Πολλά έχουν γραφτεί για τα όσα εκτυλίχθηκαν την περασμένη Παρασκευή στα Εξάρχεια μετά το κάψιμο περιπολικού στην Σπ. Τρικούπη, με τα ΜΑΤ να περικυκλώνουν για μία ακόμη φορά την πλατεία, να επιτίθενται στην κατάληψη του ΒΟΞ και να γεμίζουν για μία ακόμη φορά τη γειτονιά με χημικά. Ανάμεσά τους και δύο ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου ανακοινώσεις, μία από το ίδιο το ΒΟΞ1 και μία της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ2. To παρόν σχόλιο δεν έχει την πρόθεση να αποτιμήσει τη μέχρι τώρα πορεία της νέας ηγεσίας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης στο ζήτημα της καταστολής. Είναι πολύ νωρίς και έχουμε μπροστά μας χρόνο να συζητάμε, να κάνουμε κριτική και να διεκδικούμε. Άλλωστε, δεν θεωρώ καν πως ό,τι έγινε την Παρασκευή το βράδυ ήταν σε γνώση του Γ. Πανούση.
Από τον Αρκουδέα στο σήμερα
Βέβαια, με δεδομένο πως «καλή» και «κακή» καταστολή δεν υπάρχει, δεν πιστεύω, δεν έχω δηλαδή την αυταπάτη, ότι η κυβέρνηση – σε αυτήν τη συγκυρία – θα δώσει τη μάχη (γιατί περί μάχης πρόκειται) για λιγότερη καταστολή ούτε εντός του «βαθέως κράτους» ούτε στην κοινωνία. Καλώς ή κακώς, αυτό είναι μεγάλη συζήτηση. Ας μη γελιόμαστε ριζικές αλλαγές δεν γίνονται με νομοθετικές ρυθμίσεις, με εντολές υπουργών, πόσω μάλλον ως διά μαγείας. Υπάρχουν όμως τα δόγματα – από τις επιχειρήσεις αρετής, τη μηδενική ανοχή του Μ. Χρυσοχοΐδη και τους praetor urbanis του Β. Πολύδωρα μέχρι τα γιουρούσια των εποχούμενων ομάδων ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ.
Και αυτά τα δόγματα, άλλοτε πιο σκληρά και άλλοτε ηπιότερα, άλλοτε επιδεικτικά, με προτεταμένα όπλα και άλλοτε υπόγεια, ασφαλίτικα, τα έχουν δοκιμάσει –όλα– στο πετσί τους οι κάτοικοι των Εξαρχείων αλλά και όσοι «ζουν» με άλλους τρόπους στη γειτονιά. Τον Αρκουδέα δεν τον θυμάμαι, θυμάμαι όμως το φόβο και την καταστολή που απλώθηκε στην περιοχή μετά τις συλλήψεις για τη 17Ν και πριν την Ολυμπιάδα, όταν ξεκινούσαμε για μπίρα από το Αυτόνομο Στέκι ψηλά στη Ζωοδόχου Πηγής και δεν ξέραμε πόσοι θα φτάσουμε στο τέλος στο μπαρ. Και άλλα πολλά. Μέχρι που φτάσαμε από μια κλούβα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ να μετράμε έναν… ματατζή για κάθε κάτοικο, να είμαστε περικυκλωμένοι από δελτάδες έτοιμους για επιδρομή (που σημαίνει ντου και ξύλο αδιακρίτως, ακόμα και σε σπίτια, πλιάτσικο και κρότου λάμψης πάνω στα σώματά μας) και να ζούμε με τον καρκίνο του χημικού πολέμου μέσα στα σπίτια, στα σχολεία και στα στέκια μας.
Όχι άλλα χημικά
Με αφορμή αυτό το τελευταίο, αλλά καθόλου έσχατο, γίναμε όλοι μας, ζώντες και δρώντες στα Εξάρχεια, πειραματόζωα. Ίσως κάποιοι να ανέπτυξαν ανοχή, κανένας ωστόσο δεν απέκτησε ανοσία. Την περασμένη Παρασκευή, λοιπόν, όταν μέσα σε λίγα λεπτά και για ασήμαντη αφορμή πνιγήκαμε πάλι στα γνωστά χημικά, θύμωσα πολύ. Πάλι τα ίδια! Το… δόγμα είναι απλό, άμεσο και χωρίς αυταπάτες. Όχι άλλα χημικά και κρότου λάμψης! Δεν εννοώ να μην τα χρησιμοποιούν, αλλά να μην τα έχουν πάνω τους. Και από εκεί και μετά ο καθένας από εμάς ας διαλέξει την πρακτική του στο δρόμο, απέναντι στην αστυνομία, και σε ό,τι νέο φέρει η αλλιώτικη εποχή που ζούμε. Αλλά όχι άλλα χημικά!
Ρόζα Κοβάνη
Σημειώσεις:
1 https://athens.indymedia.org/post/1539574/
2 https://left.gr/news/anakoinosi-tis-neolaias-syriza-gia-ta-gegonota-tis-paraskeyis-62-sta-exarheia
