Η καλομοίρα η «Εποχή» φώναξε με τη δυνατότερη φωνή της. Μπορεί ο πρωτοσέλιδος τίτλος της να ήταν από άλλη εποχή, ανακαλούσε, ωστόσο, την ίδια φρίκη μπροστά στα τέρατα που γεννάει κάθε κρίση ενός παγκόσμιου καθεστώτος σε αποσύνθεση. Που δεν μπορεί να συνεχίσει απτόητο στον δρόμο της μεγιστοποίησης του καπιταλιστικού κέρδους, αλλά δεν μπορεί και να δεχτεί αμαχητί ότι επείγει να αλλάξει.
Ο παραλογισμός σαν κοινή λογική
Δεν είναι μόνο η βαμμένη με αίμα ναζιστική ιδέα του ζωτικού χώρου, η οποία επανέρχεται από τους εκπροσώπους του ασυγκράτητου υπερατλαντικού ιμπεριαλισμού απαιτώντας την παράδοση εδαφών, απλά γιατί τα χρειάζεται και θα τα πάρει ακόμα και με τη βία των όπλων. Είναι ένα σύνολο παραλογισμών, αντιφατικών ισχυρισμών και επιδιώξεων, που μόνη δικαιολογητική βάση έχουν το επιχείρημα της ωμής ισχύος, της βίας, το έτσι είναι γιατί έτσι μας αρέσει, με το οποίο υποτίθεται ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε, αν αυτό μπορεί να ονομαστεί ζωή.
Τη στιγμή που το Λος Άντζελες έχει παραδοθεί σε μια καταστροφική πυρκαγιά, την οποία ένας από τους πιο ισχυρούς πυροσβεστικούς μηχανισμούς στον κόσμο δεν μπορεί να ανακόψει, οι αρνητές της ύπαρξης της κλιματικής αλλαγής –που σε λίγες μέρες θα κυβερνούν τις ΗΠΑ– δεν μιλούν για τη δική τους ανικανότητα να διαβάσουν το απειλητικό για τον πλανήτη μέλλον που γίνεται ήδη παρόν, αλλά για την ανικανότητα της απερχόμενης διοίκησης Μπάιντεν να καταστείλει ένα προϊόν της παντελούς απουσίας σοβαρών προληπτικών μέτρων.
Οι ίδιοι άνθρωποι που απέσυραν τις ΗΠΑ από τις διεθνείς συμφωνίες για την αποτροπή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, εκθειάζουν τα οφέλη μιας νέας εποχής με την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, που θα μας απαλλάξει από τα προβλήματα του παλιού κόσμου. Σχέδιο που, όμως, απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας, για τις οποίες επιμένουν ότι μπορούν να παραχθούν σχεδόν αποκλειστικά από προϊόντα εξόρυξης. Ό,τι χειρότερο, δηλαδή, για μια κλιματική καταστροφή, που υποτίθεται θα την αφήναμε πίσω. Μόνη και αποκλειστική δικαιολογητική βάση, το γεγονός ότι οι ίδιοι κερδίζουν και από τις δύο πηγές προβλημάτων.
Ειδικά δε για τη δεύτερη πηγή κέρδους, την ΑΙ, έχουν διπλό ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο μέσο προσπορισμού κέρδους υλικού, είναι και μέσο χειραγώγησης και όχι απελευθέρωσης, εξαιτίας της κυριαρχίας που ασκούν στα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης με μονοπωλιακό και αυταρχικό τρόπο και χωρίς τον παραμικρό δημοκρατικό έλεγχο.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κινδυνολογούν για τη γήρανση των πληθυσμών του «δυτικού κόσμου», οργανώνουν την επίθεση κατά των μεταναστευτικών ρευμάτων, ασπάζονται την ιδεολογία του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και τη διασπείρουν συστηματικά στους ίδιους τους γερασμένους πληθυσμούς, κλείνοντας τα αυτιά και τα μάτια στην αλήθεια ότι τα μεταναστευτικά ρεύματα συμβάλλουν αποφασιστικά στην αναζωογόνηση των πληθυσμών των χωρών υποδοχής, όπως συνέβαινε αιώνες τώρα.
