Φωτογραφία: Γιάννης Παναγόπουλος / Eurokinissi
Η δημοκρατική αντιπολίτευση, αντί να αναλύσει τόσο τα μηνύματα των λαϊκών κινητοποιήσεων για το έγκλημα των Τεμπών, όσο και την τροποποίηση της τακτικής της κυβέρνησης μπροστά σ’ αυτές, ώστε να διαμορφώσει μια δική της στρατηγική αντεπίθεση, ικανή να υπερκεράσει τους ελιγμούς του Μαξίμου, προτίμησε να ακολουθήσει τη δοκιμασμένη αλλά απρόσφορη τακτική τής βήμα προς βήμα απάντησης στις κυβερνητικές κινήσεις, ακολουθώντας, ωστόσο, την ατζέντα που θέτει και χειρίζεται η ίδια η ΝΔ.
Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν και η πλήρης ασυνεννοησία στο πεδίο της κατάθεσης προτάσεων για τη σύσταση προανακριτικής. Το πλήθος τους όσο και οι σημαντικές έως χαώδεις διαφορές μεταξύ τους είναι χαρακτηριστικές. Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί, από τη στιγμή που πρυτάνευσε ο τακτικισμός και η προσπάθεια να αντληθεί το μέγιστο δυνατό άμεσο όφελος από το κυνήγι του εντυπωσιασμού, με συνέπεια τον μικροπολιτικό καιροσκοπισμό.
Γιατί, αν μπορεί κάποιος να εξηγήσει και να δικαιολογήσει από τη μεριά συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος τη σύνταξη ενός κειμένου που ζητάει παραπομπή ακόμη και για έσχατη προδοσία, ή και την ηθική στήριξή του, πώς μπορεί να δεχτεί τη συνυπογραφή μιας πρότασης παραπομπής με ανάλογο περιεχόμενο από κόμματα όπως η Ελληνική Λύση, η Νίκη, η Πλεύση Ελευθερίας και από βουλευτές της επιρροής Κασσελάκη; Τι μήνυμα στέλνει αυτό το μίγμα;
Να μαντέψουμε ποιος τρίβει τα χέρια του; Δεν χρειάζεται. Ήδη τα φερέφωνα του Μαξίμου έχουν πιάσει δουλειά και γράφουν υπερωρίες στο θλιβερό καθήκον. Δημοσκοπικά οφέλη ίσως καταμετρήσουν και οι πλειοδότες σε πολιτική ασυναρτησία κομματικοί μηχανισμοί. Το μόνο βέβαιο είναι ότι άλλοι, αμέτρητοι, θα πληρώσουν τη λέζα.
