Ο ΑΑ («απλά αριστερός»), μέλος του ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ, καθώς βαδίζει αναστοχαζόμενος σε μια κεντρική περιοχή της πόλης , συναντιέται με τον ΑΡ («αριστερός ριζοσπάστης» ) που κατέχει και κάποια μεσαία στελεχική θέση στο κόμμα. Περπατούν κι οι δύο σκεπτικοί μετά τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα και καθώς αναζητούν τα αίτια της ήττας είναι απαισιόδοξοι και απογοητευμένοι. Έχουν μεσολαβήσει και οι εκλογές για πρόεδρο του κόμματος. Ο ΑΑ στις εκλογές για πρόεδρο δεν ψήφισε αυτόν που εκλέχτηκε (όπως και ο ΑΡ άλλωστε) και παρακολουθεί προβληματισμένος τις εξελίξεις χωρίς να μιλάει πολύ.
Διάλογος #1
Ο ΑΡ εκτός από απογοητευμένος, φαίνεται και θυμωμένος. Καθώς ο ΑΑ διάβασε ότι έχει (ο ΑΡ) υπογράψει ένα κείμενο που προαναγγέλλει ομαδική κίνηση αποχώρησης από το κόμμα, τον ρωτάει:
Ο ΑΑ: «Σύντροφε, γιατί υποστηρίζεις την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεταλλαχθεί σε κεντρώο κόμμα;»
Ο ΑΡ: «Γιατί έχασε την αριστερή του ταυτότητα!»
Ο ΑΑ: «Μήπως είσαι λίγο υπερβολικός; Από πού προκύπτει αυτό; Εγώ δεν βλέπω να λέει το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κάτι διαφορετικό απ’ αυτά που έλεγε ανέκαθεν. Την πολιτική απόφαση του 3ου συνεδρίου, αρκούντως σοσιαλδημοκρατική και αντινεοφιλελεύθερη, την ψήφισες. Και το προεκλογικό πρόγραμμα, επίσης σοσιαλδημοκρατικό και αντινεοφιλελεύθερο, το υποστήριξες μέχρι κεραίας! Πώς τώρα έρχεσαι να καταγγείλεις για μετάλλαξη;»
Ο ΑΑ είναι και γιατρός και ξέρει λίγο περισσότερα πράγματα για βιολογία και για διάφορες νοσηρές καταστάσεις. Διαβάζει όμως ενίοτε και πολιτική θεωρία, είναι φανατικός αναγνώστης του Κ. Δουζίνα και του Α. Μπαλτά, ενώ ξέρει και κάποια πράγματα για τον Λακλάου και τη Μουφ, για τον Όλιν Ράιτ και τον Ζίζεκ. Τείνει εν προκειμένω να διαγνώσει στον ΑΡ μια μορφή πνευματικής νωθρότητας και αρχίζει να ανησυχεί όταν ο ΑΡ δεν απαντά στο ερώτημά του…
Ο ΑΡ συνεχίζει να μένει σιωπηλός, μη ξέροντας να απαντήσει στο ερώτημα του ΑΑ. Κάτι πάει να θυμηθεί για κοινωνική οικονομία και άλλα σοσιαλιστικά, αλλά επειδή κι αυτός δεν τα έχει πρόσφατα, προτιμά να μη θίξει το θέμα, που άλλωστε δεν είναι και της στιγμής…
Ξαφνικά ο ΑΡ με μια αναλαμπή λύνει τη σιωπή του και αντιλέγει στον ΑΑ: «Κοίτα, μπορεί να μην αποδεικνύεται η κεντρώα μετάλλαξη από αυτά που λέμε δημόσια ως ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ , αλλά γίναμε αρχηγοκεντρικό κόμμα, με αρχηγό που αγνοεί τα όργανα και εκλέγεται απ’ ευθείας από μέλη που γράφονται στο κόμμα εκείνη την ημέρα. Κι αυτά είναι ταυτοτικά ζητήματα για την Αριστερά.»
