Εκκέ­νω­ση κα­τα­λή­ψεω­ν: Με­μο­νω­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό ή στρο­φή;

Μια πα­λιά ά­γρα­φη δη­μο­σιο­γρα­φι­κή αρ­χή λέει πως ξε­κι­νάς το ρε­πορ­τάζ με ε­ρω­τή­σεις, με σκο­πό να δη­μο­σιεύ­σεις τις α­πα­ντή­σεις. Όμως σή­με­ρα θα πα­ρα­βιά­σω αυ­τήν την αρ­χή. Θα πα­ρα­θέ­σω τις ε­ρω­τή­σεις με την ελ­πί­δα πως ί­σως μέ­σα α­πό αυ­τές θα βρε­θούν οι α­πα­ντή­σεις. Ξε­κι­νά­με λοι­πό­ν:
Ποιος και για­τί διέ­τα­ξε την α­στυ­νο­μι­κή ε­πι­χεί­ρη­ση τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Δευ­τέ­ρας στη Βί­λα Ζω­γρά­φου και στο κτί­ριο της ο­δού Αλκι­βιά­δου; Το υ­πουρ­γείο Προ­στα­σίας του Πο­λί­τη σε συ­νερ­γα­σία με τους δη­μάρ­χους Αθη­ναίων και Ζω­γρά­φου. «Το πρώ­το κτί­ριο, στου Ζω­γρά­φου, α­νή­κει στο δή­μο Αθη­ναίων και το ή­θε­λε για να χρη­σι­μο­ποιη­θεί ως πο­λι­τι­στι­κός χώ­ρος. Οι κα­τα­λη­ψίες, πε­ρί­που 5-6 ά­το­μα, βρί­σκο­νταν μέ­σα αρ­κε­τό και­ρό. Το δεύ­τε­ρο κτί­ριο α­νή­κει στον Ερυ­θρό Σταυ­ρό και θέ­λει να το χρη­σι­μο­ποιή­σει για α­συ­νό­δευ­τα παι­διά. Μέ­σα στο κτί­ριο βρί­σκο­νταν πρό­σφυ­γες, οι ο­ποίοι έ­τσι και αλ­λιώς θα έ­πρε­πε να εί­ναι σε ορ­γα­νω­μέ­νους χώ­ρους. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε και οι δύο ε­πι­χει­ρή­σεις εί­ναι α­πο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νες», δή­λω­σε ορ­θά-κο­φτά ο αρ­μό­διος υ­πουρ­γός. Δή­λω­ση που δεν εί­ναι α­πλώς προ­βλη­μα­τι­κή, αλ­λά πο­λι­τι­κά α­πα­ρά­δε­κτη. Και αυ­τό για τους ε­ξής λό­γους:
Πρώ­τον, α­ντι­δια­στέλ­λει την α­νά­γκη πα­ρο­χής στοι­χειω­δών υ­πη­ρε­σιών φι­λο­ξε­νίας σε πρό­σφυ­γες με τις πο­λι­τι­στι­κές α­νά­γκες των δη­μο­τών. Μια λο­γι­κή που στρώ­νει το χα­λί για να ε­δραιω­θεί η ρα­τσι­στι­κή, ξε­νό­φο­βη και να­ζι­στι­κή ρη­το­ρι­κή της Χρυ­σής Αυ­γής.
Δεύ­τε­ρον, θεω­ρεί ό­τι οι πρό­σφυ­γες δεν πρέ­πει να δια­μέ­νουν σε μη ορ­γα­νω­μέ­νους χώ­ρους, δη­λα­δή δο­μές που δεν ε­λέγ­χο­νται α­πό το κρά­τος. Τέ­λος λοι­πόν, οι ε­θε­λο­ντές, η συ­μπα­ρά­στα­ση των α­πλών πο­λι­τών. Από δω και πέ­ρα το λό­γο έ­χει το υ­πουρ­γείο μέ­σω των κλει­στών δο­μών που έ­χουν συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα και κα­τα­γρα­φή α­πό τους ει­δι­κούς της Frontex, της EASO και των «δια­πι­στευ­μέ­νων» ΜΚΟ.
Τρί­τον, δεν λέει τί­πο­τε για τους ί­διους τους πρό­σφυ­γες και την τύ­χη τους. Δεν δεί­χνει καν να εν­δια­φέ­ρε­ται γι’ αυ­τούς. Ο κ. Τό­σκας συ­νό­δευ­σε τις δη­λώ­σεις που πα­ρα­θέ­σα­με πα­ρα­πά­νω με την ε­κτί­μη­ση ό­τι «η ε­γκλη­μα­τι­κό­τη­τα υ­πο­χω­ρεί, υ­πάρ­χουν ση­μα­ντι­κά α­πο­τε­λέ­σμα­τα στην κα­τα­πο­λέ­μη­ση του ορ­γα­νω­μέ­νου ε­γκλή­μα­τος, αλ­λά πα­ρα­μέ­νουν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα με τα ναρ­κω­τι­κά και την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα». Κα­μιά α­να­φο­ρά σε δι­καιώ­μα­τα και ε­λευ­θε­ρίες. Τι πε­ρισ­σό­τε­ρο ζη­τού­σε ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης με την ε­πί­και­ρη ε­ρώ­τη­ση προς τον πρω­θυ­πουρ­γό πριν λί­γες ε­βδο­μά­δες;

