Φωτογραφία: Pixabay / Pexels
Η ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό των κατευθυντήριων γραμμών του γαλλικού προϋπολογισμού για το επόμενο έτος ήταν κεραυνός εν αιθρία; Σε άρθρο μας που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 29ης Ιουλίου υπογραμμίσαμε τον ταξικό χαρακτήρα αυτής της πολιτικής και την έλλειψη οποιουδήποτε στοιχείου εκπλήξεως. Η πολιτική που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια στη Γαλλία είναι νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης και υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Η οικονομική ύφεση, αλλά κυρίως η συνέπειά της, η διάλυση των κοινωνικών δεσμών ευνοούν την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η χρηματοπιστωτική κρίση και ο κίνδυνος του χρέους θα έπρεπε να θεωρηθούν ελιγμοί τακτικής για τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής που δεν έχει την έγκριση του γαλλικού λαού.
Όπως πολύ σωστά υπογραμμίζεται στο κύριο άρθρο της εφημερίδας Ουμανιτέ της 28ης Αυγούστου, το κράτος πρόνοιας συνεχίζει να υπάρχει, αλλά προστατεύει τις μεγάλες εταιρείες, τους πλουσίους και τους μετόχους του CAC 40. « Από το 2019, ο πλούτος των γάλλων δισεκατομμυριούχων έχει αυξηθεί κατά περισσότερα από 24 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά, ή 13 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα». Οι ενισχύσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις κοστίζουν στον κρατικό προϋπολογισμό πολύ περισσότερο από τις αναρρωτικές άδειες, τις αργίες –καθόλου περισσότερες από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη– ή τα επιδόματα στους ανέργους.
Το χρέος είναι το πρόσχημα για να μπορεί ο επικεφαλής του Γαλλικού Συνδέσμου Εργοδοτών να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Ο τρόπος λειτουργίας του γαλλικού πολιτεύματος φαίνεται εξαιρετικά πολύπλοκος, καθώς ο πρόεδρος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία και τα νομοθετικά σώματα είναι δύο, Εθνοσυνέλευση και Γερουσία. Η έλλειψη πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση δεν επιτρέπει την απρόσκοπτη άσκηση της πολιτικής που θέλει να εφαρμόσει ο Εμανουέλ Μακρόν. Ο ελιγμός της σύγκλισης και των δύο σωμάτων στις 8 Σεπτεμβρίου θα καταλήξει στην καταψήφιση της κυβέρνησης Μπαϊρού. Η συνεδρίαση αυτή μόλις δύο μέρες πριν τις κινητοποιήσεις της 10ης Σεπτεμβρίου δείχνει φανερά ότι υπάρχει ξεκάθαρη έλλειψη σεβασμού από τους κυβερνώντες στη λαϊκή βούληση.
Δεν έχουμε ακόμα όλα τα στοιχεία για τις προτεινόμενες κινητοποιήσεις. Συμφωνούμε ότι τα συνδικάτα πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο και τα πολιτικά κόμματα να στηρίξουν τις απεργίες, τις πορείες και τις συγκεντρώσεις. Πρέπει επίσης να βρεθεί τρόπος πολιτικής έκφρασης αυτής της διαμαρτυρίας. Ο πρόεδρος θα έπρεπε να υποχρεωθεί να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε εκπρόσωπο του Νέου Λαϊκού Μετώπου που ήρθε πρώτο σε ψήφους στις τελευταίες εκλογές. Θα υπάρξει άραγε ενιαίο μέτωπο των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς; Κάποιες κινήσεις, με πρόσχημα τα κινηματικά χαρακτηριστικά, μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια κομματικής εκμετάλλευσης των συνδικαλιστικών αγώνων. Τα αιτήματα των εργαζομένων κινούνται γύρω από πέντε άξονες: Δίκαιο φορολογικό σύστημα, χρηματοδότηση των κοινωνικών υπηρεσιών, αύξηση μισθών και συντάξεων και κατάργηση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης.