Ο ΑΑ έξυσε το κεφάλι του και είπε: «Αν και πάλι σε βρίσκω υπερβολικό, σου δίνω κάποιο δίκιο σχετικά με την κομματική μας λειτουργία, αλλά η αφυδατωμένη ζωή των οργανώσεων είναι διαχρονικό πρόβλημα, πολύ παλιότερο από το 2019 και δεν θυμάμαι να έχεις προκαλέσει κάποια συζήτηση γι’ αυτό. Το θυμάσαι μόνο όταν δεν σ’ αρέσει ο πρόεδρος που εκλέγεται…»
Διάλογος #2
Ο ΑΡ, ακούγοντας τη λέξη «πρόεδρος» πετάχτηκε ξαφνικά: «Και είναι πρόεδρος αυτός που εκλέχτηκε; Ένας εξ Αμερικής επιχειρηματίας που δεν έχει ιδέα τι θα πει αριστερά; Πώς μπορώ εγώ να μείνω σε ένα κόμμα με τέτοιον αρχηγό; Είναι και θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας για μένα! Δεν είδες το επιτελείο του; Δεν άκουσες τι πήγε και είπε στον ΣΕΒ;»
Ο ΑΑ έμεινε σιωπηλός. Για ζητήματα προσωπικής αξιοπρέπειας είναι δύσκολο να πεις κάτι.
Σκέφτηκε, ίσως λίγο καλοπροαίρετα, ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, μη μπορώντας να εγκαταλείψει την ιδέα της επαναφοράς σε κυβερνητική τροχιά, υιοθέτησε μια απεγνωσμένη λύση μπας και…
Σκέφτηκε ότι αν κάποια στελέχη δεχόντουσαν ρόλους, ίσως η εικόνα του προέδρου και του επιτελείου του να ήταν καλύτερη…
Τελικά όμως δεν μίλησε. Για ζητήματα προσωπικής αξιοπρέπειας τι να πεις… Άλλωστε, κι αυτός νοιώθει κάτι σαν αμηχανία τελευταία…
Διάλογος #3
Στη γωνία εμφανίζεται ξαφνικά ο ΚΑ (κεντροαριστερός), μέλος κι αυτός του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Εκνευρίζεται όταν βλέπει τον ΑΡ να κουβεντιάζει με τον ΑΑ και του επιτίθεται (φραστικά):
«Εσείς φταίτε με τη στενομυαλιά σας που δεν θέλατε να απευθυνθούμε στο κέντρο, να υποστηρίξουμε τους μικρομεσαίους και γι’ αυτό χάσαμε στις εκλογές! Εσείς υπονομεύσατε τον πρόεδρο και τον αναγκάσατε σε παραίτηση!»
Ο ΑΑ τον ρωτάει: «Μήπως γίνεσαι υπερβολικός; Τι δεν είπαμε για τους μικρο-μεσαίους; Πώς υπονομεύτηκε ο πρόεδρος και από ποιους;»
Ο ΚΑ, με μια απαξιωτική κίνηση του χεριού του και μη ξέροντας τι να απαντήσει, κάνει να φύγει λέγοντας: «Παράτα μας και συ ρε ΑΑ!»
Διάλογος #4
Εκείνη όμως τη στιγμή εμφανίζεται στο προσκήνιο μια ψηλή κρητική φιγούρα, ο βουλευτής του κόμματος ΠΠ, γιατρός κι αυτός, και απευθυνόμενος και προς τους τρεις, λίγο κουρασμένος μετά από τρία βαριά χειρουργεία, τους λέει:
«Αν με είχανε ακούσει εμένα όταν τους έλεγα να μη στηρίξουμε τον Τσιόδρα και τα εμβόλια και δεν είχανε ακούσει διάφορους λαπάδες, δεν θα είχαμε χάσει. Αν είχαμε πείσει ότι η διαφορά μας με τη Δεξιά είναι ότι εμείς δεν τα παίρνουμε, θα είχαμε κερδίσει στις εκλογές!»
Οι τρεις, ΑΑ, ΑΡ και ΚΑ μένουν σιωπηλοί. Μάλλον κι οι τρεις θεωρούν τουλάχιστον υπερβολή αυτό που άκουσαν από τον ΠΠ και κουνάνε τα κεφάλια τους. Κάτι πάνε να ψελλίσουν, αλλά δεν προλαβαίνουν γιατί ο ΠΠ φεύγει κατευθυνόμενος προς το γραφείο του νέου προέδρου…
Διάλογος #5
Μια νέα φωνή ακούγεται τότε. Είναι ο ΑΣ, ο αντι-ΣΥΡΙΖΑ ανθρωπότυπος, ένας ψηλός 50άρης, εργαζόμενος σε ιδιωτική εταιρεία με καλό μισθό, με καλό μορφωτικό επίπεδο, διαβάζει που και που και κανένα μυθιστόρημα και κατά καιρούς μπορεί να έχει ψηφίσει και ΔΗΜΑΡ ή Ποτάμι, αλλά τελευταία ψηφίζει ΝΔ χωρίς να αυτοπροσδιορίζεται ως δεξιός. Δεν πιστεύει ότι οι εκλογές αλλάζουν τη ζωή του, ούτε έχει «αντι-νεοφιλελεύθερα κολλήματα» σαν τους αριστερούς.
