Ενώ η αντίσταση κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συνεχίζεται και εντείνεται ένα μήνα τώρα, ασκείται από την άλλη όλο και μεγαλύτερη πίεση για «καταναγκασμό» χωρίς αποτέλεσμα. Όσοι πίστεψαν το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν στις 31 Δεκεμβρίου, που μίλησε για «κατευνασμό», σίγουρα θα απογοητεύτηκαν. Τα συνδικάτα όχι μόνο δεν ανέστειλαν τις κινητοποιήσεις, αντίθετα απάντησαν πως θα συνεχίσουν και θα δυναμώσουν τους αγώνες τους.
Ο Εμμ. Μακρόν έριξε λάδι στη φωτιά, λέγοντας πως είναι αποφασισμένος να «φτάσει μέχρι το τέρμα τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση», παρά τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες, που από τις 5 Δεκεμβρίου έχουν παραλύσει τη χώρα, ιδιαίτερα στον τομέα των μεταφορών, ενώ οι διαπραγματεύσεις έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Στο μήνυμά του, ο πρόεδρος επέμενε πως το μεταρρυθμιστικό του σχέδιο για τις συντάξεις είναι «δίκαιο, προοδευτικό και κοινωνικό». Πρόσθεσε δε πως ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο μπορεί να «προκαλεί φόβο και άγνοια». Γι΄ αυτό θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια «να κατευνάσουν» το πνεύμα, χωρίς όμως να αναφερθεί συγκεκριμένα στο περιεχόμενο της μεταρρύθμισης, πέρα από τις γενικές διακηρύξεις. Και ακόμα δεν απέφυγε να μιλήσει με καλά λόγια για «κοινωνικό μοντέλο της Γαλλίας», λέγοντας πως «εγγυάται την εξισορρόπηση που είναι το δικό μας (σύστημα) από τότε που τέθηκε σε εφαρμογή από το Εθνικό συμβούλιο Αντίστασης και το οποίο παραμένει σταθερό στη διάρκεια του χρόνου».
Τα υπόλοιπα, ενοχλητικά, ζητήματα τα άφησε για τον πρωθυπουργό, ο οποίος θα πρέπει «να βρει το δρόμο για ένα γρήγορο συμβιβασμό». Για τι συμβιβασμό, όμως, μπορεί να γίνει λόγος, όταν αρνείται τη μεταρρύθμιση που απορρίπτουν τα συνδικάτα;
Οι αντιδράσεις συνδικάτων και κομμάτων της αριστεράς
Το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του προέδρου προκάλεσε πολλές και έντονες αντιδράσεις από τα συνδικάτα, τα κόμματα της αριστεράς και τα κινήματα. «Το μήνυμα των Γάλλων που αγωνίζονται δεν είναι ο διχασμός της χώρας», τόνισε ο εθνικός γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ Φαμπιέν Ρουσέλ και συνέχισε: «ο πρόεδρος είπες πως η μεταρρύθμιση θα φθάσει στο τέρμα. Δηλαδή επέλεξε τη σύγκρουση. Δεν απομένει παρά η γενική κινητοποίηση». Ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ζαν Λικ Μελανσόν είπε: «δεν πρόκειται για πρωτοχρονιάτικες ευχές, αλλά κήρυξη του πολέμου κατά εκατομμυρίων Γάλλων που αντιτάσσονται σε αυτή τη μεταρρύθμιση. Όλα τ΄ άλλα είναι λόγια». Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κινήματος είπε ότι «ο Μακρόν δεν αντιλήφθηκε τίποτα, τι γίνεται στους δρόμους (…) και ακόμα παίζεται το χαρτί της παράτασης και του εκφυλισμού του κινήματος».
Ο ηγέτης της CGT Φιλίπ Μαρτινέζ μίλησε για μια ομιλία που την έχει «ακούσει χίλιες φορές». Με το ίδιο πνεύμα εκφράστηκαν και οι άλλοι συνδικαλιστές ηγέτες. Εκτός από τον γραμματέα της CFDT που δεν πήρε θέση. Το ενδιαφέρον, όμως, του Τύπου επικεντρώθηκε στην αντίδραση του ηγέτη της CGT, της συνδικαλιστικής οργάνωσης που έχει σηκώσει το κύριο βάρος των κινητοποιήσεων και έχει δεχθεί –και δέχεται– αποκλειστικά σχεδόν τις επιθέσεις των ΜΜΕ, που τον κατηγορούν για το «κόστος των απεργιών, αλλά και το διχασμό των Γάλλων». Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το κύριο άρθρο της «Λε Μοντ» στις 2 Δεκεμβρίου, με τον τίτλο: « Μακρόν και η CGT: Δύο Γαλλίες σε σύγκρουση». «Δύο Γαλλίες βρίσκονται αντιμέτωπες. Η μία είναι αυτή στην οποία προσπαθεί να οδηγήσει ο Εμμ. Μακρόν, κάτω από τη σημαία της μεταρρύθμισης. Και η άλλη, αυτή στην οποία επιχειρεί να οδηγήσει ο Φιλίπ Μαρτινέζ γ. γ. της CGT, που έχει αυτοανακηρυχθεί θεματοφύλακας του γαλλικού κοινωνικού μοντέλου», αναφέρει το άρθρο και συνεχίζει: «Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν παραμένει μόνο στο σχεδιασμό, κάνει ταυτόχρονα γνωστή στην πολιτική σκηνή την πρόθεσή του να αγωνιστεί, όπως φάνηκε με τις ευχές που απεύθυνε στις 31 Δεκεμβρίου, τη στιγμή μάλιστα που οι απεργιακές κινητοποιήσεις κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συνεχίζονται 27 ημέρες».