Καίγοντας μυαλά αντί για βιβλία
Δεν τα κάνουν όλα αυτά από άγνοια. Ακολουθούν συγκεκριμένη μέθοδο, που προάγει, μέσω της σύγχυσης που προκαλεί, την αποδοχή των πιο αντιφατικών ισχυρισμών και των πιο αντιφατικών συναισθημάτων μπροστά στα πραγματικά προβλήματα που βιώνουν οι πληθυσμοί των σύγχρονων κρατών.
Πάνω σ’ αυτή τη βάση μπορούν να προκαλούν αισθήματα θαυμασμού και διαθέσεις μιμητισμού ακόμα και σε μερίδες πληθυσμού κρατών που πλήττονται άμεσα από τα επιθετικά τους σχέδια, όπως της Γερμανίας, για παράδειγμα, όπου η Ακροδεξιά της γιγαντώνεται, παρά την εξόφθαλμη και ωμή επέμβαση του Μασκ στα εσωτερικά τής χώρας σε κρίσιμη προεκλογική περίοδο.
Πάνω σ’ αυτή τη βάση της έξαρσης του παραλογισμού μπορεί να εξάπτεται η φαντασία ταχύτατα ενισχυόμενων ακροδεξιών στη Βουλγαρία, ώστε να διεκδικούν εδάφη από την Ουκρανία, με την οποία ούτε καν συνορεύουν. Ή εγχώριων, δικών μας ομοϊδεατών, που ζητούν γενίκευση της αναδιάταξης συνόρων στη γηραιά ήπειρο, σε αντίθεση με τη συνήθη τακτική τους να υποστηρίζουν μέχρι σοβινισμού τα «εθνικά ζητήματα», που σε μια τέτοια κατάσταση θα πήγαιναν κατά διαβόλου.
Το σύνθημα μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση ξέρουν κι αυτοί να το παρερμηνεύουν και να το αξιοποιούν προκαλώντας σύγχυση και υπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα.
Συντονισμός με το μέγεθος της απειλής
Δεν έχουν άδικο όσοι θυμούνται τέτοιες ώρες τον Αντόνιο και την εποχή των τεράτων, που αναδύονται όταν το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Η οποία μπορεί να παραταθεί καταστροφικά. Ή όσοι, με κάποια μεγαλοστομία, θυμόμαστε, το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Μόνο που ούτε η βαρβαρότητα καταπολεμιέται, ούτε ο σοσιαλισμός προσεγγίζεται με τα λόγια. Τέτοιες κρίσιμες μάχες κερδίζονται στο πεδίο, με μικρές και μεγάλες πολιτικές και ιδεολογικές πρωτοβουλίες και νίκες, που συσσωρεύονται συμβάλλοντας στη μετατροπή της ποσότητας σε νέα ποιότητα. Με επιμονή, με σχέδιο, με βήματα εμπρός, με βήματα πίσω, με εμπλουτισμό της πείρας από νίκες αλλά και ήττες και κυρίως με τη συγκέντρωση των ιστορικά αναγκαίων δυνάμεων σε επιδιωκόμενους στόχους.
Αποφεύγοντας να μιλήσουμε με ευκολία για άλλους, ας παραδεχτούμε τουλάχιστον ότι για την ελληνική Αριστερά, παρά τα μαθήματα που έχει λάβει, απομένουν όπως φαίνεται αρκετές ακόμα τάξεις να περάσει, ώσπου να αποκτήσει την ικανότητα να ασκεί με επιτυχία το επάγγελμα για το οποίο τη σπούδαζε ως τώρα η κοινωνία: του ενωτικού και μεθοδικού ανατροπέα του υπάρχοντος. Γι’ αυτό δεν φαίνεται να αντιδρά ακόμα με αφύπνιση και ανησυχία ανάλογες με το μέγεθος της απειλής που διαγράφεται πια τόσο καθαρά και διεθνώς.
