«ΤΟ ΚΟΣΚΙΝΟ» ΞΕΚΙΝΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Με την πεποίθηση πως η αλληλεγγύη είναι η καλύτερη απάντηση στην κρίση και αξιοποιώντας την εμπειρία των μελών του από τη συμμετοχή τους στο Κίνημα Χωρίς Μεσαζόντες, το Συνεταιριστικό Παντοπωλείο «Το κόσκινο» ξεκινά με αρκετές φιλοδοξίες τη λειτουργία του. Η πρώτη γνωριμία των μελών και των φίλων του με την τοπική κοινωνία της Νέας Σμύρνης έγινε στις 24 Απριλίου με μια εορταστική εκδήλωση, στο υπό κατασκευή κατάστημα, στο χώρο ενός παλιού παραδοσιακού μπακάλικου (Χρυσουπόλεως 23 και Σεβαστείας). Η Αλεξάνδρα Κυριακοπούλου και ο Γιώργος Αγγελόπουλος, μέλη του συνεταιριστικού παντοπωλείου, μιλούν στην «Εποχή» για τις δυσκολίες, αλλά και τη σημασία ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Τη συνέντευξη πήρε
ο Αλέξανδρος Μαυρογένης
Ποιος είναι ο στόχος του συνεταιριστικού σας εγχειρήματος;
Α. Κυριακοπούλου: Ο στόχος είναι να συντομέψουμε τη διαδρομή που κάνουν τα τρόφιμα από τον τόπο που τα παράγουν οι παραγωγοί μέχρι τον τελικό καταναλωτή. Για να συντομέψει αυτή η διαδρομή πρέπει να φύγουν από τη μέση οι μεσάζοντες. Μέσα από την εμπειρία μας από το Κίνημα Χωρίς Μεσάζοντες, είδαμε ότι υπάρχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από τους παραγωγούς να διαθέτουν μόνιμα τα προϊόντα τους κάπου. Από την άλλη, υπήρχε και από τους καταναλωτές αντίστοιχα τεράστιο ενδιαφέρον.
Αλλά δεν μπορεί συνεχώς η ίδια ομάδα ανθρώπων να φέρνει σε πέρας αυτή τη διοργάνωση. Είχαμε σκεφτεί από την αρχή ότι χρειάζεται να βρεθεί ένας τρόπος να εξελιχτεί αυτή η δυνατότητα. Επιδίωξη μας, όμως, είναι και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Επιχειρούμε να κάνουμε κάτι, δεν εργαζόμαστε εθελοντικά. Φυσικά δεν αναμένουμε υπερβολικά έσοδα στην αρχή. Προσδοκούμε όμως να πάει καλά η επιχείρηση και να ανταμειφθούν οι κόποι μας. Βρήκαμε, λοιπόν, τη φόρμουλα της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης με μια ομάδα πέντε ατόμων.
Οι χαμηλές τιμές όμως συνδυάζονται με καλή ποιότητα; Πώς εξασφαλίζεται αυτή;
Α.Κ.: Είναι τρόφιμα με την προσωπική σφραγίδα του κάθε παραγωγού. Το κάθε τρόφιμο που παίρνεις από τους παραγωγούς έχει ονοματεπώνυμο. Δεν είναι το ανώνυμο προϊόν μιας φίρμας που κανείς δεν ξέρει σε ποιο μέρος της Ελλάδας έχει φτιαχτεί. Είναι σημαντικό να γράφεται το όνομα του παραγωγού, ο τόπος και η θέση παραγωγής του. Αυτό πια έχει χαθεί στο εμπόριο των τροφίμων σήμερα, δηλαδή ο κόσμος ψωνίζει κυρίως από το σουπερμάρκετ ανώνυμα προϊόντα. Από την άλλη, θέλουμε να μπορούν να πληρώνονται και οι παραγωγοί με τιμές δίκαιες για αυτούς.
Γ. Αγγελόπουλος: Υπάρχει μια μελέτη που λέει ότι σε ετήσια βάση η αξία των παραγόμενων αγροτικών προϊόντων που προορίζονται για διατροφή είναι 13 δισ. ευρώ, ενώ το τελικό κόστος στο ράφι είναι 33 δισ. Η αξία των προϊόντων θα έπρεπε να είναι ψηλότερη και η τελική τους τιμή πολύ χαμηλότερη. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί μια τόσο μεγάλη διαφορά. Ουσιαστικά 13- 15 δισ. ετησίως, που είναι κόπος και μόχθος ανθρώπων, πηγαίνει σε λάθος τσέπες. Δεν κατευθύνεται ούτε σε αυτούς που κοπίασαν, ούτε στην ανάπτυξη της χώρας, ούτε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη για να ζήσουν.
Ποια θεωρείτε ότι είναι τα αίτια αυτής της ανισότητας;
Γ.Α.: Το έλλειμμα δεν είναι κυρίως στην ανάλυση της πραγματικότητας, αλλά στο υπόδειγμα μέσω του οποίου αυτή η αντίφαση θα αναδειχτεί και θα ξεπεραστεί. Είναι μια στρέβλωση οικονομική, κοινωνική και ηθική. Πρέπει να περνάει το μήνυμα στην κοινωνία μέσα από απτά παραδείγματα ότι το κυρίαρχο μοντέλο μπορεί να ανατραπεί.
Το νομοθετικό πλαίσιο διευκολύνει τα συνεταιριστικά εγχειρήματα;
Γ.Α.: Ο νόμος διευκολύνει γιατί θέτει ένα μοντέλο το οποίο μπορεί να λειτουργήσει. Δεν υποστηρίζεται όμως από τους μηχανισμούς. Η γραφειοκρατία θέτει εμπόδια. Κατά τη γνώμη μου, όμως, αυτό δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα. Το σημαντικότερο είναι να πάρουν οι άνθρωποι την απόφαση να βρεθούν μαζί. Να υπηρετήσουν ένα κοινό στόχο, να ενωθούν. Είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν συνέργειες. Παρά τις δυσκολίες οι παραγωγοί πρέπει να βρουν τρόπο συνεννόησης για να ανατρέψουν το σύστημα εκμετάλλευσης.
