Φωτό ripcordjerry από το flickr
Η πλατεία έστεκε πάντοτε έτσι, πάντοτε σαν κάτι να της έλειπε, όχι κάτι δευτερεύον αλλά η ίδια η ουσία της, ο λόγος που φτιάχτηκε και ο λόγος που οι άνθρωποι στέκονταν εκεί. Υπήρχε ένα μεγάλο κενό στο κέντρο της, ένα κενό που ήδη από την πρώτη ημέρα της κατασκευής της αισθανόσουν πως θα καλυφθεί άμεσα, έστω και σε δεύτερο χρόνο. Αλλά το κενό δεν καλύφθηκε. Μόνο υπήρχε εκεί σαρωτικό, κάνοντας τους διαβάτες και τους καθήμενους να μην γνωρίζουν προς τα πού να κοιτάξουν όταν στέκονται πάνω στην πλατεία. Σαν ένα σαλόνι χωρίς τηλεόραση, με τα έπιπλα, τις καρέκλες, τους καναπέδες, να μην γνωρίζουν προς τα πού να στρέψουνε το βλέμμα τους. Και έτσι οι άνθρωποι την απέφευγαν. Προτιμούσαν το στριμωξίδι στους δρόμους, το άραγμα στα σκαλοπάτια και τα πεζούλια, οτιδήποτε πέρα από αυτή την αμηχανία που προκαλούσε το κενό. Έτσι, η πλατεία σύντομα απαξιώθηκε. Κανείς δεν περνούσε από εκεί, κανείς δεν στεκόταν. Κανείς παρά μόνο οι άστεγοι οι οποίοι έχουν πιο σοβαρά προβλήματα από τα ζητήματα βλέμματος και προοπτικής.
Ο Δήμος τότε αποφάσισε να αναλάβει δράση. Ένα άγαλμα θα ήταν η απάντηση στο κενό. Ένα άγαλμα πάντοτε είναι η σωστή απάντηση στο κενό. Ακριβώς γιατί το εμπεριέχει. Συμπυκνωμένο, συμπαγές, υπάρχει εκεί ακριβώς όπως και ο χρόνος. Τραβάει τα βλέμματα αλλά ταυτόχρονα τα καθησυχάζει. Και αυτό ακριβώς γιατί κανείς δεν το βλέπει. Πολλοί το κοιτούν αλλά όλοι χωρίς εξαιρέσεις αποφεύγουν να το δουν. Τα αγάλματα υπάρχουν για να κατευθύνουν τα βλέμματα, όπως οι τροχονόμοι τα αμάξια. Ένα άγαλμα θα ήταν μια πραγματική λύση. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως ο Δήμος είχε χρεοκοπήσει. Όπως και κάθε τί άλλο στην εποχή μας. Δεν είχε λεφτά να αγοράσει μάρμαρο, ούτε καν γύψο.
Η λύση που δόθηκε ήταν πρωτότυπη, ριζοσπαστική και μαζί πρακτική. Το άγαλμα θα κατασκευαζόταν από ζάχαρη. Φυσικά όλοι γνώριζαν πως κάτι τέτοιο ίσως να μην είχε ιδιαίτερο νόημα αφού η ζάχαρη διαρκεί σαφώς λιγότερο από το μάρμαρο. Σχεδόν όσο ένα φτέρνισμα. Αλλά όπως και να έχει ήταν μια λύση. Έστω μια πρόσκαιρη λύση. Αλλά λύση παρ’ όλα αυτά. Τον ποιον θα αναπαριστούσε το άγαλμα ο Δήμος δεν το ξεκαθάρισε. Η ταυτότητα του αγάλματος θα παρέμενε μυστική και η αποκάλυψή της θα ήταν κομμάτι και αυτή του θεάματος των αποκαλυπτηρίων.
Και τα αποκαλυπτήρια δεν άργησαν να έρθουν. Το άγαλμα είχε στηθεί στο βάθρο του με άκρα μυστικότητα. Μέσα στη νύχτα λίγες μέρες πριν. Το άγαλμα από ζάχαρη, αυτό που αναπαριστούσε έναν άγνωστο -προς το παρόν- ήρωα βρισκόταν στη θέση του. Όλοι είχαν αγωνία την ημέρα των αποκαλυπτηρίων. Και η άδεια από καιρό πλατεία τώρα έσφυζε από ζωή και προσμονή. Μπορούσες να το δεις στα πρόσωπα των παρισταμένων, μπορούσες να το δεις στα πρόσωπα των επισήμων. Μπορούσες να το παρατηρήσεις ακόμα και στη φωνή του δημάρχου την ώρα του λόγου του λίγο πριν τραβήξει την κουρτίνα. Και η ώρα ήρθε. Και η κουρτίνα τραβήχτηκε. Μα πάνω στο βάθρο δεν υπήρχε τίποτα.
Κάποιοι κατηγόρησαν τα πουλιά. Είπαν πως αυτά κατανάλωσαν τον ήρωά τους πριν καν αποκαλυφθεί η όψη, ακόμη και το όνομά του. Άλλωστε όλοι γνωρίζουν τις προαιώνιες κακές τους σχέσεις με τα αγάλματα. Κάποιοι άλλοι τον τροφαντό δήμαρχο. Είπαν πως ξύπνησε κάποια νύχτα μέσα σε μια κρίση υπογλυκαιμίας και επειδή δεν βρήκε τίποτα στο δημαρχείο κατέβηκε στην πλατεία και έφαγε το άγαλμα. Σύντομα όμως ήταν εμφανές και κάπως όλοι συνηγόρησαν. Ήταν τα παιδιά αυτά που έφαγαν το άγαλμα. Και για κάποιο λόγο κανείς δεν ήταν θυμωμένος μετά από αυτή την αποκάλυψη. Το πλήθος διαλύθηκε ευχαριστημένο, χορτασμένο θα έλεγε κάποιος.
Είναι άλλωστε γνωστό: ένας ήρωας που τρώγεται είναι σαφώς πιο σημαντικός από έναν ήρωα που ξεχνιέται.
