Εκδήλωση της Νέας Αριστεράς με αφορμή τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία

Είτε τους αρέσει, είτε όχι κέρδισε η Αριστερά

 

Το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γαλλία με την απρόσμενη νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου δημιούργησε αναταραχή στο στρατόπεδο Δεξιάς και Ακροδεξιάς και ευφορία, έστω και συγκρατημένη, στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και Οικολογίας, σε όλη την Ευρώπη. Στη χώρα μας το γαλλικό εκλογικό αποτέλεσμα αιφνιδίασε τις πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες ανέμεναν νίκη της Ακροδεξιάς της Λεπέν. Εντούτοις, μέσα στο κατακαλόκαιρο, η Νέα Αριστερά πήρε την πρωτοβουλία (απολύτως σωστά) και διοργάνωσε μια πρώτη ανοιχτή εκδήλωση στην πλατεία Αυδή, με τη συμμετοχή του Πέτρου Κόκκαλη από τον Κόσμο, της Μαριλένας Κοππά, καθηγήτριας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και του Κωστή Παπαϊωάννου από το Σημείο για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς. Από τη Νέα Αριστερά μίλησε ο πρόεδρος της ΚΟ Αλέξης Χαρίτσης, ενώ το συντονισμό της ενδιαφέρουσας συζήτησης είχε η Δανάη Κολτσίδα. Διαδικτυακή παρέμβαση έγινε από εκπρόσωπο του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας.

Επιχειρώντας να συνοψίσουμε την ουσία της συζήτησης, καταγράφουμε τα εξής σημεία: Η ανάγκη δημιουργίας ενός κοινού τόπου συζήτησης. Η χαρά και η ικανοποίηση από το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο χαρακτηρισμός της ενότητας ή της συνεργασίας ως αυθεντικού κοινωνικού αιτήματος και όχι κατασκευασμένου. Η διαχωριστική γραμμή από τον κεντροαριστερό χυλό ή τον αριστερό αναχωρητισμό. Η συζήτηση για τα προγραμματικά στοιχεία, τα οποία δεν μπορεί είναι άλλοθι για να μην προχωρήσει η όποια σύγκλιση, αλλά ούτε και ικανή αφορμή για υποχωρήσεις σε επίπεδο αρχών, αξιών και προγράμματος. Τη Δεξιά θα τη νικήσει ένα σαφές και αιχμηρό πρόγραμμα της Αριστεράς (φράση την οποία υποδέχτηκε το κοινό με παρατεταμένο χειροκρότημα).

Διαφάνηκε δε μια πρώτη ουσιαστική σύγκλιση των δύο οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων που συμμετείχαν στην εκδήλωση, της Νέας Αριστερά και του Κόσμου, που ασφαλώς χρειάζεται να διευρυνθεί, τουλάχιστον ως προς τον αναγκαίο διάλογο, και με άλλες δυνάμεις, ενταγμένες και ανένταχτες, από τον ευρύτερο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και Οικολογίας. Από τη συζήτηση, ωστόσο, προκύπτει μια αρχική, ίσως και εύλογη αμηχανία, όταν η συζήτηση άγγιξε την ελληνική πραγματικότητα. Οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα κόμματα που συγκρότησαν το Λαϊκό Μέτωπο στη Γαλλία με τα κόμματα στην Ελλάδα, αλλά και τα διαφορετικά εκλογικά συστήματα, δεν ευνοούν ταυτίσεις, ούτε δημιουργούν εύφορο πεδίο για τις όποιες ενωτικές διεργασίες. Στη συνέχεια δημοσιεύουμε σημεία των ομιλιών, με κίνδυνο να αδικήσουμε τη συνολική σκέψη τους. Είναι, όμως, ένα δείγμα του προβληματισμού, που υπήρξε.

Π. Εγγλέζος

 

 

 

Αλέξης Χαρίτσης: «Χαρά για τη νίκη της Αριστεράς στη Γαλλία»

 

Το προφανές: Η μεγάλη, αυθόρμητη, χαρά που νιώσαμε από τη νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Από τη νίκη της Αριστεράς. Τη νίκη της ελπίδας απέναντι στον ζόφο.

