Της Ράνιας Σβίγκου*
Παρά τις προειδοποιήσεις της διεθνούς κοινότητας το νομοσχέδιο «Όραμα για ειρήνη», θα κατατεθεί, κατά πάσα πιθανότητα, στο ισραηλινό κοινοβούλιο, κάποια στιγμή πριν τις αμερικάνικες εκλογές του Νοεμβρίου. Πρόκειται για το σχέδιο προσάρτησης στο Ισραήλ, κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών της Κοιλάδας του Ιορδάνη και ιδίως δεκάδων εβραϊκών οικισμών της Δυτικής Όχθης το οποίο περιλαμβάνεται στην προγραμματική συμφωνία συγκυβέρνησης Νετανιάχου – Γκαντζ. Είναι μια κίνηση που απειλεί την ειρήνη, τη σταθερότητα και την αναγκαία συνύπαρξη των λαών της περιοχής, μια ξεκάθαρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και των Αποφάσεων του ΟΗΕ.
Από την πρώτη στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ, με δημόσιες παρεμβάσεις του σε όλα τα επίπεδα, από τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα και την ευρωομάδα, μέχρι την Κ.Ο. και τον αρμόδιο Τομέα, εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή του σε αυτό το σχέδιο. Την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τις τριμερείς με την Παλαιστίνη, ας θυμηθούμε τις επίσημες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα στο Ισραήλ ως πρωθυπουργού, για παράδειγμα, στις 8/12/2016. Τότε, στο πλαίσιο κοινής συνέντευξης Τύπου με τους Αναστασιάδη – Νετανιάχου, αναφερόμενος στο Παλαιστινιακό, ο Α. Τσίπρας επεσήμανε «την επιτακτική ανάγκη για επανέναρξη άμεσων και αξιόπιστων συνομιλιών για το Μεσανατολικό, που θα οδηγήσουν σε μια λύση ειρηνικής συμβίωσης δύο κρατών: Στο αναφαίρετο δικαίωμα, δηλαδή, των πολιτών του Ισραήλ, του κράτους του Ισραήλ να ζουν με ασφάλεια και το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους βιώσιμο κράτος» . Επίσης, πάλι στο Ισραήλ, σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον ισραηλινό πρωθυπουργό, στις 27/01/2016, ο Α. Τσίπρας μίλησε εναντίον των εποικισμών. Ας θυμηθούμε, τέλος, την επίσημη επίσκεψη Αμπάς στην Αθήνα, το ομόφωνο ψήφισμα της Βουλής για την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, την έναρξη διμερούς κυβερνητικής συνεργασίας σε ένα ευρύ φάσμα τομέων.
Αντίθετα, ο Κ. Μητσοτάκης στην πρόσφατη επίσημη επίσκεψή του, πριν δυο εβδομάδες, δεν έκανε ούτε μια αναφορά στο Παλαιστινιακό. Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει δώσει ούτε μια απάντηση ως προς τη θέση της χώρας μας, τη στιγμή που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο και η Γερμανία, αλλά και κοινοβούλια, όπως το γερμανικό, έχουν ήδη καταδικάσει το σχέδιο της ισραηλινής κυβέρνησης, κάνοντας λόγο για ξεκάθαρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.
Δυστυχώς, φαίνεται ότι η σιωπή της ΝΔ και του κ. Μητσοτάκη δεν αποτελεί απλώς μια σοβαρή παράλειψη, αλλά είναι ένδειξη αλλαγής από τις πάγιες θέσεις της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας. Άλλο ένα τέτοιο σημάδι αποτελεί η επιλογή της κυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή, την κύρωση της Αμυντικής Συμφωνίας με το Ισραήλ, την 1η Ιουλίου, την ημέρα, δηλαδή που είχε προγραμματιστεί να γίνει η προσάρτηση των εδαφών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς επειδή δεν θεώρησε ότι ήταν μια τυχαία κίνηση, ζήτησε την αναβολή της συζήτησης, κάτι που η ΝΔ απέρριψε. Προφανώς, ο Κ. Μητσοτάκης, στο ταξίδι του στο Ισραήλ, είχε δεσμευτεί να παρέχει ένα μήνυμα συμβολικής στήριξης στο σχέδιο Νετανιάχου.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, πρόκειται και για ένα ζήτημα που αφορά άμεσα το Κυπριακό. Διότι, όπως σημείωσε και ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, Ζοζέπ Μπορέλ «το να προκαλείς ζημιά στο διεθνές σύστημα, διαβρώνοντας έναν από τους θεμελιώδεις μεταπολεμικούς κανόνες που έκανε τον κόσμο ασφαλέστερο και νομιμοποιώντας την απόκτηση εδάφους διά της βίας, θα είναι πάντα κάτι το απαράδεκτο για την Ευρωπαϊκή Ένωση». Ας αναλογιστούμε τι μήνυμα θα δοθεί στην Τουρκία, αναφορικά με τα Κατεχόμενα της Κύπρου.
Το νομοσχέδιο «Όραμα για ειρήνη» στρέφεται, τελικά, εναντίον της ειρήνης. Κι όσο δεν προτείνεται μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο Παλαιστινιακό, τόσο η κατάσταση στη Μέση Ανατολή θα είναι κρίσιμη. Τώρα, σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για την ευρύτερη περιοχή, είναι αναγκαία η ανάληψη διεθνών πρωτοβουλιών, στις οποίες θα πρέπει να πρωταγωνιστήσει η ΕΕ. Σε κάτι τέτοιες στιγμές, η έλλειψη κοινής πολιτικής η οποία θα μπορούσε να επιβάλλει πολιτικές, στην κατεύθυνση της προάσπισης της διεθνούς νομιμότητας, γίνεται ακόμα πιο ηχηρή. Αναφορικά με την Ελλάδα, βέβαια, ηχηρή γίνεται η απουσία μιας ενεργητικής, φιλειρηνικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, όπως αυτή που υλοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, τα προηγούμενα χρόνια, με κορυφαία στιγμή τη συμφωνία των Πρεσπών. Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, είναι αναγκαία όσο ποτέ η ενεργοποίηση ενός ισχυρού αντιπολεμικού και φιλειρηνικού κινήματος, αλλά και οι κοινές πρωτοβουλίες αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης.
* Υπεύθυνη στην ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ για τον Τομέα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.