Πού πή­γαν οι πρό­σφυ­γες;

Όχι πά­ντως σε «ορ­γα­νω­μέ­νους χώ­ρους». Από τους 127 Σύ­ρους που διέ­με­ναν στην Αλκι­βιά­δου μό­νο 31 κα­τέ­λη­ξαν στον Σκα­ρα­μα­γκά, ε­νώ οι υ­πό­λοι­ποι α­φέ­θη­καν στην Ομό­νοια. Ευ­τυ­χώς κά­ποιοι α­πό αυ­τούς βρή­καν κα­τα­φύ­γιο στο City Plaza το ο­ποίο, σύμ­φω­να με τα λε­γό­με­να του κ. Τό­σκα, δεν έ­πρε­πε να υ­πάρ­χει. Μά­λι­στα πη­γές του υ­πουρ­γείου Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής έ­δι­ναν το με­ση­μέ­ρι της Τρί­της την εκ­δο­χή ό­τι «οι πρό­σφυ­γες εί­χαν δη­λώ­σει στην α­στυ­νο­μία διεύ­θυν­ση κα­τοι­κίας, συ­νε­πώς δεν υ­πήρ­χε λό­γος να με­τα­φερ­θούν σε κρα­τι­κές δο­μές, και α­φέ­θη­καν στο κέ­ντρο της Αθή­νας για να πά­νε ό­που εί­χε να μεί­νει ο κα­θέ­νας». Δη­λα­δή για να ε­πα­νέλ­θου­με στο πρώ­το ε­ρώ­τη­μα, την ε­ντο­λή στα ΜΑΤ την έ­δω­σε το υ­πουρ­γείο Προ-Πο, εν γνώ­σει του υ­πουρ­γείου Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής. Συ­νε­πώς έ­χου­με να κά­νου­με με πο­λι­τι­κή α­πό­φα­ση και κυ­βερ­νη­τι­κή ε­πι­λο­γή. Συ­μπτω­μα­τι­κά, την ί­δια μέ­ρα ο βου­λευ­τής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Χρ. Κα­ρα­γιαν­νί­δης σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «Αυ­γή» δή­λω­νε –χω­ρίς να έ­χει γνώ­ση αυ­τών των γε­γο­νό­τω­ν– τα ε­ξής: «Το με­τα­να­στευ­τι­κό πα­ρά το ση­μα­ντι­κό έρ­γο αρ­χι­κά, δεν πά­ει κα­λά. Έχου­με συ­νε­χώς προ­βλή­μα­τα που κά­πο­τε πλήτ­τουν και τον πυ­ρή­να της Αρι­στε­ράς. Υπάρ­χουν προ­φα­νώς ευ­θύ­νες υ­πουρ­γών, για­τί τα υ­πουρ­γεία δεν διοι­κού­νται με αυ­τό­μα­το πι­λό­το. Επί­σης στο υ­πουρ­γείο Προ­στα­σίας του Πο­λί­τη το πρό­βλη­μα εί­ναι ό­τι πρώ­τον, δεν έ­χει α­πο­μο­νώ­σει συ­μπε­ρι­φο­ρές που πα­ρα­βιά­ζουν αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και δεύ­τε­ρον, δεν φαί­νε­ται να έ­χουν πει­ραχ­θεί κα­θό­λου οι χρυ­σαυ­γί­τι­κες ο­μα­δο­ποιή­σεις μέ­σα στα σώ­μα­τα α­σφα­λείας. Και αυ­τά τα θέ­μα πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πι­στούν ό­χι μό­νο με διοι­κη­τι­κό τρό­πο, αλ­λά με αλ­λα­γή κουλ­τού­ρας».

