11 Ιουνίου 2013. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι αποφασίσαμε να την κρατήσουμε ανοικτή.
11 Ιουνίου 2015. Δύο χρόνια μετά το κλείσιμο η ΕΡΤ επιστρέφει.
11 Ιουνίου 2017. Δύο χρόνια μετά την επαναλειτουργία το πρώτο καμπανάκι για τα επερχόμενα.
Η χαρμολύπη, όπως και κάποιες άλλες λέξεις της ελληνικής, (φιλότιμο, παλληκάρι, μεράκι), δεν αποδίδεται μονολεκτικά σε καμία άλλη γλώσσα, είναι όμως μια πολύ συνηθισμένη συγκινησιακή κατάσταση, ιδιαίτερα για κείνους που μπορούν να διακρίνουν ότι δεν είναι όλα άσπρα – μαύρα κι ότι υπάρχουν άπειρες ενδιάμεσες αποχρώσεις, και πως ακόμη υπάρχουν κι άλλα χρώματα, και πως όπως το σκοτάδι κρύβεται και παραμονεύει, μέσα στο φως, έτσι και το φως επιστρέφει, αμέσως μετά την πλήρη επικράτηση του σκοταδιού.
Και στα γενέθλια μπορούμε να αισθανθούμε χαρμολύπη, και σε κάθε επέτειο.
Επέτειος του «μαύρου στην ΕΡΤ» και της επαναλειτουργίας της, 11 Ιουνίου του ’13, η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Δυο χρόνια μετά στις 11 Ιουνίου του ’15, η επόμενη κυβέρνηση, άνοιξε την ΕΡΤ.
Η 11η Ιουνίου λοιπόν για μας τους ΕΡΤικούς είναι μια επέτειος διπλή.
Λυπήθηκα για το «μαύρο», όμως η χαρά από το φως που ξεπρόβαλε στα μάτια των ανθρώπων που αντιστάθηκαν ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη, από την όποια στιγμιαία απόγνωση.
Χάρηκα με την επαναλειτουργία, όμως το σκοτάδι, παραφυλούσε για να γκριζάρει τα οράματά μας.
Η χαρά που μοιράστηκα με τους συναγωνιστές, συνάδελφους και αλληλέγγυους, μετριάστηκε από το σκοτάδι στα μάτια των ιδιοτελών των συμβιβασμένων και των μνησίκακων, που η παρουσία μας από μόνη τους ενοχοποιούσε, γιατί τους θύμιζε τη δική τους απουσία. Κι ακόμη περισσότερο λυπήθηκα για κάποιους από τους συναγωνιστές που, με την επαναλειτουργία ξαναθυμήθηκαν τις παλιές πρακτικές της χωριστικότητας και διάλεξαν ένα χρώμα, μια απόχρωση… για να πολεμήσουν το ουράνιο τόξο, που με όλα τα χρώματα είχε προβάλει στον ορίζοντα, μετά την καταιγίδα της 11ης Ιουνίου. Ούτε χαρά ούτε λύπη λοιπόν. Ούτε και χαρμολύπη βεβαίως. Ούτε κόκκινο ούτε ιώδες, Ούτε μαύρο ούτε άσπρο. Ο αγώνας δίνεται σε όλα τα χρώματα ο αγώνας δεν έχει χρώματα. Υπήρχε προ του μαύρου, στη διάρκειά του και μετά από αυτό. Είναι συνεχής και καθημερινός και είναι αναγκαίο να είμαστε όλοι μαζί σε αυτόν.
Οι άνθρωποι της ΕΡΤ, τουλάχιστον όσοι αισθάνονται «άνθρωποι της ΕΡΤ» και όχι απλώς εργαζόμενοι σε αυτήν, δεν ήταν άσχετοι με τους αγώνες.
Οι αγώνες υπήρχαν καθημερινά και μάχες κερδίζονταν -και χάνονταν- σε όλα τα πεδία. Το μαύρο συγκέντρωσε δυνάμεις, βοήθησε στην εστίαση και ένωσε τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι της ΕΡΤ ανακάλυψαν ότι υπάρχουν πολλοί «άνθρωποι της ΕΡΤ» εκεί έξω, που η ζωή τους γκρίζαρε επίσης με το μαύρο.
