Φωτο: Jakob Rubner / Unsplash
Οι καιροί σκληραίνουν ανεπανόρθωτα. Μια νέα πραγματικότητα σαρώνει τις κοινωνίες. Ένας συνδυασμός αυταρχισμού, φτώχειας και μισαλλοδοξίας φτιάχνει ένα δύσκολο μείγμα. Ταυτόχρονα οι πόλεμοι, οι ανακατατάξεις, οι επανεξοπλισμοί περιγράφουν όχι μόνο το παρόν αλλά και το ενδεχόμενο μέλλον μας. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη συναντούμε πράξεις που ξεπερνούν την κανονικότητα του μέσου όρου. Πράξεις γενναιότητας όπως το Global Sumud Flotilla, κινήσεις αλληλεγγύης, κινήσεις οργισμένης απελπισίας όπως η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι. Είναι κινήσεις που διεκδικούν ένα αυτονόητο που χάθηκε, μια απαίτηση ώστε οι θεσμοί (κρατικοί ή παγκόσμιοι), το δίκαιο, η κάποτε δεδομένη ανθρωπιά να λειτουργήσουν και να γίνουνε σεβαστοί. Είναι κινήσεις με ρίσκο, με μόνο ενδεχόμενο βίας αυτό που μπορεί να βλάψει τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Με αυταπάρνηση στον υπερθετικό βαθμό, διατυπώνοντας το επιτακτικό μιας απαίτησης.
Μαζί με αυτές τις κινήσεις πληθαίνουν τα σχόλια, τα κειμενάκια και οι θεωρίες που έχουν ως στόχο να πλήξουν τις κινήσεις αυτές. Από ανώνυμα τρολ, λογαριασμούς μποτ, προπαγανδιστικά ηλεκτρονικά ιερατεία ή και επίσημους γνωστούς δημοσιογράφους. Διατυπωμένα ειρωνικά ή υβριστικά, απαιτώντας περισσότερο αυταρχισμό, χρησιμοποιώντας εξυπνάδες ως επιχείρημα, ζητώντας βία και εξολόθρευση. Είναι αυτό το επώνυμο ή ανώνυμο πλήθος, οι φορείς της αγριότητας, οι επαίτες της εξαφάνισης. Οι εχθροί του ανθρώπου.
Δεν θέλω να σταθώ στους δημοσιογράφους ή όσους μπορεί η δραστηριότητα αυτή να είναι μέρος του επαγγέλματός τους. Εδώ και καιρό η ντροπή έχει γίνει επάγγελμα. Κάποιες φορές και αξίωμα. Μιλώ για αυτούς που το κάνουν από απλή ευχαρίστηση. Για αυτούς που θα ειρωνευθούν έναν απεργό πείνας για το βάρος του ή θα γιορτάσουν την πειρατική εισβολή σε έναν ανθρωπιστικό στόλο. Για αυτούς που θα διαδώσουν μια θεωρία συνωμοσίας που όσο πιο τραβηγμένη τόσο μεγαλύτερη ικανοποίηση θα τους δώσει. Για αυτούς που νοιώθουν αρκετά προστατευμένοι από την διαδικτυακή απόσταση ώστε να ευχηθούν δημοσίως πόνο και θάνατο.
Δεν είναι άποψη. Είναι το τέλος κάθε άποψης. Δεν είναι διαφωνία. Είναι το τέλος κάθε διαφωνίας. Μια επιβολή θορύβου και βρόμας από μια άναρθρη μάζα. Είναι μια ακροδεξιά που ακόμη και αν δεν φτάνει στα σχόλια και τις απόψεις αυτές από ιδεολογία, στην πραγματικότητα δεν διαφέρει σε τίποτα με αυτή. Ένα πλήθος διαμορφωμένο από τον κυνισμό, τον άνευ όρων ανταγωνισμό, το όνειρο των πελατειακών σχέσεων, τις ρεμούλας και της ευκολίας, την οπαδική ανάγνωση όλων των πραγμάτων. Μαγεμένοι από τη δύναμη του πλήθους, μαγεμένοι από τη συμφωνία και τη διαφωνία του διαδικτύου, την επιθετικότητα και τη συστράτευση. Λούμπεν στις συμπεριφορές και φανατικοί δίχως τέλος. Γράφοντας υβριστικά σχόλια σε αναρτήσεις, προφίλ και μέσα που αντιλαμβάνονται ως αντίπαλα. Προσαρμόζοντας τα επιχειρήματά τους όχι με στόχο να επιχειρηματολογήσουν αλλά να έχουν δίκιο. Κρίνοντας πρόσωπα και θεσμούς ως ιερούς μόνο στην περίπτωση που συμφωνούν μαζί τους.
Πλήθη βγαλμένα από τις κρίσεις και τον ατομικισμό του κόβιντ, πεταμένα στη νέα πραγματικότητα του αυταρχισμού, τις μισαλλοδοξίας και του θεσμοποιημένου ρατσισμού, νεόκοποι θαυμαστές των κυβερνήσεων του Ισραήλ και όλων όσα αυτό πρεσβεύει (αυταρχισμό και επίδειξη δύναμης χωρίς τέλος, περιφρόνηση των θεσμών, των διεθνών οργανισμών και τόσα ακόμη), πολέμιοι του woke που τους καταπιέζει, συχνά μισογύνηδες και ομοφοβικοί. Συχνά χωρίς άποψη μόνο με διαφωνία απέναντι σε όλα. Μια ανομοιόμορφη μάζα που απαιτεί να ακουστεί ακόμα και αν δεν έχει κάτι να πει. Μόνο να επιβάλει. Πλήθη της άναρθρης φωνασκίας. Εχθροί του ανθρώπου.
