Ήταν ένα σπάνιο κράμα ανθρώπου. Ένα σπάνιο μέταλλο σε όλες του τις εκφάνσεις. Ένα μέταλλο σκαμμένο σε μεγάλο βάθος και με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Άνθρωπος μιας άλλης εποχής που ήξερε από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής του τα βασικά χαρακτηριστικά και τις όποιες προσλαμβάνουσες.
Από πολύ μικρή ηλικία τα βιώματα του ήταν τόσο “αιχμηρά” λες και είχαν προεξοφλήσει ποιο δρόμο έπρεπε να ακολουθήσει. Σε ηλικία εννέα ετών είδε στην Πλατεία του χωριού του κάτι δεξιούς να δέρνουν έναν ΕΑΜίτη και αυτός να τους ζητάει συγνώμη. Αποφάσισε εκείνη τη στιγμή πως δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή του να ζητήσει συγνώμη. Κάτι το οποίο εφάρμοσε πιστά. Ακόμη και σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές των βασανιστηρίων που παιζόταν η ζωή και η ύπαρξη του δεν ζήτησε ποτέ μα ποτέ συγνώμη.
Ήθελε να έχει ξεκάθαρο στο μυαλό του, ποιος ήταν ποιος, και τι εξυπηρετούσε η θέση του βασανιστή και του βασανιζόμενου. Ο καθένας τα συμφέροντα και τις αρχές του. Μια άκρως διακριτή διαφορά όταν οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να υπερασπιστούν τις αρχές και τις ιδέες τους.
‘Ένα σπάνιο μέταλλο ανθρώπου που πιθανώς δεν πρέπει να φοβήθηκε ποτέ στη ζωή του. Φανταστείτε ένα σκηνικό: Έναν άνθρωπο δεμένο σε ένα κρεββάτι βασανιστηρίων στα χέρια και στα πόδια, και από πάνω του ένα σακί με τσιμέντο να χύνεται ώστε πέσει όλο στον θώρακα και τα πνευμόνια του, και αυτός με το ακροδάχτυλο του την τελευταία στιγμή να καταφέρνει να τρυπάει το σακί, ώστε αυτό να χυθεί παράπλευρα και να καταφέρει να σώσει τη ζωή του.
Μοναδική συνθήκη έλλειψης φόβου από έναν άνθρωπο που είχε τραβήξει τα πάνδεινα από τους βασανιστές του κατά τη διάρκεια της Χούντας. Έφτασε σε τέτοιο σημείο μάλιστα που κάποια χρόνια μετά την αποφυλάκιση του(1974) συνάντησε κοντά στο σπίτι μας στου Γκύζη έναν από τους βασανιστές του, που ήταν μάλιστα και από κοντινά χωριά, ακολούθησε μια μαγική στιχομυθία.
Στις συγνώμες και τα όποια δήθεν ευχολόγια του βασανιστή ο Κώστας Κάππος του απάντησε λιτά και δωρικά: “Εσύ παιδί μου έκανες τη δουλειά σου, κι εγώ τη δική μου”.
Μοναδικά αποστομωτική απάντηση που πέρασε στην ιστορία για πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους λόγους. Μια απάντηση από έναν άνθρωπο που σε όλα τα επίπεδα αψήφησε τον φόβο και τα όποια δουλικά χαρακτηριστικά του. Αυτός ήταν στην πραγματικότητα ο Κώστας Κάππος. Ένα σπάνιο μέταλλο ανθρώπου!