(…)

Υπήρξε μια διπλή τομή με όχημα το Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Μια τομή που φτάνει πολύ πέρα από το στιγμιαίο «ουφ» που αποτυπώθηκε στο ιστορικό πλέον πρωτοσέλιδο της Liberation: Αφενός, αποσόβησαν τον κίνδυνο της συγκυβέρνησης Μακρόν – Μπαρντελά. Απέτρεψαν μια ακροδεξιά νίκη, που θα αποτελούσε κλειδί για την απελευθέρωση της ακροδεξιάς δυναμικής πανευρωπαϊκά. Αφετέρου, η εκλογική συμμαχία τους δεν κέρδισε μόνο την Ακροδεξιά, αλλά και το αυταρχικό Κέντρο. Η απέλπιδα προσπάθεια του Μακρόν να πείσει ότι σε αυτές τις εκλογές «κανείς δεν κέρδισε», δεν πείθει κανέναν. Όλοι –είτε τους αρέσει, είτε όχι– ξέρουν ότι κέρδισε η Αριστερά. Και σε αυτό το αποτέλεσμα συνέτρεξαν δύο προϋποθέσεις. Η μαζική δημοκρατική κοινωνική κινητοποίηση από τα κάτω που εκδηλώθηκε με τις μεγάλες διαδηλώσεις από την επόμενη μέρα των ευρωεκλογών. Η συνεννόηση μεταξύ πολιτικών δυνάμεων που οικοδομούνται –με αντιφάσεις και με παλινωδίες– που περιλαμβάνουν την πολιτική Οικολογία, τη ριζοσπαστική Αριστερά, την αριστερή Σοσιαλδημοκρατία.

(…)

Το αποτέλεσμα ήταν ένα συνεκτικό πρόγραμμα υπεράσπισης της κοινωνίας. Το οποίο είναι και η μεθοδολογία που χρειαζόμαστε στη χώρα μας, για να ζήσουμε ανάλογες στιγμές λαϊκής ανάτασης, πολιτικού ενθουσιασμού και χαράς. Έτσι άνοιξε το Νέο Λαϊκό Μέτωπο έναν καινούργιο δρόμο για τη Γαλλία, αλλά και για την Ευρώπη. Διεύρυνε τα όρια του πολιτικά εφικτού. Αναστάτωσε στέρεες πεποιθήσεις.

(…)

Είναι αυτονόητο ότι δεν είναι όλα ρόδινα στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες πόσο δυσκολεύονται τα κόμματα που το απαρτίζουν, να καταλήξουν σε κοινή υποψηφιότητα για την πρωθυπουργία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις συγκρούσεις μεταξύ των προοδευτικών κομμάτων πριν τις ευρωεκλογές. Και γι’ αυτό, δεν χρειάζονται μηχανιστικές μεταφορές οργανωτικών μορφών. Χρειάζεται να δούμε τι κάνουν οι άλλοι καλά. Χρειάζεται να ρωτάμε και να μαθαίνουμε. Να κάνουμε πραγματική αυτοκριτική και να είμαστε όντως διατεθειμένοι να αλλάξουμε.

(…)

Κρατάω για το τέλος μια εικόνα. Το τεράστιο πλήθος στους δρόμους του Παρισιού που φώναζε Non Passaran. Δεν είναι μόνο η άγρια χαρά της νίκης. Είναι το αίσθημα μιας ανοιχτής πολιτικής προσδοκίας. Γιορτάζουμε σε λίγες μέρες τα 50 χρόνια από την πτώση της Χούντας. Σκέφτομαι τις εικόνες των ημερών εκείνων. Τα πλήθη στους δρόμους. Τη μαζική κοινωνική διεκδίκηση. Αυτή τη συλλογική έξαψη που έχει δαιμονοποιηθεί ως ακρότητα. Σήμερα που το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και περαιτέρω εκδημοκρατισμού στιγματίζεται σαν «λαϊκισμός» ή σαν «δικαιωματισμός». Σήμερα που η δυσπιστία, η ματαίωση και η διάψευση των προσδοκιών μετατρέπονται σε έναν νέο κανόνα πειθάρχησης και κυνισμού. Σήμερα, νομίζω, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να ξεκινήσουμε μια ουσιαστική πολιτική συζήτηση για το πώς προχωράμε μέσα από πράξεις και δράσεις. Αποτελεί επιτακτικό αίτημα του αριστερού και προοδευτικού κόσμου η συγκρότηση του αντίπαλου δέους στη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η κοινωνία έχει ανάγκη την εναλλακτική κυβερνητική λύση. Έχει ανάγκη την αριστερή διέξοδο από το σημερινό νεοφιλελεύθερο τέλμα.