Ενώ η απάντηση του Φιλίπ Μαρτινέζ ήταν –σύμφωνα με τον αρθρογράφο- «προβλέψιμη: απεργίες παντού στη Γαλλία». Και ο αρθρογράφος προχωράει ακόμα περισσότερο: «Ο πρόεδρος για να επιχειρήσει να συσπειρώσει (τους οπαδούς του) θα πρέπει να ξαναβρεί τους τόνους της καμπάνιας του 2017. Είναι εξαναγκασμένος να επανανεργοποιήσει τις διαχωριστικές γραμμές που είχε χαράξει, ανάμεσα στους προοδευτικούς που ο ίδιος αποκαλεί «πεσιμιστές» και «συντηρητικούς» για να ξανακινητοποιήσει τους υποστηρικτές του. Για να το πετύχει αυτό, μπορεί να στηριχτεί στη μείωση της ανεργίας. Αυτή οφείλεται σε ενέργειες που δεν αποσκοπούν να έρθουν σε ρήξη με το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο, αλλά να σεβαστούν τις αξίες του.
Οι μεταρρυθμίσεις δεν επιβάλλονται από έναν εξωτερικό εξαναγκασμό, είναι μια οφειλή προς τη νέα γενιά, η οποία μπαίνοντας στην αγορά εργασίας αντιμετωπίζει μια κατάσταση που δεν έχει σε τίποτα να κάνει με αυτή της «ένδοξης 30ετίας»».
Κρίσιμη εβδομάδα
«Ενώ, αντίθετα, η CGT επικαλείται την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, στη βάση της άρνησης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Αναφέρεται στις ελλείψεις των δημόσιων υπηρεσιών και στη δυσφορία που προκαλούν στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Όσο πλησιάζουμε στην εβδομάδα των αποφάσεων, τα πράγματα δυσκολεύουν, μετά και τη συνάντηση του πρωθυπουργού με συνδικαλιστές, που θα πραγματοποιηθεί στις 7 του μήνα». Να αναφέρουμε εδώ ότι δύο ημέρες αργότερα, στις 9 του μήνα θα γίνει νέα πανεθνική κινητοποίηση, που όπως εκτιμάται, θα είναι καθοριστική για τις παραπέρα εξελίξεις.
«Ο Μακρόν» –για να επιστρέψουμε στο άρθρο– «θα επιχειρήσει να προσεταιριστεί και να πείσει τα ρεφορμιστικά συνδικάτα να αναστείλουν τις κινητοποιήσεις και να αντιστρέψει την κοινή γνώμη, η οποία μέχρι την παραμονή των εορτών υποστήριζε τις απεργίες», μας πληροφορεί η «Λε Μοντ» και συνεχίζει: «Διαγράφεται έτσι ο κίνδυνος να ριζοσπαστικοποιηθεί η CGT. Αρχικά συνδικαλιστικά, ώστε να αποσπάσει όσο γίνεται περισσότερες παραχωρήσεις. Και στη συνέχεια πολιτικά, για να αποσταθεροποιήσει ό,τι εκπροσωπεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Εμανουέλ Μακρόν ελπίζει σε σύντομο διάστημα να απομονώσει την κεντρική συνδικαλιστική οργάνωση, χωρίς όμως να είναι σίγουρος ότι θα βγει νικητής. Εγκλωβισμένος στη σύγκρουση, διακινδυνεύει να δει να στενεύει ο ορίζοντάς του». Γι΄ αυτό προσπάθησε να τραβήξει το ενδιαφέρον των νέων μιλώντας και για την οικολογία, αλλά και για το «2020 που θα είναι το έτος που το έθνος θα ξαναβρεί την οντότητά του». Για να πάρει απάντηση από την Attac: «την ενότητα την οικοδομούμε κάθε μέρα δίπλα στους απεργούς (…) Θα συνεχίσουμε το 2020 τον αγώνα κατά των αυταρχικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Για μια κοινωνία της δικαιοσύνης και της οικολογίας».
Με το άρθρο της η «Λε Μοντ» ανοίγει, όπως εκτιμάται, τη συζήτηση με ορίζοντα το 2022, για τις προεδρικές εκλογές. Αυτό που αναδείχθηκε με τις κινητοποιήσεις δεν είναι μόνο το κοινωνικό ζήτημα, αλλά και το πολιτικό και κυρίως για το ποια πολιτική διέξοδο προς τα αριστερά θα έχει ένα ιστορικό κοινωνικό κίνημα.
Μ. Κ.
