Φωτο: Φωτεινή Μαραβέγια / Flickr
Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.
Το μέλλον μας στέκει διαρκώς μετέωρο. Η πραγματικότητά μας στέκει στο βάθος σαν ορίζοντας. Διαρκώς τον διακρίνεις αλλά δεν μπορείς να τον πλησιάσεις. Καθώς τα αδιέξοδα του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου έρχονται να συναντηθούν, καθώς τα διλήμματα ξεπερνούν τις απαντήσεις. Η φτώχεια, η ακρίβεια, η διαφθορά, ο αυταρχισμός, η Γάζα. Ω, η πραγματικότητα είναι ξέβαθη, δεν χωράς εκεί να βυθιστείς. Και όλα τα λουλούδια γίναν σαρκοβόρα.
Αύγουστος Κυριακή, η Ελλάδα πλάι στη θάλασσα: /ήλιος δροσιά πεύκα φαΐ κρασί κι αγάπη./ Στο πικάπ/ έπαιζε ασταμάτητα/ του Τσιτσάνη η «Συννεφιασμένη Κυριακή»./ Και κανείς δεν είπε ν’ αλλάξει ο δίσκος…
Η μεγάλη εξάντληση. Και το καλοκαίρι πάντοτε αγκαλιά με την ψευδαίσθηση του τερματισμού. Μαθαίνουμε τους εαυτούς μας να εξαντλούνται. Τους προγραμματίζουμε. Τους σπρώχνουμε μέχρι το σημείο τήξης σαν να δοκιμάζουμε διαρκώς τα όριά τους. Καταναλώνουμε τους εαυτούς μας σαν κεφάλαιο που περισσεύει. Και δεν περισσεύει. Καιγόμαστε. Από τα μέσα. Μα το καλοκαίρι θα αναπαυθούμε. Προετοιμάζοντας ήδη τον επόμενο υπερθετικό του εαυτού.
Κοιμήθηκα μαζί σου/ και μόλις ξύπνησα το στόμα σου/ βγαλμένο απ’ το όνειρό σου
μου έδωσε τη γεύση της γης,/ του θαλασσινού νερού, των φυκιών,/ του βυθού της ζωής σου,/ και δέχτηκα το φιλί σου/ μουσκεμένο από την αυγή/ σα να μου ερχόταν/ από τη θάλασσα που μας κυκλώνει.
Και όμως το καλοκαίρι έρχεται και μας βρίσκει. Σαν μια αρχετυπική συνθήκη. Σαν ένα άνοιγμα που ο χρόνος εκβάλει. Έστω ζορισμένα, έστω αμήχανα. Σαν η ύλη να παίρνει ξαφνικά την αρχική της μορφή. Κάθε φορά που μπαίνεις στην θάλασσα. Κάθε φορά που ο ήλιος πέφτει στο δέρμα σου χωρίς βιασύνη. Υπάρχει κάτι που δεν χάνεται. Που κανένας τουρισμός, καμία βαρβαρότητα δεν μπορεί να σου στερήσει.
η ουράνια μουσική πάνω από την άμμο/ ηχεί μαζί με τους κόκκους που βιάζονται/ να κρύψουν τα χρυσαφένια βουνά και τις οικίες/ της μουντής, ζωηρής, παράκτιας γης/ που ζώνει αρχοντική κορδέλα, ξαπλωμένοι εμείς,/ ατενίζουμε το κίτρινο, ευχόμαστε ο άνεμος να διώξει μακριά/ τη μορφολογία της ακτής και τον πνιγμένο κόκκινο βράχο·/ μα οι ευχές δεν αποφέρουν, μήτε/ μπορούμε ν’ αποφύγουμε την άφιξη του βράχου,/ ξαπλώνουμε ατενίζοντας το κίτρινο/ έως ότου ο χρυσαφένιος καιρός/ διαρρηχθεί, ω αίμα της καρδιάς μου, όπως μια καρδιά ή ένας λόφος.
Ναι το καλοκαίρι μάς βάζει και πάλι μέσα στον παλμό των πραγμάτων. Πίσω από την παραίσθηση της τριβής και της ρουτίνας. Εδώ κάθε τι είναι κυκλωμένο από το παρανάλωμά του. Το καλοκαίρι, η ζέστη. Ή ο τρόπος της ύλης να αγκαλιάζει το αντίθετό της. Κραυγάζοντας μαζί με τον ποιητή -κάπου στην Οδό των φιλελλήνων- την πιο μεστή εκδοχή της:
«Θεέ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου».
*Οι στίχοι των ποιητών με την σειρά που εμφανίζονται: Καρυωτάκης, Γκόρπας, Νερούδα, Ντύλαν Τόμας, Εμπειρίκος.