(…)

Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι δεν οδηγεί πουθενά η απολίτικη αναζήτηση ενός Μεσσία που με μαγικό τρόπο θα μας σώσει, η ενωτική παραφιλολογία χωρίς κανέναν προγραμματικό περιεχόμενο. Αν κάτι δείχνει το παράδειγμα του Λαϊκού Μετώπου, είναι ότι τα λαϊκά στρώματα μπορούν να πειστούν μόνο από ένα πρόγραμμα που θέτει σε προτεραιότητα τις κοινωνικές ανάγκες, ένα πρόγραμμα που έρχεται σε ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό. Δείχνει ότι η κοινωνική κινητοποίηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουν τα πράγματα. Το επόμενο διάστημα πρέπει να ληφθούν ενωτικές ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες. Και η Νέα Αριστερά θα συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις σε αυτή την κατεύθυνση.

Σημειώστε επίσης ότι η επόμενη Βουλή είναι αναθεωρητική. Στόχος μας ας είναι να καταθέσουμε προτάσεις – τομές. Μαζί και με άλλες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις όπου αυτό είναι εφικτό. Από κοινού. Προτάσεις που θα έχουν στον πυρήνα τους την περιβαλλοντική προστασία, τη διεύρυνση της έννοιας του δημόσιου αγαθού, την επέκταση των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, τον χωρισμό κράτους – εκκλησίας.

Με τον Πέτρο Κόκκαλη, τον οποίο ευχαριστώ ιδιαιτέρως για τη συμμετοχή του στη σημερινή μας εκδήλωση, και το πολιτικό κόμμα Κόσμος, νομίζω ότι μπορούμε να βρεθούμε σε ένα κοινό βηματισμό, σε πλαίσιο μέτρων πρωτοβουλιών και προτάσεων.

Και ας δουλέψουμε έχοντας κατά νου ότι όπως μας έδειξε η Γαλλία, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Τίποτα δεν τελειώνει. Όλα συνεχίζονται.

 

 

Κωστής Παπαϊωάννου: «Μια Γαλλία μακρινή, αλλά τόσο κοντινή»

 

 

Η Ακροδεξιά επιδιώκει σήμερα να ορίσει την ατζέντα και –όπου μπορεί– να κυβερνήσει. Μέρος του προγραμματικού της λόγου είναι πλέον επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική στο μεταναστευτικό. Συνδυάζει διπλό λόγο: σκληρή ρητορική σε «ταυτοτικά» θέματα ευρωπαϊκού πολιτισμού και αξιών που «κινδυνεύουν», αντιμεταναστευτική, αντι-ΛΟΑΤΚΙ και γενικά αντι-woke αφενός. Σκληρές συστημικές επιλογές στην οικονομία, την πολιτική ασφάλειας/εξοπλισμών και την εξωτερική πολιτική αφετέρου. Τι βλέπουμε ήδη ως αποτύπωμα της ακροδεξιάς ανόδου; Σπάει η «υγειονομική ζώνη» του αποκλεισμού: κόμματα της παραδοσιακής Δεξιάς και μερίδα των ΜΜΕ επιλέγουν πολιτικές συμπερίληψης της Ακροδεξιάς, ανακαλύπτουν μια «καλή» εκδοχή Ακροδεξιάς (φιλοευρωπαϊκ,ή φιλονατοϊκή, φιλελεύθερη), η οποία πλέον αποχαρακτηρίζεται και αποστιγματίζεται. Με αυτήν μπορούν να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν την «κακή» Ακροδεξιά που είναι αντιευρωπαϊκή, ρωσόφιλη και θετική στην κρατική παρέμβαση στην οικονομία.

Αποτύπωμα ακροδεξιό, όμως, βλέπουμε και στους πολιτικούς της αντιπάλους, καθώς διαμορφώνεται μια «συντηρητική Αριστερά», οικονομικά προοδευτική, αλλά πολιτικά – πολιτισμικά συντηρητική και αντιμεταναστευτική (βλ. Βάγκεκνεχτ στη Γερμανία, Κίνημα «Πέντε Αστέρων», τμήματα της ελληνικής Αριστεράς που υιοθετούν αντιδραστικά και ηθικολογικά σχήματα).

