“Αχ, εσύ, πληγή μου υπερήφανη,
η πατρίδα μου δεν είναι βαλίτσα
κι εγώ δεν είμαι περαστικός
αλλά ερωτευμένος, και η γη η ερωμένη μου.”
Μαχμούντ Νταρουίς
Το march to Gaza είναι μια ανάσα που σπάει τα τείχη του ατομικισμού που εντέχνως καλλιεργείται, είναι μία προσπάθεια να συνδιαμορφώσουμε τον κόσμο, είναι μια απόδειξη ότι μπορούμε να υπάρξουμε μαζί, ότι έχουμε φωνή. Οι Παλαιστίνιοι και οι Παλαιστίνιες ενσαρκώνουν τόσα χρόνια την αντίσταση και τον διαρκή αγώνα για ελευθερία. Τώρα γινόμαστε μάρτυρες και μαρτύρισσες του αφανισμού τους.
Η συμμετοχή μου στο march to Gaza είναι η έκφραση της άρνησης αυτής της βαρβαρότητας που κανονικοποιείται, μία μορφή συλλογικής αντίστασης. Κι ενώ πέρασε, ομολογουμένως, από φάσεις δεύτερων σκέψεων και φόβου, το κύμα αλληλεγγύης που δημιούργησε δεν άφησε περιθώριο αμφιβολίας. Στην ελληνική αποστολή οι 15 άνθρωποι έγιναν 30, οι 30, 50, οι 50, 100 και ο αριθμός αυξάνει συνεχώς. Αλλά το κύμα αλληλεγγύης δεν είναι μόνο όσες και όσοι θα πάμε στην Αίγυπτο.
Η πορεία είναι συμβολική. Είναι όλοι και όλες που στηρίζουν, που αντιστέκονται και συμμετέχουν απ’ όπου μπορούν, όσο μπορούν, όπως μπορούν.
Αυτή η ορμή και η επιθυμία των ανθρώπων να είμαστε μαζί, να είμαστε εδώ, με κάνει να μην νιώθω μόνη· με κάνει να σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι είμαστε για να ζούμε, για να αγαπάμε, για να πολεμάμε μαζί.
