαρότητα. Αποτελεί, ακόμη, βασικό εργαλείο στην αναδόμηση των ανθρώπινων σχέσεων μέσα στην κοινωνία σε συλλογικό επίπεδο.
Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως η αξιοπρεπής διαβίωση κάθε πολίτη και το δικαίωμα του σε δωρεάν υγεία, παιδεία και κοινωνικές υπηρεσίες δεν διαπραγματεύονται, ούτε και πρέπει να αντικαθίστανται από δομές αλληλεγγύης, ούτε στην συνείδησή μας, αλλά ούτε και στην πράξη.
Ηλέκτρα Προσήλια