(…)

Το Λαϊκό Μέτωπο ενόχλησε λιγότερο την Ακροδεξιά και περισσότερο τη mainstream Κεντροδεξιά και αυτόν τον χώρο που αποκαλείται Ακραίο Κέντρο και συγκροτήθηκε πάνω στην αντιπαράθεση με την Αριστερά. Είδαμε να συμψηφίζεται ο κίνδυνος μιας «αλλοπρόσαλλης Αριστεράς» του Μελανσόν, με τον κίνδυνο της λαϊκιστικής Ακροδεξιάς της Λεπέν.

(…)

Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί η μόνη πίεση προς την κυβέρνηση εδώ να προέρχεται από τον χώρο δεξιά της. Η χώρα δεν αντέχει νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με ακροδεξιά αντιπολίτευση, σε διαρκή ώσμωση και συνδιαλλαγή μαζί της. Προκύπτει πιεστικά η ανάγκη για μια πολιτική δύναμη που θα προσφέρει εναλλακτική. Μπορεί αυτή να είναι μια γενικόλογη στρογγυλή Κεντροαριστερά; Μάλλον όχι. Μπορεί να είναι μια πουριτανική καθαρή και αμόλυντη Αριστερά; Μάλλον όχι επίσης.

(…)

Τα πρόσωπα έχουν σημασία ως εκφραστές συγκεκριμένων ιδεών. Αυτό είναι το στοίχημά τους. Πώς προχωράμε; Πολιτική συζήτηση και πρόγραμμα. Το στοίχημα, λοιπόν, είναι η αναζήτηση των βασικών πεδίων για προγραμματικές συγκλίσεις. Ενδεικτικά ως θέματα για αυτή τη συζήτηση: το παραγωγικό μοντέλο και τη σχέση οικονομίας, υπερτουρισμού και κλίματος, τη στάση απέναντι στα δημόσια αγαθά, το ζήτημα της δημόσιας υγείας, την αντιμετώπιση της ακρίβειας και της φτώχειας, την καταπολέμηση της ακροδεξιάς ανόδου.

(…)

Χρειάζεται μια συζήτηση προγραμματική σε τέσσερις άξονες: 1. Κλιματική ασφάλεια και πρόσβαση στα οικουμενικά κοινά. Συλλογική προσαρμογή και ανθεκτικότητα στην κλιματική κρίση. 2. Γεωπολιτική ασφάλεια και ειρήνη. Αυτό πρϋποθέτει να αναζητήσουμε μια καλώς νοούμενη αντίληψη εθνικού συμφέροντος στη βάση διεθνών κανόνων δικαίου. Τα «εθνικά δίκαια» δεν είναι πλάκες του Μωυσή, δεν μπορεί να έχουμε πάντα δίκιο σε όλα. 3. Ασφάλεια του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας. Μια δημοκρατία χωρίς θεσμικά αντίβαρα διολισθαίνει προς την ανελεύθερη δημοκρατία και απειλείται από την ακροδεξιά και την αντιπολιτική. 4. Έμφυλη ασφάλεια, ισότητα, προστασία των ευάλωτων ομάδων. Η συζήτηση για τα πρόσωπα και τους χώρους έπεται και μάλιστα είμαι σίγουρος ότι κάποιοι μνηστήρες της Κεντροαριστεράς θα αυτοαποκλειστούν: δεν θα μπορούν να αντεπεξέλθουν σε μια τέτοια απαιτητική προγραμματική διαδικασία που ξεχωρίζει τις δυνάμεις της προόδου από τους fake προοδευτικούς.

Εν κατακλείδι, αν και με ανακούφιση είδαμε τι σημαίνει κινητοποίηση απέναντι στον μεταφασισμό, δεν συντρέχουν όροι Ελληνικού Λαϊκού Μετώπου. Στην περίπτωσή μας η ακροδεξιά απειλή δεν είναι επαρκής παράγοντας για βιώσιμες συμπράξεις. Χρειάζεται ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο. Αυτό προς το παρόν λείπει.

