Εκβιασμοί πυροδοτούν πολιτικές εξελίξεις

Πα­ρα­μο­νές του πο­λυα­να­με­νό­με­νου Γιού­ρο­γκρουπ της 5ης Δε­κεμ­βρίου, η δι­πλή δια­πραγ­μά­τευ­ση για το κλεί­σι­μο της δεύ­τε­ρης α­ξιο­λό­γη­σης και τον προσ­διο­ρι­σμό των μέ­τρων για την ε­λά­φρυν­ση του χρέ­ους ε­ξε­λίσ­σε­ται σε έ­να δύ­σκο­λο σταυ­ρό­λε­ξο για α­δύ­να­μους λύ­τες.
Η α­παί­τη­ση να υ­πάρ­χει συμ­φω­νία με συμ­με­το­χή του ΔΝΤ ή­δη α­πό το ε­πί­πε­δο των «τε­χνι­κών ε­πι­τρο­πών» α­πο­μα­κρύ­νει την ε­ξεύ­ρε­ση λύ­σης στο αυ­ρια­νό Γιού­ρο­γκρου­π, πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι ό­λες οι πλευ­ρές πα­ρα­δέ­χο­νται πως το 95% της συμ­φω­νίας έ­χει κλεί­σει. Για­τί αυ­τό το υ­πό­λοι­πο 5% πε­ρι­λαμ­βά­νει μέ­τρα που, σύμ­φω­να με την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, «κα­μιά κυ­βέρ­νη­ση δεν θα μπο­ρού­σε να δε­χτεί».
Τα μέ­τρα αυ­τά, σύμ­φω­να με ό­λες τις εν­δεί­ξεις, α­φο­ρούν την α­παί­τη­ση του ΔΝΤ να προσ­διο­ρι­στούν και να ψη­φι­στούν α­πό τώ­ρα δη­μο­σιο­νο­μι­κές πε­ρι­κο­πές (μείω­ση του α­φο­ρο­λό­γη­του στις 5.000 ευ­ρώ και πε­ρι­κο­πή συ­ντά­ξεων), που θα ι­σχύσουν του­λά­χι­στον για το 2019 και το 2020, δη­λα­δή με­τά τη λή­ξη του τρί­του μνη­μο­νίου, κα­θώς κα­τά την ε­κτί­μη­σή του δεν θα μπο­ρεί η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά να α­ντα­πο­κρι­θεί δια­φο­ρε­τι­κά σε πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα ύ­ψους 3,5%. Μ’ αυ­τό τον τρό­πο α­πα­ντά­ει το ΔΝΤ στην άρ­νη­ση των ευ­ρω­παϊκών θε­σμών (και κυ­ρίως του Βε­ρο­λί­νου) να μειω­θούν τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα στο ε­πί­πε­δο του 1,5% που το ί­διο θεω­ρεί ε­φι­κτό.
Από την πλευ­ρά της κυ­βέρ­νη­σης, δη­λώ­νε­ται πως εί­ναι α­δύ­να­το να α­να­λά­βει σή­με­ρα μια δέ­σμευ­ση που θα βα­ρύ­νει την ε­πό­με­νη κυ­βέρ­νη­ση, ό­ποια κι αν εί­ναι, κα­θώς το 2019 εί­ναι έ­τος ε­κλο­γών. Και μπρο­στά στην ε­πι­μο­νή των θε­σμών α­να­σύ­ρει ως α­να­γκα­στι­κή κί­νη­ση την προ­κή­ρυ­ξη πρόω­ρων ε­κλο­γών δη­λώ­νο­ντας ό­τι η ε­πι­μο­νή στη γραμ­μή του ΔΝΤ «πυ­ρο­δο­τεί πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις». Επι­χει­ρεί­ται έ­τσι να δε­σμευ­τεί στην προο­πτι­κή της α­ντί­στα­σης στις εκ­βια­στι­κές α­παι­τή­σεις και το κόμ­μα της α­ξιω­μα­τι­κής α­ντι­πο­λί­τευ­σης. Η ΝΔ, πά­ντως, μέ­χρι τη στιγ­μή που σύ­ρο­νται αυ­τές οι γραμ­μές, δεν εί­χε α­ντι­δρά­σει στην πρό­κλη­ση ε­πι­λέ­γο­ντας μια α­συ­νή­θι­στη και γε­νι­κά και για την ί­δια σι­γή ιχ­θύος. Και μά­λι­στα σε έ­να θέ­μα που, ό­πως εί­ναι φα­νε­ρό, η το­πο­θέ­τη­σή της μπο­ρεί να ε­πη­ρέ­α­ζε ί­σως και α­πο­φα­σι­στι­κά την ε­ξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των.
Πά­ντως, αρ­κε­τά στοι­χεία α­πό τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις και τις α­νοι­χτές εκ­κρε­μό­τη­τες σε ευ­ρω­παϊκό ε­πί­πε­δο συ­νη­γο­ρούν υ­πέρ της ε­κτί­μη­σης ό­τι αύ­ριο στο Γιού­ρο­γκρουπ δεν θα κα­τα­γρα­φεί η α­γε­φύ­ρω­τη διά­στα­ση α­πό­ψεων, αλ­λά η διά­θε­ση να α­να­ζη­τη­θεί λύ­ση, α­κό­μη και αν χρεια­στεί να προ­ε­κτα­θεί ο χρό­νος δια­πραγ­μά­τευ­σης ως τα Χρι­στού­γεν­να. Κα­νείς δεν φαί­νε­ται δια­τε­θει­μέ­νος να με­τα­φέ­ρει και να ε­γκα­τα­στή­σει μια κρί­σι­μη εκ­κρε­μό­τη­τα στην καρ­διά του 2017.
•