Σύντροφε Τάκη,
ήσουν κι εσύ απ’ εκείνους που πήραν το πολιτικό τους βάπτισμα στην αντίσταση κατά της χούντας, στις καταλήψεις του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη. Αυτοί οι αγώνες σφράγισαν και τη μετέπειτα ζωή σου. Στη συνέχεια στρατεύτηκες στο ΚΚΕ εσωτερικού, στο μικρό, ενοχλητικό κι ανοιχτόκαρδο κόμμα που έκανε προσπάθειες ανανέωσης του κομμουνιστικού κινήματος. Μετά από το συνηθισμένο φαινόμενο των διασπάσεων της Αριστεράς βρέθηκες στην ΑΚΟΑ, μαζί με το φίλο σου Γιάννη Μπανιά. Ήσουν στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας για την ανασύνθεση και ενότητα της Αριστεράς, πάντα με εύστοχες και συγκροτημένες αναλύσεις και παρεμβάσεις, με επιμονή κι ας ήξερες ότι ο δρόμος ήταν στρωμένος με αγκάθια… Κι ας τράβηξαν κάποιοι άλλο δρόμο κι όπως πολλοί από εμάς βρέθηκες ξέμπαρκος, όπως έλεγες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κατεβήκαμε με το αυτοκίνητό σου στην Αθήνα για τα Συντονιστικά και τις Συνδιασκέψεις της Οργάνωσης. Μαζί σου ήταν πάντα η αγαπημένη σου Ελένη, όλα μαζί τα κάνατε! Αυτά τα σαββατοκύριακα στην Αθήνα είχαν τα πάντα: πολιτικές ζυμώσεις, στις οποίες πάντα επεσήμανες την απαραίτητη κομμουνιστική παράμετρο, φαγητό με καλή παρέα στη «Ροζαλία» στα Εξάρχεια και λαϊκές βραδιές στην «Αστροφεγγιά» του Αντώνη Ρεπάνη. Κι όταν επιστρέφαμε, έλεγες γελώντας ότι θα μας πετάξεις στην Κωπαΐδα, γιατί οι απόψεις μας ήταν πολύ συμβατικές!
Η μεγάλη προσφορά σου ήταν η δημιουργία του Στεκιού Πολιτών Πιερίας. Ένα αυτοδιαχειριζόμενο στέκι που το ζωντανέψατε για αρκετά χρόνια μαζί με την Ελένη. Ένα στέκι που προσέφερε πολλά στην πόλη της Κατερίνης, αλλά και σε όλους εμάς που συμβάλαμε στη λειτουργία του. Το έφτιαξες σχεδόν από την αρχή, έναν καλόγουστο χώρο που φιλοξένησε μια τεράστια ποικιλία εκδηλώσεων: κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις εικαστικών, δράσεις τοπικών, και όχι μόνο, περιβαλλοντικών κινημάτων, μουσικές βραδιές με αφιερώματα σε σημαντικούς καλλιτέχνες. Μετά το τέλος κάθε εκδήλωσης ακολουθούσε πάντα αυτοσχέδιο γλέντι με σουβλάκια και τους δικούς μας μουσικούς. Θυμόμαστε τη βαριά σου λεβέντικη ζεμπεκιά όταν σε έπιαναν τα μεράκια και ζητούσες τη «Μολυβιά» του Μανώλη Αγγελόπουλου! Και μετά στην παρέα, ένα από τα αγαπημένα σου τραγούδια , του αγαπημένου σου Γρηγόρη Μπιθικώτση:
«Μακάρι να `χα δυο καρδιές / μες στην ζωή την ψεύτρα
Η μια να λειώνει στις φωτιές / κι άλλη να `ναι πέτρα»
Κοντά σου ήταν πάντα η Ελένη σου κι οι αγαπημένοι σου γιοι, που μιλούσες πάντα με τόση αγάπη και τρυφερότητα για αυτούς.
Σύντροφε Τάκη, είσαι απ’ αυτούς που φεύγοντας αφήνουν το στίγμα τους, απ’ αυτούς τους λίγους που προσπάθησαν να υποστηρίξουν τις ιδέες τους με τη ζωή τους. Μακριά από τους μηχανισμούς εξουσίας στην επαγγελματική σου σταδιοδρομία, στην πολιτική σου πορεία, στην καθημερινή σου δράση. Με προσφορά, ανιδιοτέλεια και πίστη στα κομμουνιστικά ιδεώδη. Θυμόμαστε όταν, στα γλέντια μας, έδινες παραγγελιά στους μουσικούς μας να παίξουν το τραγούδι «Στης Ρωσίας τα χιόνια» και δεν το ξέρανε, έλεγες: «Άντε ρε ευνουχισμένοι Αριστεροί, τα βασικά δεν τα ξέρετε…».
Σύντροφε Τάκη, φεύγεις έχοντας ένα μεγάλο πλεονέκτημα: θα ζεις στη μνήμη μας όπως όλοι οι σημαντικοί αγωνιστές της Αριστεράς.
Φίλε Τάκη, θα μείνεις αξέχαστος στη μνήμη μας ως υπόδειγμα ακεραιότητας, εντιμότητας, ανιδιοτέλειας και προσφοράς.
Και να ξέρεις…. Η νίκη της αγαπημένης σου Ίντερ απέναντι στην Σαχτάρ με 5-0 ήταν για σένα…
Καλό ταξίδι!
**
Το παραπάνω κείμενο διαβάστηκε στην πολιτική κηδεία του συντρόφου Τάκη Φώτα. Μετά τους χαιρετισμούς, η γυναίκα του η Ελένη έβγαλε από την τσάντα της μια παλιά σημαία του ΚΚΕ Εσωτερικού και τον σκέπασε μ’ αυτήν. Ήταν η πιο συγκινητική, ουσιαστική και, πολιτικά, συμβολική στιγμή και μια από τις τελευταίες επιθυμίες του…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