 

 

 

Μαριλένα Κοππά: «Το μάθημα από τη Γαλλία είναι ότι μπορούμε»

 

 

Συνολικά 18 από τις 27 χώρες της ΕΕ έχουν σημαντικότατη παρουσία της Άκρας Δεξιάς. Αντί να γίνουν προσπάθειες να απομονωθεί, αντίθετα παρακολουθήσαμε την κανονικοποίηση της μέσα στο πολιτικό σύστημα, κυρίως μέσω της υιοθέτησης μέρους ή του συνόλου της ρητορικής της (για τη μετανάστευση, εναντίον της πολυπολιτισμικότητας, των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, για διεθνείς συνομωσίες, για την αρχή «τάξη και ασφάλεια») από το σύνολο των δεξιών και κεντροδεξιών κομμάτων.

(…)

Βαθιά διαιρεμένα μέχρι πριν ένα μήνα, τα κόμματα που σχημάτισαν το ΝΛΜ πέτυχαν να συντάξουν, σε λίγες μέρες μόνο, ένα κοινό πρόγραμμα και να κάνουν μια πειθαρχημένη και συγκροτημένη προεκλογική εκστρατεία. Αυτό απέδωσε πολλαπλά: Αρχικά το πρόγραμμα αναφερόταν σε αναδιανομή πλούτου με την επιβολή φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, αύξηση του κατώτατου μισθού, επαναφορά της ηλικίας συνταξιοδότησης στα προ Μακρόν επίπεδα, αλλά και δημόσιες επενδύσεις σε κοινωνικές υπηρεσίες. Ο Μακρόν αρνήθηκε να συζητήσει για οτιδήποτε από τα παραπάνω, στο όνομα ενός υποτίθεται πολιτικά ουδέτερου εκσυγχρονισμού και της επονομαζόμενης «κοινής λογικής», από την οποία τόσο υποφέρει και η χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

(…)

Δεύτερο και σημαντικό: το ΝΛΜ είναι μια πλατιά προοδευτική συμμαχία, όχι αποκλειστικά αριστερή. Ξεκινάει από τη ριζοσπαστική Αριστερά του Μελανσόν, αλλά φτάνει σε μετριοπαθείς πολιτικούς, όπως ο πρώην σοσιαλιστής ΠτΔ Ολάντ, που εκλέχτηκε στην Κορέζ ως απλός βουλευτής. Αλλά περιλαμβάνει και πράσινους, κομμουνιστές και μικρότερα κόμματα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Όμως, η μεγάλη επιτυχία του Μετώπου ήταν πως μπόρεσε να απευθυνθεί στα λαϊκά στρώματα και στη λαϊκή δυσφορία, να μιλήσει για τις ελπίδες και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων, που όλα τα τελευταία χρόνια προσπαθούσε να προσεταιριστεί η Άκρα Δεξιά και σε ένα βαθμό το είχε πετύχει. Παράλληλα, ηττήθηκε η αντίληψη ότι υπάρχουν πολιτικές λύσεις αμιγώς τεχνοκρατικές, πέραν των κομμάτων, πέρα από τη βασική διαίρεση Αριστερά – Δεξιά.

(…)

Αυτό είναι το μεγάλο κεκτημένο του δεύτερου γύρου των γαλλικών εκλογών. Αυτό είναι το μάθημα για όλες τις προοδευτικές δυνάμεις. Ότι μπορούμε. Σε αυτή τη σκοτεινή εποχή, την εποχή του κατακερματισμού, της απογοήτευσης και του πολέμου δεν ηττηθήκαμε. Ο φόβος δεν κυριάρχησε στην ελπίδα. Και ότι πρέπει να μπουν όλα στην άκρη και να πιάσουμε από την αρχή την προσπάθεια συνεννόησης, συνασπισμών και συμπόρευσης.

(…)

Βέβαια η επόμενη μέρα στη Γαλλία δεν είναι ανέφελη. Αν και το ΝΛΜ κέρδισε 182 έδρες, το κόμμα της Λεπέν παραμένει πολύ ισχυρό, με 143 βουλευτές 55 παραπάνω από τις προηγούμενες εκλογές, με απήχηση πλέον σε όλα τα στρώματα της γαλλικής κοινωνίας σε όρους τάξης, φύλου ή ηλικίας. Κανένας εφησυχασμός, λοιπόν, δεν επιτρέπεται.

(…)

Η Άκρα Δεξιά είναι πλέον το πρώτο κόμμα. Κάθε αποτυχία της προοδευτικής συμμαχίας στα επόμενα τρία χρόνια θα είναι νερό στον μύλο της Μαρίν Λεπέν και θα της στρώσει τον δρόμο για την προεδρία. Και τότε η μάχη θα είναι από πριν χαμένη.