Θυμός και λύπη για το μαύρο, χαρά και συγκίνηση για τη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Η καθημερινότητα άλλαξε, ο αγώνας εντάθηκε και πέτυχε, γιατί ήρθε η επαναλειτουργία. Ή μήπως κερδήθηκαν απλώς κάποιες μάχες και κάποιες άλλες δίνονται ακόμα;
Το 2017 είχαν απομείνει κάποιες σκιές, σήμερα το σκοτάδι έχει επικρατήσει… Τελικά το «μαύρο» ήταν ένα φωτεινό διάλειμμα κι όσοι αγωνιστήκαμε έχουμε κάθε λόγο να αισθανόμαστε περήφανοι και πικραμένοι.
Τι έχει μείνει από εκείνη τη φωτιά; Καρβουνάκια. Θα τα αφήσουμε να γίνουν στάχτη; Ή θα αναλάβουμε την ευθύνη να ξαναδιεκδικήσουμε μια καλύτερη και δημοκρατικότερη ΕΡΤ;
Εγώ λέω να μεγαλοπιαστούμε και να αγωνιστούμε για:
* Νομική κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της ΕΡΤ.
* Να γίνουν προσλήψεις αορίστου χρόνου, με διαφανείς διαδικασίες. Αυτή τη στιγμή σχεδόν το 1/3 των εργαζομένων τελεί υπό ομηρία (στους δημοσιογράφους το ποσοστό είναι μεγαλύτερο), με συμβάσεις που ανανεώνονται κάθε 6 ή 12 μήνες.
* Να θεσμοθετηθεί η στήριξη της ΕΡΤ στο δυναμικό αλλά εύθραυστο οικονομικά οικοσύστημα της ανεξάρτητης ερευνητικής δημοσιογραφίας. Όπως δίνει 1,5% στον κινηματογράφο, να αποφασιστεί ένα ποσό, για παράδειγμα 200.000 ευρώ, που θα δίνεται κάθε χρόνο, για παράδειγμα υπό τη μορφή βραβείων.
* Να διεκδικήσουμε σεμινάρια υψηλής εξειδίκευσης για το προσωπικό, για παράδειγμα data journalism. Δεν γίνεται να το κάνει το ίδρυμα Νιάρχος και μην δίνει καμία προοπτική εξέλιξης ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός.
* Σημαντικότερο και δυσκολότερο γιατί αυτό εναπόκειται μόνο σ’ εμάς τους ίδιους: Τέλος στην ανάθεση.
Να ξαναοργανωθούμε. Να φτιάξουμε εκλεγμένες ή άτυπες επιτροπές δεοντολογίας. Να αποκαταστήσουμε καταρχάς τα κανάλια της μεταξύ μας επικοινωνίας, να ενεργοποιήσουμε τις συνελεύσεις και τα ψηφίσματα. Στην αρχή θα είναι χάβρα, αλλά μετά θα βρούμε διαδικασίες που θα μας επιτρέψουν να μην διυλίζουμε τον κώνωπα επί τρεις ώρες και να παίρνουμε αποφάσεις πιο γρήγορα.
Μπορούμε και να μην κάνουμε τίποτα από όλα αυτά γιατί και κουραστικά είναι και απαισιόδοξοι έχουμε γίνει και διαφωνίες μεταξύ μας έχουμε. Μπορούμε να ψιθυρίσουμε και φέτος «ποτέ ξανά» και συνεχίσουμε να γεμίζουμε τα κενά στο «24ωρο ενημερωτικό πρόγραμμα» του ertnews. Να εκτονωνόμαστε σε πηγαδάκια για το πόσο ντροπή είναι που δεν παίξαμε πριν το δυστύχημα των Τεμπών καμία από τις προειδοποιήσεις των εργαζομένων στα τρένα. Να σχολιάζουμε πως για 8-9 μήνες δεν χώρεσε σε καμία εκπομπή σε αυτό το έρμο 24ωρο πρόγραμμα να προσκληθεί, όχι ο Θανάσης Κουκάκης, αλλά ούτε ο Ανδρουλάκης, ο πιο προβεβλημένος πρωταγωνιστής του σκανδάλου των παρακολουθήσεων, ενώ χώρεσε δις, ο Άρης Πορτοσάλτε!
