φωτογραφία: (ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ/EUROKINISSI)
«Ζωές που μετράνε» και «ζωές που μετριούνται». Το σχήμα που κωδικοποίησε με πικρή ενάργεια και οξυδέρκεια τ@ Τζούντιθ Μπάτλερ επιβεβαιώνεται διαρκώς μπροστά μας, διατρέχει τις οθόνες μας και κάνει την πραγματικότητα έναν βιωμένο τόπο λύπης και αδικίας. Από χθες το βράδυ μετράμε πάλι. Μετράμε πάλι θάνατο. Μετράμε ανθρώπινα συντρίμμια. Μετράμε ναυαγισμένα όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Μετράμε νεκρούς/ες πρόσφυγες/ισσες στη Χίο που οι ζωές τους θεωρήθηκε δε μετρούσαν, που απογυμνώθηκαν από την αξία τους και μετατράπηκαν σ’ ένα πεδίο άσκησης θανατοπολιτικής.
Ένα κράτος που θεμελιώνει το παρόν του στην αντιμεταναστευτική στρατηγική, τις επαναπροωθήσεις, τη συρρίκνωση του ασύλου, την ποινικοποίηση επί της ουσίας της προσφυγιάς, διολισθαίνοντας στον ακροδεξιό κατήφορο, είναι ένα κράτος που εγκληματεί στη θάλασσα απέναντι σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια και δικαιούνται διεθνή προστασία. Είναι ένα κράτος που τελικά καταλήγει να δολοφονεί στη θάλασσα. Το είδαμε παλιότερα στο Φαρμακονήσι, το είδαμε στην Πύλο και τώρα στη Χίο με τουλάχιστον 15 πρόσφυγες/ισσες νεκρούς/ες, 24 τραυματίες μεταξύ των οποίων 8 παιδιά, δύο γυναίκες που κυοφορούσαν στο χειρουργείο με νεκρά έμβρυα.
Δεν πείθουν οι ισχυρισμοί του Λιμενικού, αφενός γιατί προσκρούουν στην κοινή λογική, αφετέρου γιατί το Λιμενικό έχει καταγράψει ένα ιστορικό εγκληματικών ενεργειών ή παραλείψεων εις βάρος του προσφυγικού πληθυσμού, πράγμα που έχει επισημανθεί από πολλούς έγκριτους διεθνείς φορείς και από το ίδιο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ αρκετές υποθέσεις τελούν υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές.
Κι όσο η κυβέρνηση κανονικοποιεί τη ρατσιστική βία και στη συνέχεια μπαίνει σαν ασπίδα πάνω της, συγκαλύπτοντας τις ευθύνες, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων και καταλύεται κάθε έννοια κράτους δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αχρείοι κι αυτοί και όσοι επιχαίρουν τη βαρβαρότητα, γεμίζοντας το διαδίκτυο κακεντρέχεια και βιτριολικό μίσος για το χαμό των φτωχών, των απόκληρων, των διωγμένων. Αδιαπέραστοι από τον πόνο των Άλλων. Κάποια στιγμή θα αντιστοιχηθούν με τις πιο βαλτώδεις και ζοφερές καμπές της Ιστορίας, όπως τους αξίζει.
Για τα άτομα, όμως, που πάλλεται κάτι ανθρώπινο μέσα τους, σήμερα είναι μια μέρα ντροπής, οργής και θρήνου. Είναι μια μέρα που όσο κι αν μας γαζώνουν το μυαλό ότι δεν απασχολεί κανέναν το προσφυγικό, εμείς οφείλουμε να φωνάξουμε ότι μας νοιάζει, ότι δεν θα γίνουμε άψυχα ολογράμματα βυθισμένα στη χαύνωση της καταστροφής, ότι η συμπόνια και η αλληλεγγύη γι’ αυτούς και αυτές που δεν έχουν τίποτα και ψάχνουν έναν τόπο να τους χωράει είναι απαραίτητες πυξίδες για να υπάρχουμε σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς να γινόμαστε νήματα της φρίκης του.
Δικαιοσύνη για τα θύματα της Χίου