(…)

Η Γαλλία μπορεί να είναι ένα πρότυπο και για εμάς; Ο κατακερματισμός του ευρύτερου προοδευτικού δημοκρατικού χώρου την ώρα που η ΝΔ καταρρέει, ο ναρκισσισμός και οι προσωπικοί εγωισμοί δεν είναι σίγουρα αισιόδοξα σημάδια. Ιδιαίτερη σημασία επίσης έχει ποιος θα εκλεγεί στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αν θα λειτουργήσει ως υποστήριγμα της κυβέρνησης ή θα εργαστεί για τη συνεννόηση και τον διάλογο του προοδευτικού χώρου. Αυτή τη στιγμή, όλα τα σενάρια παραμένουν ανοιχτά.

(…)

Σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις της Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Οικολογίας πρέπει να βρουν τον τρόπο να ξεκινήσουν τον αναγκαίο διάλογο. Αν αυτό δεν γίνει, η Δεξιά θα συνεχίζει χωρίς αντίπαλο και ο φόβος και η ανασφάλεια που τεχνηέντως καλλιεργεί θα συνεχίσουν να επιβάλουν το μοντέλο των χαμηλών προσδοκιών στη χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία.

Και σίγουρα δεν θα ξεκινήσουμε από τεχνητές θεσμικές συγκολλήσεις, αλλά από προγραμματικές συγκλίσεις σε θέματα που καίνε κάθε άνθρωπο που ζει σε αυτή τη χώρα: την ακρίβεια, την υγεία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη, τα δικαιώματα. Και στην πορεία θα δούμε που η πορεία αυτή μπορεί να μας οδηγήσει.

 

 

Πέτρος Κόκκαλης: «Χώροι διαλόγου και διεκδίκησης σε κάθε πόλη»

 

 

Μετά από αρκετά χρόνια διακυβέρνησης από τον Μακρόν, κατέρρευσε παταγωδώς η παλιά ιδέα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πέραν της αγοράς. Η νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου κατέδειξε ότι υπάρχει εναλλακτική. Εντούτοις, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη μεγάλη στροφή ενός τμήματος της γαλλικής κοινωνίας προς την Άκρα Δεξιά.

(…)

Η Αριστερά κερδίζει όταν ενώνεται. Το έχουμε δει στο παρελθόν κατ’ επανάληψη. Το έχουμε δει στην κατοχή, το είδαμε και στη συνέχεια. Χρειάζεται, λοιπόν, να βρούμε τους τρόπους και τους μηχανισμούς, ώστε να βρεθούμε στο ίδιο τραπέζι. Στη Γαλλία, εν πολλοίς έγινε, βρήκαν τον τρόπο μετά από πολλούς και σκληρούς αγώνες ενάντια στην πολιτική Μακρόν. Να θυμηθούμε τα «Κίτρινα Γιλέκα», τις οικολογικές κινητοποιήσεις και τόσα άλλα κινήματα.

(…)

Η Γαλλία δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα που η Ακροδεξιά ηττάται. Είχαμε και την Ολλανδία, όπου η νίκη των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων έστειλε μήνυμα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Για να φανεί ότι η κλιματική πολιτική πρέπει να είναι συνυφασμένη με την κοινωνική.

(…)

Χρειάζεται μια συζήτηση επί της ουσίας, επί των ιδεών και του προγράμματος. Είναι ανάγκη να παρουσιάσουμε ένα νέο όραμα για τη χώρα και να μην εξαντλείται η συζήτηση στην αναζήτηση ενός «όμορφου» προσώπου, που θα είναι ικανό να νικήσει τον Μητσοτάκη.

(…)

Να δημιουργηθούν σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά «χώροι» συζήτησης, «χώροι» διαλόγου και διεκδίκησης πάνω σε πραγματικά τοπικά ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο.

(…)

Στο πρόγραμμα του Νέου Λαϊκού Μετώπου, είναι φανερή η προσπάθεια να συναντηθεί η κοινωνική αναδιανομή με την κλιματική προσαρμογή. Για παράδειγμα η αναφορά στη φθηνή, δημόσια μεταφορά, όπως γίνεται στην Αυστρία, μαζί με την απαγόρευση νέων αυτοκινητόδρομων.