Ο ΑΣ λέει: «Όταν ακούω τον ΠΠ νοιώθω καλά που ψήφισα ΝΔ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός. Όλους εσάς τους Συριζαίους σας βλέπω σαν έκφραση του αναχρονισμού, του λαϊκισμού και της αντίστασης σε κάθε απόπειρα εκσυχρονισμού. Είστε η εικόνα της παθογένειας που μαστίζει τη χώρα μας. Ο Μητσοτάκης τουλάχιστον προσπαθεί.»
Οι τρεις κοιτάζονται μεταξύ τους και αναρωτιούνται φωναχτά, καθώς ο ΑΣ απομακρύνεται: «Τι έφταιξε και δημιουργήθηκε αυτός ο τύπος; Γιατί μπορεί και μας την βγαίνει η ΝΔ εκσυγχρονιστικά; Τι μας έχει ξεφύγει;»
Διάλογος #6
Ξαφνικά ο ΚΑ θυμάται ότι έχει μια δουλειά και απομακρύνεται. Μένει ο ΑΑ με τον ΑΡ. Ο ΑΑ , ενθυμούμενος την ιατρική του ιδιότητα, γυρίζει και ρωτάει τον ΑΡ: «Τελικά, μέσα σε όλη αυτή την αχλή των υπερβολών και των αντιπαραθέσεων, έχουμε βάλει τη διάγνωση;» Ο ΑΡ τον κοιτάζει απορημένος: «Ποια διάγνωση;»
Ο ΑΑ απαντά: «Γιατί η Αριστερά διαχρονικά δεν μπορεί να πάρει τα πάνω της σε συνθήκες μη-κρίσης. Γιατί δεν μπορεί να την εμπιστευτούν πολιτικά τα κοινωνικά στρώματα στα οποία απευθύνεται. Τι φταίει; Αν δεν κάνουμε σωστή διάγνωση πώς θα…»
Διάλογος # 7
Ο ΑΡ νοιώθει λίγο ενοχλημένος, ίσως και λίγο ένοχος που δεν έχει πάρει μέρος σε τέτοιους προβληματισμούς. Προσποιείται κόπωση και κάνει να απομακρυνθεί. Ο ΑΑ, όμως, έχοντας διαγνώσει οριστικά πλέον την πνευματική νωθρότητα του ΑΡ, επιχειρεί να επαναφέρει την κουβέντα στα περί υπερβολών και ανύπαρκτων επίδικων και του απευθύνει ακόμα μια ερώτηση:
«Τελικά, ας πούμε ότι φεύγετε από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δημιουργώντας έναν νέο φορέα. Τι θα είναι αυτό που θα σας διαφοροποιεί πολιτικά, στρατηγικά, σε τι πράγμα θα λέτε ότι διαφέρετε;»
Αυτό είναι που ξεχειλίζει το ποτήρι για τον ΑΡ. Καληνυχτίζει τον ΑΑ και φεύγει χωρίς να απαντήσει. Ο ΑΑ μένει μόνος και ετοιμάζεται να φύγει κι αυτός.
Επίλογος
Διακρίνει όμως μέσα στο σκοτάδι την αχνή φιγούρα του Αλέξη, του πρώην προέδρου του κόμματος. Κατευθύνεται προς το μέρος του και του φωνάζει: «Ε, Αλέξη, πού είσαι; Γιατί δεν μιλάς;» Ο Αλέξης γυρίζει, τον κοιτάζει με ένα αινιγματικό χαμόγελο και χωρίς να πει κάτι απομακρύνεται.
Το σκοτάδι έχει πέσει για τα καλά. Ο ΑΑ γυρίζει σπίτι και ξαπλώνει στον καναπέ να δει την αγαπημένη του σειρά…