Η α­στυ­νο­μία κα­τά­σχει την αλ­λη­λεγ­γύη;

Έτσι τιτ­λο­φο­ρεί­ται ρε­πορ­τάζ στο «The Press Project», στο ο­ποίο δια­βά­ζου­με πως «σύμ­φω­να με κα­ταγ­γε­λίες αλ­λη­λέγ­γυων, τρεις η­μέ­ρες με­τά την ει­σβο­λή της α­στυ­νο­μίας, κά­ποιοι α­πό τους πρό­σφυ­γες που ζού­σαν στο χώ­ρο μέ­χρι πρό­τι­νος, ε­πέ­στρε­ψαν με σκο­πό να πά­ρουν κά­ποια προ­σω­πι­κά τους α­ντι­κεί­με­να (ό­πως τις σχο­λι­κές σά­κες των παι­διών). Οι α­στυ­νο­μι­κοί τους α­πα­γό­ρευ­σαν να πά­ρουν ο­τι­δή­πο­τε α­πό τον χώ­ρο, ε­νώ α­κο­λού­θως άρ­χι­σαν να γε­μί­ζουν τρεις με­γά­λους κά­δους για μπά­ζα που έ­φε­ραν στην εί­σο­δο του χώ­ρου, με ό­σα προ­σω­πι­κά α­ντι­κεί­με­να και ρού­χα των προ­σφύ­γων βρή­καν ε­ντός του κτι­ρίου». Οι αλ­λη­λέγ­γυοι κα­ταγ­γέλ­λουν α­κό­μα πως «εί­δαν α­στυ­νο­μι­κούς με αυ­το­κόλ­λη­τες ε­τι­κέ­τες στα χέ­ρια να κολ­λά­νε τι­μές ε­πά­νω στα τρό­φι­μα», και πως στον χώ­ρο υ­πήρ­χε «κύ­ριος ο ο­ποίος έ­κα­νε ε­κτί­μη­ση στις η­λεκ­τρι­κές συ­σκευές και στα έ­πι­πλα». Σχε­τι­κή φω­το­γρα­φία με κει­με­νο­λε­ζά­ντα υ­πήρ­χε την Τε­τάρ­τη και στην πρώ­τη σε­λί­δα της «Αυ­γής». Η ο­μά­δα «Πα­ρέ­α» που εί­χε την ευ­θύ­νη του χώ­ρου α­να­φέ­ρει πως «στο χώ­ρο υ­πήρ­χαν με­γά­λες πο­σό­τη­τες τρο­φί­μων και ει­δών υ­γιει­νής, αρ­κε­τά έ­πι­πλα και πλή­θος η­λεκ­τρι­κών συ­σκευών, ό­πως βρα­στή­ρες, σό­μπες, φούρ­νοι μι­κρο­κυ­μά­των, α­κό­μα και μι­κρά ψυ­γεία. Στα πε­ρισ­σό­τε­ρα α­πό τα 30 δω­μά­τια που φι­λο­ξε­νού­σαν τους 127 πρό­σφυ­γες υ­πήρ­χε του­λά­χι­στον μία η­λεκ­τρι­κή συ­σκευή, ε­νώ σε αρ­κε­τά υ­πήρ­χε μία α­πό κά­θε εί­δος».

Πρό­κει­ται για με­μο­νω­μέ­να πε­ρι­στα­τι­κά ή για μια συ­νο­λι­κή και συ­ντε­ταγ­μέ­νη στρο­φή στο με­τα­να­στευ­τι­κό και γε­νι­κά στο τρί­πτυ­χο δη­μο­κρα­τία-ε­λευ­θε­ρίες-δι­καιώ­μα­τα; Το σί­γου­ρο εί­ναι πως δεν έ­χου­με να κά­νου­με μό­νο με α­κρο­δε­ξιούς θύ­λα­κες στην Αστυ­νο­μία. Εδώ το ε­πί­ση­μο κρά­τος α­νέ­λα­βε τον ρό­λο που έ­παι­ξαν πα­λιό­τε­ρα τα τάγ­μα­τα ε­φό­δου της Χρυ­σής Αυ­γής. Από την άλ­λη, πρέ­πει να α­να­γνω­ρι­στεί πως η ε­ξέ­λι­ξη αυ­τή συ­να­ντά α­ντι­δρά­σεις –ε­νίο­τε α­πο­τε­λε­σμα­τι­κές. Η τρο­πο­λο­γία του υ­πουρ­γείου Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής για τις Επι­τρο­πές Προ­σφυ­γών θα κα­τα­τε­θεί με νο­μο­τε­χνι­κές βελ­τιώ­σεις που α­πα­λύ­νουν (αλ­λά δεν ε­ξα­λεί­φουν) τα προ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία της. Αλλά το ε­ρώ­τη­μα πα­ρα­μέ­νει.

Θά­νος Χατ­ζό­που­λος